Από τον Χίτσκοκ στη σκηνή: Ο «Τέλειος Φόνος» στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς

Πολιτισμός

Ακούστε το άρθρο 8'

28.03.2026 | 08:00

Ο «Τέλειος Φόνος» στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς

Μπορεί να υπάρξει το τέλειο έγκλημα; Το ερώτημα αυτό θέτει ο «Τέλειος Φόνος» του Φρέντερικ Νοτ, το αστυνομικό θρίλερ που ο Άλφρεντ Χίτσκοκ μετέφερε στη μεγάλη οθόνη με το «Dial M for Murder».

Η παραγωγή της Ελιάρτ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη, έπειτα από έναν επιτυχημένο κύκλο στην Αθήνα παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ο ήρωας του έργου, Τόνι Γουέντις, πρώην πρωταθλητής τένις, ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του τον απατά και αποφασίζει να την εξοντώσει για να κληρονομήσει την περιουσία της. Αναθέτει τη δολοφονία σε έναν παλιό γνωστό με βεβαρημένο παρελθόν, χρησιμοποιώντας εκβιασμό και χρήματα. Το σχέδιο είναι αλάνθαστο — ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται.

«Συνήθως στα αστυνομικά το κοινό έχει την αγωνία να βρει ποιος είναι ο δολοφόνος. Εδώ έχουμε το αντίθετο — και αυτό, νομίζω, είναι που κάνει το έργο τόσο ιδιαίτερο. Ξέρουμε ποιος είναι ο δολοφόνος, και προσπαθούμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει. Βλέπουμε πώς στήνεται ένα τέλειο έγκλημα, αν μπορεί να στηθεί και αν πραγματικά μπορεί να υπάρξει ο τέλειος φόνος. Τα έχει σχεδιάσει τόσο καλά ο δράστης ώστε να μην πιαστεί; Ή στις μικρές λεπτομέρειες μπορεί να χαθεί όλο το σχέδιο; Αυτό έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον από τη μεριά του συγγραφέα», επισημαίνει ο σκηνοθέτης της παράστασης και ηθοποιός Γιώργος Φρατζεσκάκης.

Η παραγωγή επιλέγει να διατηρήσει την εποχή του έργου, τη δεκαετία του '50, αντί να το μεταφέρει στο σήμερα. Για τον σκηνοθέτη της παράστασης, αυτή δεν είναι επιλογή νοσταλγίας αλλά δραματουργική αναγκαιότητα. «Σκεφτείτε πόσο άλλαξαν τα πράγματα μετά την κινητή τηλεφωνία, υπάρχουν έργα στα οποία κάποιος σήμερα μπορεί να πει "γιατί δεν πήρε ένα τηλέφωνο να ειδοποιήσει;" Αν φέρεις το έργο στο σήμερα, τα σημαντικά στοιχεία χάνουν την εσωτερική τους λογική. Η δυσκολία δεν είναι στα κοστούμια, είναι στην αποτύπωση των συμπεριφορών εκείνης της εποχής. Πριν από εξήντα χρόνια οι άνθρωποι κινούνταν αλλιώς, κρατούσαν τις τσάντες τους αλλιώς. Έχει επίσης ενδιαφέρον να βλέπουμε μια εποχή πίσω, να μπούμε στο κλίμα της».

Ο Γιώργος Φρατζεσκάκης υποδύεται τον επιθεωρητή που έρχεται να ανατρέψει το αλάνθαστο σχέδιο, έναν ρόλο που, όπως παραδέχεται με χιούμορ, επαναλαμβάνεται στο ρεπερτόριό του. «Προσπαθώ πάντως να κάνω κάθε ρόλο διαφορετικό. Έκανα έναν δικηγόρο στο "Αθώος–Ένοχος", τον Ηρακλή Πουαρό στην "Επιστροφή στο φόνο" πέρυσι. Στον “Τέλειο φόνο” ο επιθεωρητής έχει πάρα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία: προσπαθεί να μπλοκάρει τον δολοφόνο ενώ ξέρουμε ποιος είναι. Ένας τενίστας που θέλει να προσλάβει δολοφόνο — τον προκαλεί με χρήματα, με επιχειρήματα, με εκβιασμό να σκοτώσει τη γυναίκα του. Προσπαθούμε να δούμε πώς θα εξελιχθεί η ιστορία μέσα από πολλές ανατροπές».

Δίπλα στον Γιώργο Φρατζεσκάκη, η διανομή περιλαμβάνει τον Θάνο Καληώρα, την Αλεξάνδρα Ούστα, τον Χρήστο Μάντακα και τον Παναγιώτη Κατσίκη. Για τον σκηνοθέτη, η επιλογή των ηθοποιών είναι το θεμέλιο της παραγωγής. «Αν παρομοιάσουμε μία παράσταση με τη μαγειρική, αυτό που ζητάμε είναι τα καλά υλικά, γιατί χωρίς αυτά δεν μπορείς να πετύχεις ένα ωραίο αποτέλεσμα. Και εδώ έχουμε πολύ καλά υλικά. Ο Θάνος Καληώρας είναι ένας ηθοποιός έμπειρος, που χτίζει έναν ρόλο καταπληκτικά — πραγματικά χρειάζεται ένας αριστοτέχνης ηθοποιός για να οδηγήσει την παράσταση εκεί που πρέπει. Είναι μαζί μας επίσης η Αλεξάνδρα Ούστα, μια εξαιρετική ηθοποιός, ο Χρήστος Μάντακας, ο Παναγιώτης Κατσίκης».

Το κοινό περιμένει

Γιώργος Φρατζεσκάκης

Ο «Τέλειος Φόνος» έρχεται στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο μιας σχέσης που έχει αποκτήσει τη δική της συνέχεια. Οι αστυνομικές παραγωγές της Ελιάρτ επιστρέφουν τακτικά στην πόλη, με ένα κοινό που τις περιμένει. Μιλώντας για τη γοητεία που ασκούν στο κοινό τα αστυνομικά έργα ο Γιώργος Φρατζεσκάκης λέει: «Νομίζω ότι μας αρέσει το μυστήριο και η γοητεία αυτών των έργων. Κι επίσης, ένα αστυνομικό έργο ακονίζει το μυαλό — είναι άσκηση, παιχνίδι. Βλέπεις, ψυχαγωγείσαι, μαζεύεις στοιχεία, φαντάζεσαι πού μπορεί να πάει η ιστορία. Και μπορεί να μην πάει εκεί που το πας εσύ — σε οδηγεί κάπου αλλού, και όσο προχωράει τόσο εκπλήσσεσαι. Έχουμε χαρακτηριστεί ως η αστυνομική σκηνή της Αθήνας και κολακευόμαστε από αυτό. Υπάρχει κοινό που μας ρωτά "τι αστυνομικό θα κάνετε του χρόνου;". Αλλά θέλουμε να μας λύνονται και τα χέρια να κάνουμε και άλλα πράγματα— το ρεπερτόριο είναι τεράστιο. Εκτός από αστυνομικά έχω κάνει παραστάσεις με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Σταύρου Κουγιουμτζή, κωμωδίες, παιδικές παραστάσεις. Όλα τα είδη με ενδιαφέρουν — αρκεί να γίνονται καλά».