Το Θεσσαλικό Θέατρο ιδρύθηκε το 1975, με σκοπό να φέρει σε επαφή τους κατοίκους της Περιφέρειας και των απομακρυσμένων χωριών με τη θεατρική τέχνη. Είχε στόχο τότε στο ξεκίνημά του να φτάσει τη σύγχρονη ελληνική και παγκόσμια δραματουργία μέχρι την τελευταία γωνιά της Θεσσαλίας, πράγμα που πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.
Την άνοιξη του 1975 η Άννα Βαγενά μαζί με τον Κώστα Τσιάνο και τον Γιώργο Ζιάκα, όλοι τους Λαρισαίοι που χρόνια δούλευαν στην Αθήνα με το όραμα της επιστροφής και της αποκέντρωσης, άρχισαν τις πρώτες συζητήσεις. Εντέλει, το Θεσσαλικό ξεκίνησε τη διαδρομή του στις 26 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς με την παράσταση «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβηκε στη σκηνή του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου, σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Ζιάκα και μουσική επιμέλεια του Λουκιανού Κηλαηδόνη.Συνολικά εκείνη πρώτη παράσταση περιόδευσε σε 22 πόλεις και χωριά συγκεντρώνοντας 17.500 θεατές στις 84 παραστάσεις που δόθηκαν.
«Μισάνθρωπος» και Παπαδιαμάντης
Η παραγωγή της κωμωδίας «Μισάνθρωπος» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη απέδειξε ότι ο Μολιέρος ακόμη αντέχει. Η ανταπόκριση του κοινού κατά τις γιορτινές ημέρες οδήγησε σε απόφαση για επέκταση του προγράμματος, με παραστάσεις να δίνονται τέσσερις φορές την εβδομάδα μέχρι την 1η Μαρτίου 2026. Το έργο θα ταξιδέψει στη συνέχεια στο θέατρο «Φιλίπ» της Αθήνας για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, ένα βήμα που υπογραμμίζει την πρόθεση του Θεσσαλικού Θεάτρου να επεκτείνει σταθερά τη δράση του πέρα από τα γεωγραφικά του όρια.
Ο «Μισάνθρωπος» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1666 και εξακολουθεί να προκαλεί ερωτήματα για τη σχέση μεταξύ αυθεντικότητας και κοινωνικής προσαρμοστικότητας. Είναι η πιο δημοφιλής, αλλά και η πιο πικρή κωμωδία του κορυφαίου Γάλλου ποιητή, αφιερωμένη στους απατεώνες κάθε εποχής. Στο κέντρο της πλοκής βρίσκεται ο Άλκηστος, ένας άνδρας με άκαμπτη δέσμευση στην αλήθεια που έρχεται σε σύγκρουση με τις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής του. Το ερώτημα που θέτει ο ήρωας—πώς να ζεις με ειλικρίνεια σε έναν κόσμο που απαιτεί συμβιβασμό—παραμένει και σήμερα ανοιχτό.Η ειρωνεία του έργου έγκειται στην ίδια την αντίφαση του πρωταγωνιστή: ο αμετακίνητα ειλικρινής Άλκηστος είναι παράλληλα ερωτευμένος με την Ελιάνθη, μια γυναίκα που ενσαρκώνει όλα όσα ο ίδιος απεχθάνεται—τους ελιγμούς, την κολακεία, την προσποίηση.
Η Ιόλη Ανδρεάδη, μαζί με τον Άρη Ασπρούλη, επανέφερε το κείμενο σε έμμετρη μορφή βασισμένη στη μετάφραση του Γιάγκου Ανδρεάδη, επιλογή που αναδεικνύει τη ποιητική φύση του πρωτότυπου. Ο Γεράσιμος Γεννατάς ανέλαβετον ομώνυμο ρόλο, με την Στεφανία Καραγιάννη, τον Στάθη Κόκκορη, τον Αστέρη Κρικώνη, τη Μαρσέλα Λένα και τη Νάντια Μαργαρίτη να συμπληρώνουν το καστ.
Η σκηνοθετική προσέγγιση επικεντρώνεται στη μεταθεατρικότητα, σε αυτό που η Ιόλη Ανδρεάδη περιγράφει ως το «στοιχειωμένο σύμπαν της θεατρικής σκηνής». Οι ηθοποιοί εμφανίζονται πάνω σε βάθρα, περιτριγυρισμένοι από κάδρα, σε μια σκηνογραφία που υπενθυμίζει ότι οι χαρακτήρες του Μολιέρου έχουν ερμηνευτεί από πολλές γενιές ηθοποιών πριν από αυτούς. Με τον τρόπο αυτό ημνήμη του ίδιου του θεατρικού είδους γίνεται μέρος της παράστασης.
Το επετειακό πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης μια βραδιά αφιερωμένη στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη την Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026, με τον Δημήτρη Καταλειφό να διαβάζει τρία χριστουγεννιάτικα διηγήματα του συγγραφέα: «Ο Έρωτας στα Χιόνια», «Άνθος του Γιαλού» και «Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη». Η επιλογή του Παπαδιαμάντη για το κλείσιμο των γιορτινών εκδηλώσεων έγινε για λόγους συμβολισμού. Ο Σκιαθίτης συγγραφέας είχε εμμονή με τον κύκλο των μεγάλων εορτών, κατά τις οποίες η ανθρώπινη συμπεριφορά αποκαλύπτεται μέσα από τις ρωγμές της καθημερινότητας.
Η αφήγηση του Δημήτρη Καταλειφού συνοδεύεται από τον βιολοντσελίστα Νίκο Νικολαΐδη, που ερμηνεύει έργα του John Tavener. Η συνύπαρξη του λόγου με τη μουσική επιχειρεί να καλύψει την απόσταση μεταξύ γραπτού και ζωντανής απόδοσης και να αναδείξει τη διττή φύση της γλώσσας του Παπαδιαμάντη, την καθαρεύουσα που συναντά τη λαϊκή προφορικότητα.
Στο «Έρωτας στα Χιόνια», το χιόνι καλύπτει συμβολικά «όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα», ενώ ο Μπάρμπα Γιαννιός αναζητά μια εξαγνιστική ανανέωση που δεν φτάνει ποτέ. Η αίσθηση της λύτρωσης που παραμένει πάντα υπό διαπραγμάτευση διατρέχει το έργο του Παπαδιαμάντη, κάνοντάς το κατάλληλο για τη χρονική στιγμήμεταξύ παλιάς και νέας χρονιάς.
Νέα εργαστήρια
Στο πλαίσιο των πενήντα χρόνων, το Θεσσαλικό Θέατρο εγκαινιάζει δύο νέες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες: ένα εργαστήρι Θεατρικού Παιχνιδιού για παιδιά 6-12 ετών και ένα εργαστήρι Δημιουργικής και Σκηνικής Γραφής για ενήλικες. Και τα δύο αρχίζουν στις 12 Ιανουαρίου 2026.
Το πρώτο, με υπεύθυνη τη Στεφανία Μακρή, στοχεύει στην ανάπτυξη της φαντασίας και της ομαδικότητας μέσα από παιχνίδι, κίνηση και αυτοσχεδιασμό. Το δεύτερο, σε επιμέλεια του Δημήτρη Τσουμάνη, προσφέρει εργαλεία σκηνοθεσίας και πειραματισμό με θεατρικές φόρμες, απευθυνόμενο σε όσους ενδιαφέρονται να γράψουν για τη σκηνή ή να εμπλουτίσουν τη δημιουργική τους πρακτική.
