Η παράσταση εξερευνά την πολυπλοκότητα των ερωτικών σχέσεων μέσα από παραμύθια προερχόμενα από την Ελλάδα αλλά και διάφορα μέρη του κόσμου, από τη Δύση ως την Ανατολή. Απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και υπόσχεται μια εμπειρία που αγγίζει τόσο το φως όσο και το σκοτάδι της ανθρώπινης ύπαρξης.
«Είναι ιστορίες που αναφέρονται στις ανθρώπινες σχέσεις. Οπότε είναι θέματα που μας ενδιαφέρουν όλους, ζητήματα που μας απασχολούν συνέχεια. Πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για τον έρωτα, την αγάπη. Μιλάμε δηλαδή για συναισθήματα πάρα πολύ δυνατά», εξηγεί η Ροδάνθη Δημητρέση. «Και κάθε φορά, έρχονται οι στιγμές που χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούμε σε σχέση με αυτά τα συναισθήματα και να τα διαχειριστούμε με τρόπο διαφορετικό. Εκεί βέβαια, όταν συμβαίνει αυτό το πράγμα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ίδιους τους εαυτούς μας, καμιά φορά και με τις σκοτεινές πλευρές μας».
Οι ιστορίες που θα ακουστούν δεν είναι ωραιοποιημένες εκδοχές του έρωτα. Αντίθετα, αγγίζουν ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων και καταστάσεων: από τη γενναιοδωρία και την προσφορά ως τη ζήλια και την εξαπάτηση. Ακόμα και ένοχα μυστικά βρίσκουν τη θέση τους σε αυτό το ρεπερτόριο.
«Μέσα από τα παραμύθια αναδύεται η αγάπη σε όλες της τις μορφές, το πάθος, την ηδονή, τη σκληρότητα, την επιθυμία, τη ζήλια. Είναι γεμάτες συναίσθημα, ερωτισμό και σοφία. Πραγματικά, είναι μια ωδή σε όλες τις γυναίκες. Παράλληλα όμως είναι έντονη και η αντρική παρουσία στις ιστορίες. Είναι αφηγήσεις που φωτίζουν τις σχέσεις ανδρών γυναικών, τις προκλήσεις στις σχέσεις και πώς τις ξεπερνάνε. Πώς καταφέρνουν να δουν τους εαυτούς τους και να προχωρήσουν», λέει η Ροδάνθη Δημητρέση.
Η κυρά Θοδώρα παντρεύεται
Στις ιστορίες της βραδιάς συγκαταλέγεται και ένα ελληνικό παραμύθι από τη Λήμνο, που συνδυάζει χιούμορ και κοινωνικό σχόλιο. Η ιστορία αφορά την κυρά Θοδώρα, μια ηλικιωμένη γυναίκα που ζει στο ίδιο σπίτι με τον παντρεμένο γιο της και τη νύφη της. Όταν η νύφη αρχίζει να επιδιώκει την απομάκρυνσή της—πρώτα σε ξεχωριστό δωμάτιο, μετά να την κρατά κλεισμένη μέσα—η κυρά Θοδώρα ανακοινώνει ότι πρόκειται να παντρευτεί τον κυρ Μενέλαο, τον τσαγκάρη της γειτονιάς. Η νύφη, δύσπιστη, προτείνει μια δοκιμασία: αν η γριά αντέξει όλο το βράδυ γυμνή πάνω στη στέγη στο κρύο, θα αποδείξει ότι είναι αρκετά γερή για γάμο. Η κυρά Θοδώρα ανεβαίνει χωρίς δισταγμό. Το πρωί, καθώς όλοι την καλούν να κατέβει, εκείνη παραμένει ακλόνητη. Τότε εμφανίζεται ο κυρ Μενέλαος με μπάντα μουσικών για να τη ζητήσει σε γάμο και η κυρά Θοδώρα κατεβαίνει. Σκεπασμένη με το σακάκι του, χορεύουν τον πρώτο τους χορό. Και, φυσικά, ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Η μουσική συνοδεία της Έλσας Μουρατίδου δεν είναι απλώς φόντο στην αφήγηση. Τα τραγούδια—που περιλαμβάνουν ελληνικό τάνγκο, έντεχνα και παραδοσιακά κομμάτια—επιλέγονται προσεκτικά για να δημιουργήσουν μια αρμονική ροή ανάμεσα στις ιστορίες, όπως εξηγεί η κ. Δημητρέση. «Όλα τα τραγούδια είναι έτσι διαλεγμένα ώστε να είναι αρμονική η ροή αρμονική ανάμεσα στα παραμύθια».
Στιγμές πλούσιες σε συναίσθημα
Ροδάνθη Δημητρέση
Αναφερόμενη στις αντιδράσεις του κοινού σε παραστάσεις αφήγησης, η Ροδάνθη Δημητρέση περιγράφει μια εμπειρία που υπερβαίνει την απλή ψυχαγωγία: «Αυτό που έχω εισπράξει είναι ότι είχαμε στιγμές γλύκας, πλούσιες σε συναίσθημα, που προσφέρουν μία εσωτερική ευχαρίστηση. Κι αυτό συμβαίνει διότι αυτές οι ιστορίες αντιπροσωπεύουν εμάς. Δηλαδή, μέσα σε όλες τις ιστορίες βρίσκουμε τον εαυτό μας. Υπάρχει ένα σημείο πάνω στο οποίο θα πάμε να ακουμπήσουμε. Κι εντέλει αυτές οι ιστορίες γίνονται δικές μας. Δηλαδή, όση ώρα τις ακούμε, μπαίνουμε κι εμείς μέσα στον χώρο της ιστορίας. Δημιουργούμε ένα προσωπικό φιλμάκι, όπου είμαστε εμείς μέσα στην ιστορία. Γι' αυτό υπάρχει και αυτό το αίσθημα της ευχαρίστησης, γιατί οι ακροατές αναγνωρίζουν πράγματα από τον εαυτό τους εν τέλει».
Αυτή η αναγνώριση του εαυτού μέσα στις ιστορίες μπορεί να εξηγεί την αυξανόμενη δημοτικότητα της αφήγησης στη σύγχρονή εποχή, όπου η ταχύτητα και η υπερπληροφόρηση αφήνουν λίγο χώρο για συναισθηματική επεξεργασία. Η επιστροφή στην αφήγηση προσφέρει κάτι που δυσκολεύονται να παρέχουν οι οθόνες: την άμεση ανθρώπινη επαφή και τη δυνατότητα να δημιουργήσει κανείς τις δικές του εικόνες.
Το κοινό στην Ελλάδα εκπαιδεύεται στην αφήγηση
«Υπάρχει μία έκρηξη, έντονη παρουσία πολλών ανθρώπων που αφηγούνται στις μέρες μας. Αλλά ακόμη αισθάνομαι ότι το κοινό στην Ελλάδα εκπαιδεύεται στην αφήγηση, ένα είδος που δεν είναι θεατρική παράσταση. Δηλαδή δεν υπάρχει ένα δρώμενο με σκηνικά όπου κινούνται ένας ή δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι και δημιουργούν μια κατάσταση. Είναι κάτι διαφορετικό, με τους δικούς του κανόνες και τη δική του δυναμική», εξηγεί η Ροδάνθη Δημητρέση. «Κι έπειτα, ο αφηγητής είναι ταυτόχρονα και σκηνοθέτης και σεναριογράφος και ερμηνευτής όλων των προσώπων ή των πραγμάτων που παίζουν ρόλο μέσα στην ιστορία. Αυτή είναι η διαφορά με το θέατρο. Είναι μια άλλου είδους συνάντηση αυτή με το κοινό. Επομένως, όσοι είμαστε επαγγελματίες αφηγητές και υπηρετούμε πολλά χρόνια αυτήν την τέχνη, η φροντίδα μας είναι να μπορέσει να έρθει σε επαφή ο θεατής με αυτού του είδους την συνάντηση».
Επί σκηνής:
Ροδάνθη Δημητρέση (αφήγηση)
Έλσα Μουρατίδου (Τραγούδι, Μουσική)
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026 στις 21:15
Διάρκεια: 70’ λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Κανονικό Εισιτήριο: 12 ευρώ
Εκπτωτικά Εισιτήρια: 10 ευρώ
(Φοιτητικό / ανέργων / πολυτέκνων / άνω των 65 / ΑμεΑ /ατέλειες ηθοποιών και σπουδαστών δραματικών σχολών)
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
Πολυχώρος Τέχνης Alte Fablon (Φιλίππου 71 και Χριστοπούλου, Θεσσαλονίκη).
Δευτέρα – Παρασκευή 17:00 – 22:00
Απαραίτητη κράτηση λόγω περιορισμένων θέσεων
Φιλίππου 71 και Χριστοπούλου, τηλ: 2314014430
