Το ρεπορτάζ της κυρίας Δήμητρας Τάγκα (εδώ) στα «Μακεδονικά Νέα» για την ιστορική Λέσχη Θεσσαλονίκης ήταν πλήρες. Συνεπώς δε χρειάζεται καμιά προσθήκη επί του πραγματολογικού υλικού. Το ζητούμενο είναι πώς πρωτίστως θα διασωθεί το κτίριο. Η τύχη της Λέσχης Θεσσαλονίκης είναι άμεσα συνυφασμένη με τη διάσωση του κτιρίου.
Ήμουν παλιότερα μέλος αυτής της Λέσχης και για λόγους συνέχισης μιας οικογενειακής παράδοσης. Το συγκεκριμένο κτίριο υπήρξε, όταν έσφυζε από ζωή η αστική Θεσσαλονίκη, τόπος συνάντησης επιχειρηματιών και επιστημόνων, γυναικών και ανδρών, σχεδόν σε καθημερινή βάση. Για πολλούς ήταν η νυκτερινή τους έξοδος. Άλλοι για να παίξουν το «χαρτάκι» τους και άλλοι για να συζητήσουν, να δουν τηλεόραση, να πιούν το ουισκάκι τους, να φάνε -λειτουργούσε πλήρης κουζίνα- και γενικότερα να ξεφύγουν από τη ρουτίνα του σπιτιού τους. Ήταν τίτλος τιμής η θέση του προέδρου της Λέσχης Θεσσαλονίκης, μια θέση από την οποία πέρασαν προσωπικότητες της αστικής κοινωνίας.
Μαζί με την αστική Θεσσαλονίκη, μαράζωσε και η Λέσχη. Τα χρόνια πέρασαν, οι παλιοί «έφυγαν», οι νεότεροι με δυσκολία έγιναν αποδεκτοί από τους επιζήσαντες παλιούς που βάδιζαν οι περισσότεροι την έβδομη ή όγδοη δεκαετία της ζωής τους. Το μόνο ουσιαστικό έσοδο ήταν η μίσθωση του ισογείου σε επιχειρηματία καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Προφανώς αυτό το έσοδο δεν αρκούσε για να καλύψει και τις ανάγκες συντήρησης. Τα υπόλοιπα περιγράφονται με ακρίβεια στο προαναφερθέν ρεπορτάζ.
Φαντάζομαι πως όλοι θα συμφωνούν ότι το κτίριο θα πρέπει να σωθεί από έναν πλειστηριασμό που θα το τεμαχίσει. Οι λύσεις είναι δύο και απαιτούν γενναίες αποφάσειςΦαντάζομαι πως όλοι θα συμφωνούν ότι το κτίριο θα πρέπει να σωθεί από έναν πλειστηριασμό που θα το τεμαχίσει. Οι λύσεις είναι δύο και απαιτούν γενναίες αποφάσεις.
Λύση πρώτη: Η Γενική Συνέλευση των μελών να αποφασίσει την προκήρυξη πλειοδοτικού διαγωνισμού για την πώληση ολόκληρου του κτιρίου. Ο πλειοδότης θα αναλάβει και το κόστος του ενοικίου των νέων εγκαταστάσεων της Λέσχης Θεσσαλονίκης. Με δεδομένο πως πρόκειται για ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα στην Παλιά Παραλία της πόλης, είμαι σίγουρος πως θα κεντρίσει το ενδιαφέρον μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του κατασκευαστικού κλάδου. Επί πλέον έχει τη δυνατότητα προσθήκης ορόφων, καθώς έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο από το 1983. Αν κρίνω από το πώς αξιοποιήθηκε το ιστορικό «Όλυμπος—Νάουσα» νομίζω πως αυτή είναι μια ικανοποιητική λύση.
Λύση δεύτερη: Να εκχωρηθεί στην Περιφέρεια, η οποία και θα αναλάβει και όλες τις σχετικές υποχρεώσεις. Δε γνωρίζω αν υπάρχει ενδιαφέρον από την πλευρά της, όμως είναι μια θεσμικά αποδεκτή πρόταση. Βέβαια, η Περιφέρεια έχει και άλλα ακίνητα που παραμένουν αναξιοποίητα και τίποτα δεν προδικάζει πως και η Λέσχη Θεσσαλονίκης δε θα έχει την ίδια τύχη.
Το ζητούμενο είναι το Δ.Σ της Λέσχης και η Γενική Συνέλευση να πάρουν τις αποφάσεις τους. Η ίδια η Λέσχη καρκινοβατεί, έχοντας χάσει εντελώς τη λάμψη του παρελθόντος και το κτίριο κινδυνεύει με τον επικείμενο πλειστηριασμό να τεμαχιστεί. Κάτι πρέπει να γίνει για ένα κτίριο και μια Λέσχη που αποτελούν ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας.
