«Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη: Η μεγάλη επιτυχία του Θεάτρου Σταθμός έρχεται στη Θεσσαλονίκη

Πολιτισμός

Ακούστε το άρθρο 8'

16.02.2026 | 08:00

«Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη: Η μεγάλη επιτυχία του Θεάτρου Σταθμός έρχεται στη Θεσσαλονίκη

«Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη, ένα έργο που έχει ήδη κατακτήσει μια ξεχωριστή θέση στο σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο ανεβαίνει από την Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026, στο Θέατρο Αυλαία, στη Θεσσαλονίκη.

Πρόκειται για μία από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές του Θεάτρου Σταθμός, που παρουσιάστηκε για τρεις συνεχόμενες σεζόν στην αθηναϊκή σκηνή. Ο Μάνος Καρατζογιάννης, ο οποίος συνυπογράφει τη σκηνοθεσία με την Ερμίνα Κυριαζή και ενσαρκώνει τον ρόλο του Λευτέρη, κάνει λόγο για ένα έργο που έχει αγγίξει πάνω από 500.000 θεατές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Είκοσι χρόνια μετά τη συγγραφή του, το «Γάλα» επιστρέφει σε μια συγκυρία όπου τα ζητήματα της ταυτότητας, της μετανάστευσης και της κοινωνικής ένταξης παραμένουν ανοιχτά. Η ιστορία ακολουθεί μια μητέρα από την πρώην Σοβιετική Ένωση και τους δύο γιους της καθώς προσπαθούν να βρουν την ισορροπία τους στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο μικρότερος γιος, Λευτέρης, είναι ένας ευαίσθητος χαρακτήρας που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Ο μεγαλύτερος επιδιώκει την ένταξη στην κοινωνία και φέρνει στο σπίτι τη Νατάσα, μια κοπέλα από τη Λάρισα. Η επίσκεψή της λειτουργεί ως καταλύτης που ανατρέπει τις οικογενειακές ισορροπίες.

«Είναι ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά κείμενα. Το τοποθετώ δίπλα στην "Αυλή των θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη και στην "Κασέτα" της Λούλας Αναγνωστάκη», εξηγεί ο κ. Καρατζογιάννης. «Πρόκειται για κείμενα που έχουν καταφέρει να πιάσουν πολύ καλά την ψυχολογία του Έλληνα. Το πώς είναι η ελληνική οικογένεια. Ο Βασίλης Κατσικονούρης -κι αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του- ουσιαστικά μιλώντας για αυτούς τους μισούς-μισούς Έλληνες, με καταγωγή από τη Γεωργία και την Ελλάδα,καταφέρνει να αποτυπώσει ολόκληρη την εικόνα του σύγχρονου Έλληνα. Γιατί βλέπουμε τους δύο γιους, το πώς ο ένας αδυνατεί να ενσωματωθεί στη νεοελληνική πραγματικότητα και πώς ο άλλος, στην προσπάθειά του αυτή, αποκτά τα στοιχεία της φυλής μας. Μέσα από αυτή τη σύγκρουση αποτυπώνεται κάτι πολύ ευρύτερο από μια οικογενειακή ιστορία».

Πηγή Φωτογραφίας: Ελίνα Γιουνανλή

Η βαθύτερη διάσταση του έργου

Ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει τη βαθύτερη διάσταση του έργου: «Από τη μία μιλάει βαθιά στον Έλληνα θεατή, γιατί αναγνωρίζει κάτι δικό του. Απ' την άλλη, είναι ένα έργο οντολογικό, υπαρξιακό, γιατί έχει να κάνει με τη μνήμη και με τη στιγμή που δεν μπορεί να επαναληφθεί. Μεγαλώνοντας, όλοι χάνουμε πρόσωπα, πράγματα, στιγμές μοναδικές. Αυτή η αδυναμία επιστροφής μάς απασχολεί και μας πονάει».

Ο τίτλος του έργου αντλεί τη δύναμή του από μια γλωσσική ιδιαιτερότητα: στα ρωσικά, η λέξη για το γάλα προφέρεται σαν «μαλακό». Αυτή η σύμπτωση μετατρέπεται σεμεταφορά για την τρυφερότητα που αναζητούν οι ήρωες σε έναν κόσμο που συχνά αποδεικνύεται σκληρός.

Η σχέση μάνας και γιου

«Στο έργο καταγράφεται η σχέση της μάνας και του γιου μέσα στη σκληρότητα που έχει κατακλύσει πια ολόκληρη την κοινωνία. Το γάλα είναι κάτι ζεστό καιμαλακό, που ζητάει η ψυχή μας για να τρυφερέψει και να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες», σημειώνει ο σκηνοθέτης. «Στο έργο, οι ήρωες αναζητούν αυτή τη θέρμη,την αποδοχή. Όταν κάποιος νιώθει ότι δεν αγαπιέται, ότι δεν τρέφεται συναισθηματικά, τότε αισθάνεται ξένος. Σαν πρόσφυγας ανάμεσα σε δύο πατρίδες που καμία δεν τον χωράει πλήρως. Αυτό το αίσθημα του ξένουδεν αφορά μόνο τους μετανάστες.Αφορά κάθε άνθρωπο που δεν βρίσκει τόπο να σταθεί».

Η διπλή ιδιότητα του Μάνου Καρατζογιάννη ως σκηνοθέτη και ερμηνευτή προσφέρει μια διαφορετική οπτική στο έργο και μετατόπιση προτεραιοτήτων. «Προσεγγίζω τον ρόλο πρώτα μέσα από τους άλλους. Όταν σκηνοθετείς και παίζεις ταυτόχρονα, πρέπει να ξεκινήσεις από το σύνολο. Πρώτα να χτίσεις την παράσταση μαζί με τους άλλους, να συνδημιουργήσεις, και μετά να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Σε ένα επάγγελμα που έχει στοιχεία εγωισμού, καθώς βγαίνουμε μπροστά στη σκηνή, είναι βοηθητικό να θυμάσαι ότι η αφετηρία είναι ο Άλλος. Για μένα αυτό σημαίνει υποκριτική και αυτό θα ήθελα να σημαίνει και ζωή: να μην προηγείται ο εαυτός μας, αλλά να ακούμε, να αφουγκραζόμαστε, να κάνουμε χώρο.Κι ως Άλλο εννοώ οποιονδήποτε είναι διαφορετικός από εμάς, όχι κατ' ανάγκη ως ταυτότητα, αλλά και ως προσωπική ιστορία και λειτουργία».

Η παράσταση έρχεται στη Θεσσαλονίκη μετά από πάνω από 150 παραστάσεις στο Θέατρο Σταθμός της Αθήνας. Ο Μάνος Καρατζογιάννης τονίζει πως η παραγωγή βρίσκεται στην πιο ώριμη φάση της και η επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη έχει ιδιαίτερη σημασία για την ομάδα.

Αυτή η ικανότητα ακρόασης και κατανόησης του διαφορετικού αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια εποχή διχασμών.«Ο διχασμός είναιένας από τους μόνιμους κινδύνουςτης φυλής μας», επισημαίνει ο σκηνοθέτης. «Και το έχει πει τόσο ωραία η Λούλα Αναγνωστάκη. Σε κάθε της έργο υπάρχει το χνάρι του Εμφυλίου. Και όμως, όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική, αφορά και τις μικρές μας κοινότητες, τους χώρους εργασίας, τις οικογένειες. Το θέατρο, τουλάχιστον, μάς δίνει έναν χώρο όπου μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε, να ακούμε και να συνεργαζόμαστε, ακόμη κι όταν δεν συμφωνούμε».

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη, ο οποίος ερμήνευσε πρώτος τον ρόλο του Λευτέρη το 2006 στο Εθνικό Θέατρο.