Το αίτημα των Μαρία Κέκη, Σπύρου Πέγκα, Μιχάλη Τρεμόπουλου, Νίκου Νικήσιανη και των υπολοίπων προς τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου είναι στον χώρο όπου στεγάζεται η ΔΕΘ εδώ και έναν αιώνα να δημιουργηθεί Μητροπολιτικό Πάρκο, να διατηρηθούν μόνο τα ιστορικά περίπτερα που θα φιλοξενούν ήπιες εκθεσιακές δραστηριότητες και οι μεγάλες εκθέσεις να μεταφερθούν σε άλλο χώρο στη Σίνδο. Το διακύβευμα, ωστόσο, μόνο απλό δεν είναι, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο βασικός πυρήνας του αιτήματος όσων ζητούν την μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, δηλαδή η δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου, έχει ικανοποιηθεί από την πολιτεία.
Βάσει των λεγομένων του Σπύρου Βούγια τα βήματα που θα ακολουθηθούν από εδώ και στο εξής είναι συγκεκριμένα. Θα ελεγχθούν οι υπογραφές, θα ακολουθήσει συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο για τη διατύπωση του ερωτήματος και, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις, οι κάλπες θα στηθούν στις 26 Απριλίου. Όπως είπε και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, στη χθεσινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, ο δήμος θα κινηθεί με συνέπεια και σεβασμό στην δημοκρατική διαδικασία.
Όμως, η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο διαδικαστικό σκέλος αλλά στο περιεχόμενο. Και αυτό δεν είναι άλλο από το ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι κάτοικοι του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Για παράδειγμα, θα αφορά αποκλειστικά τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου ή θα περιλαμβάνει ρητά τη μετεγκατάσταση της εκθεσιακής δραστηριότητας; Και αν ναι, με ποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά;
Το αναθεωρημένο σχέδιο και οι ενστάσεις
Εδώ μπαίνουμε στο «ζουμί» της υπόθεσης, αφού έτσι και αλλιώς το νέο σχέδιο που έχει κατατεθεί στην πόλη μέσω του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ενσωματώνει προτάσεις φορέων της πόλης και προβλέπει τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου 120 στρεμμάτων. Άρα προς τι το δημοψήφισμα;
Εκτός και αν το θέμα του «πρασίνου» είναι προσχηματικό και η πραγματική πρόθεση της οργανωτικής επιτροπής είναι πιέσει για τη μεταφορά της ΔΕΘ στη Σίνδο. Σε αυτό το σημείο τίθεται το επόμενο εύλογο ερώτημα που δεν το έχει απαντηθεί πειστικά. «Γιατί στην Σίνδο» και όχι στον Λαγκαδά, στο Ωραιόκαστρο, στη Θέρμη, στην Επανομή, τη Μηχανιώνα και οπουδήποτε αλλού δυτικά ή ανατολικά;
Το ΔΙΠΑΕ «έκαψε» την επιλογή της Σίνδου
Η χθεσινή ανακοίνωση του ΔΙΠΑΕ αφαίρεσε από τα χέρια της οργανωτικής επιτροπής του δημοψηφίσματος το χαρτί της συγκεκριμένης επιλογής. Όπως ξεκαθάρισε ο πρύτανης του Διεθνούς Πανεπιστημίου, Σταμάτης Αγγελόπουλος, τα 600 στρέμματα που έχει το ίδρυμα στην κατοχή του θα αξιοποιηθούν για την κατασκευή φοιτητικών εστιών. Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι μέχρι στιγμής κανένας θεσμικός φορέας δεν τον έχει πλησιάσει για να του προτείνει την παραχώρηση των εκτάσεων προς εκθεσιακή χρήση.
Γίνεται, λοιπόν, αμέσως αντιληπτό ότι το ερώτημα για το μέλλον της ΔΕΘ δεν μπορεί να είναι μόνο… γεωγραφικό, αλλά πρωτίστως οικονομικό και αναπτυξιακό. Και εδώ μπαίνει το τρίτο αναπάντητο ερώτημα. Θα απαντήσει η οργανωτική επιτροπή με αριθμούς και στοιχεία πόσο θα κοστίσει η μετεγκατάσταση του εκθεσιακού κέντρου; Πόσο θα κοστίσουν οι εργασίες για την κατασκευή των δικτύων υποδομής; Το έργο της ανάπλασης στον υφιστάμενο χώρο εκτιμάται στα 120 εκατομμύρια ευρώ. Αν μεταφερθεί σε άλλο σημείο πόσα χρήματα θα απαιτηθούν; Και με την ευκαιρία υπάρχει μελέτη βιωσιμότητας;
Όσον αφορά το τέταρτο ερώτημα είναι αν θα επέμεναν στη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος εφόσον καλούνταν να πληρώσουν εκείνοι το περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ που θα απαιτηθεί για την όλη διαδικασία. Γιατί είναι αλλιώς να προτείνεις κάτι και να επιζητάς την υλοποίηση της πρότασής σου βάζοντας το χέρι στη… δική σου τσέπη και αλλιώς να περιμένεις από τον δήμο να πληρώσει τη δική σου επαναστατική γυμναστική. Άλλωστε, δεν είναι κρυφό ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και δεν δεσμεύει κανέναν.
Ο πραγματικός κίνδυνος
Δυστυχώς για ακόμη μια φορά η πόλη κινδυνεύει να διχαστεί για ακόμα ένα μεγάλο έργο, αυτήν τη φορά της ανάπλασης της Διεθνούς Έκθεσης. Από τη μια πλευρά το δημοψήφισμα μπορεί να αποτελέσει μια κορυφαία στιγμή συμμετοχικής δημοκρατίας. Μπορεί όμως και να εξελιχθεί σε μια σύγκρουση των δυο τάσεων χωρίς σαφές αντικείμενο. Και εδώ τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: «Υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο για το μέλλον της πόλης»;
