Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε το 1976 (Εκδ. Ιστορία και Πολιτική) με συγγραφέα τον Πότη Παρασκευόπουλο.
Ποιος ήταν ο Πότης Παρασκευόπουλος; Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση, στις γραμμές του ΕΑΜ, διώχθηκε, ήταν προδικτατορικά αρθρογράφος στην «Αυγή» και από το 1964 ως το 1967 ήταν βουλευτής της ΕΔΑ. Μεταδικτατορικά βρέθηκε στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς και μέχρι τον θάνατό του το 1996 αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Τον είχα γνωρίσει κάπου στο μακρινό 1976 και με εντυπωσίασε το καθαρό και αδογμάτιστο μυαλό του.
Στο βιβλίο του για τον Μπελογιάννη δεν αφήνει καμιά αμφιβολία πως το ΚΚΕ του Ζαχαριάδη και τα κέντρα εξουσίας των νικητών του εμφυλίου πολέμου, κυρίως ο ΙΔΕΑ, δεν ήθελαν τα μέτρα ειρήνευσης της κυβέρνησης Πλαστήρα να εφαρμοστούν. Για τον λόγο αυτό δε βάζει ερωτηματικό στον τίτλο του βιβλίου του. Δεν διερωτάται ποιος σκότωσε τον Μπελογιάννη, αλλά υποδεικνύει. Η ηγεσία του ΚΚΕ με τη γραμμή «το όπλο παρά πόδα» ήθελε να αποκρύψει τις ευθύνες της για την ήττα και οι μηχανισμοί που υπήρχαν στον Στρατό, και όχι μόνον, επεδίωκαν να συνεχιστεί το καθεστώς των διώξεων των ηττημένων. Το αίμα του εμφυλίου πολέμου 1943-1949 ήταν νωπό και ο βιωμένος αντικομμουνισμός, πέρα από μια υπαρκτή κατάσταση κυρίως στην επαρχιακή Ελλάδα, αποτελούσε και το εφαλτήριο για κάθε είδους σταδιοδρομίες. Να μη λησμονούμε πως, ενώ διαδραματιζόταν η υπόθεση Μπελογιάννη, βρισκόταν στο αποκορύφωμά του ο πόλεμος της Κορέας.
Την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, στις 4.10 το πρωί, στου Γουδή, πίσω από το σανατόριο «Σωτηρία», εκτελέστηκαν οι Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος. Καθένας τους και μια διαφορετική περίπτωση από όλες τις απόψεις. Η πρώτη δίκη έγινε στο έκτακτο στρατοδικείο για παράβαση του Α.Ν. 509 τον Οκτώβριο του 1951 και η δεύτερη στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1952, επάνω σε άλλη νομική βάση αυτή τη φορά. Δικάστηκαν και καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι με τον νόμο 375 για κατασκοπεία, διότι εν τω μεταξύ είχε εξαρθρωθεί από τις διωκτικές αρχές το δίκτυο ασυρμάτων των Βαβούδη-Αργυριάδη στην Άνω Γλυφάδα και στην Καλλιθέα. Όπως σημειώνει ο Π. Παρασκευόπουλος «Οι ασύρματοι του ΚΚΕ που είχαν εγκατασταθεί σε μια κρύπτη σε βίλλα της Άνω Γλυφάδας και σε ένα σπίτι της Καλλιθέας, έβαλαν τη σφραγίδα τους στην υπόθεση Μπελογιάννη. Αν δεν υπήρχαν αυτοί ή αν δεν ανακαλύπτονταν, η υπόθεση Μπελογιάννη θα είχε περάσει όπως τόσες άλλες κομμουνιστικές υποθέσεις που είχαν εκδικασθεί στα έκτακτα στρατοδικεία της εποχής εκείνης με τον Α.Ν. 509.» ( σελ. 79).
Ήταν προφανές ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών η ύπαρξη ασυρμάτων μόλις τρία χρόνια μετά τη λήξη ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου -σήμερα τον αποκαλούμε «εμφύλιο», τότε ήταν «συμμοριτοπόλεμος»- ξυπνούσε μνήμες που συντηρούσαν αυτό το κλίμα. Τελικά αυτή ήταν η επιδίωξη τόσο της ηγεσίας του ΚΚΕ όσο και του ΙΔΕΑ, μέσα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Ενδεικτική του κλίματος είναι η απόφαση της 5ης Μαϊου 1952 του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ: «Η σύλληψη Μπελογιάννη είναι έργο προδοτών. Στην εκτέλεσή του βοήθησαν άλλοι προδότες σαν τον Μιχάλη Κύρκο και μερικούς άλλους που λυσσασμένα πάλεψαν για να μη μπη η υποψηφιότητα του Μπελογιάννη στο συνδυασμό της ΕΔΑ στην Αθήνα στις βουλευτικές εκλογές της 9 του Σεπτέμβρη…» (σελ. 11).
Τότε η νόμιμη Αριστερά, δηλαδή η ΕΔΑ, συγκλονίστηκε, όπως γράφει ο Π. Παρασκευόπουλος, από την υπόθεση των ασυρμάτων. Από τους 10 βουλευτές της, δύο διαχώρισαν τη θέση τους -Μ. Κύρκος και Ν. Καραμαούνας- και ο Γιάννης Πασαλίδης, ο Πόντιος μενσεβίκος, προσπαθούσε να ισορροπήσει καταστάσεις που δεν μπορούσαν να ισορροπήσουν μέσα στο συγκεκριμένο κλίμα, διεθνές και εσωτερικό. Σημειωτέον, κάτι που αποκρύπτεται από την αριστερή ιστοριογραφία, είναι πως δίπλα στους ασυρμάτους του Βαβούδη βρέθηκαν σημειώματα, που δεν είχαν καεί ολοσχερώς, με στρατιωτικές πληροφορίες, κάτι που τεκμηρίωσε την κατηγορία της κατασκοπείας.
Στην υπόθεση Μπελογιάννη παράπλευρη απώλεια υπήρξε ο Πλουμπίδης. Η ιστορία αυτού του ανθρώπου και η συγκεκριμένη του παρέμβαση για να σωθεί ο Μπελογιάννης, δεν μπορεί να περιγραφεί στις λίγες γραμμές ενός άρθρου. Όμως και αυτή -την υπό προϋποθέσεις σωτήρια για τον Μπελογιάννη παρέμβαση Πλουμπίδη- την «έκαψε» το Π.Γ. του ΚΚΕ που από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα» δήλωσε πως «η επιστολή Πλουμπίδη είναι ένα χαφιέδικο κατασκεύασμα και ο Ν. Πλουμπίδης βρίσκεται στο εξωτερικό και δεν έχει στείλει καμιά επιστολή». Ο Μπελογιάννης τότε είπε στον συνήγορό του Γαλέα πως «δεν μπορούν να κάνουν χρήση μιας επιστολής που η ηγεσία του Κόμματος λέει ότι είναι πλαστή και χαφιέδικη». Φυσικά ο ίδιος γνώριζε πως η επιστολή ήταν γνήσια.
Το ΚΚΕ επιζητούσε έναν ήρωα και τον βρήκε στο πρόσωπο του Μπελογιάννη. Αν δεν τον εκτελούσαν θα ήταν ακόμα ένα στέλεχος του Κόμματος δίπλα στα τόσα άλλα. Ο φανατισμός; Οι ιστορικές συγκυρίες και το κλίμα της εποχής; Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένας ήρωας εκ του μηδενός, με ιδιαίτερα γκρίζο παρελθόν και στα εσωκομματικά δρώμενα του εμφυλίου πολέμου.
