Πρεμιέρα με το έργο της Sarah Kane από το ΚΘΒΕ: Τέσσερις φωνές μονολογούν «Λαχταρώ»

Πολιτισμός

Ακούστε το άρθρο 8'

24.02.2026 | 08:00

Πρεμιέρα με το έργο της Sarah Kane από το ΚΘΒΕ: Τέ

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει από την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026 στο Φουαγιέ του Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών το «Λαχταρώ» της Sarah Kane, σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου και σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία Χριστίνας Χατζηβασιλείου.

Πρόκειται για το προτελευταίο έργο της Βρετανίδας δραματουργού, γραμμένο το 1998, λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία της τον Φεβρουάριο του 1999. Ένα κείμενο-ορόσημο που σηματοδοτεί τη ρήξη της με τη μέχρι τότε θεατρική της γλώσσα και προετοιμάζει το έδαφος για το τελευταίο της έργο«4.48 Ψύχωση».

Η Sarah Kane είχε ήδη προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στο βρετανικό θέατρο της δεκαετίας του ’90. Με το «Crave», ωστόσο, υπέγραψε –αρχικά με ψευδώνυμο– ένα έργο που αιφνιδίασε ακόμη και τους επικριτές της.Πρόκειται γιαένα έντονα προσωπικό, τολμηρό έργο που εξερευνά την αγάπη, το τραύμα, τη μοναξιά,τη λαχτάρα μπροστά στην αυτοκαταστροφή. Μέσα από τη σύγκρουση μιας διαλυμένης οικογένειας, ξεδιπλώνεται ένασυναισθηματικό παζλ που καλεί το κοινό να συναρμολογήσει τα θραύσματα μιας ιστορίας αγάπης στο όριο της εμμονής και της απόγνωσης.

Τα τρία πρώτα έργα της –«Blasted», «Φαίδρας έρως», «Καθαροί, πια»– χαρακτηρίζονταν από ακραία σκηνική βία και συνοδεύονταν απόαναλυτικές σκηνικές οδηγίες. Στο «Λαχταρώ» δεν υπάρχει καμία τέτοια οδηγία. Δεν υπάρχει καν προσδιορισμός τόπου, χρόνου ή φύλου.Τέσσερις φωνές, σημειωμένες με τα γράμματα Α, Β, C και Μ, συνθέτουν ένα παλίμψηστο επιθυμίας, ενοχής, μνήμης και απώλειας.

Η Χριστίνα Χατζηβασιλείου έχει μελετήσει εκτενώς τη σύγχρονη βρετανική δραματουργία και το έργο της Κέιν.Στο βιβλίο της για το θέατρο της δεκαετίας του 1990 σημειώνει: «Tο Crave παραμένει το πιο ερμητικό, μηδενιστικό και σκοτεινό έργο της Κέιν, η οποία λαχταρά να αγαπηθεί και να αγκιστρωθεί από κάπου μέχρι και την ύστατη στιγμή. Λιτό, με μια οδυνηρή, ασάλευτη ησυχία σε σχέση με τα προηγούμενα έργα της και μια μοναξιά που γιγαντώνεται φράση τη φράση μέχρι που ο θάνατος να μοιάζει βάλσαμο».

Η ίδια η συγγραφέας είχε ζητήσει να μη γραφτεί καμία βιογραφία της, ωστόσο, το έργο της επιστρέφει επίμονα στην προσωπική εμπειρία, έστω και μέσα από θραύσματα.

Χριστίνα Χατζηβασιλείου

Ποιητικό κείμενο

Η σκηνοθέτρια μιλά για την απόφασή της να μεταφέρει το έργο στη σκηνή του ΚΘΒΕ: «Πρόκειται για ένα μοναδικά ποιητικό κείμενο και το πιο ερμητικό έργο της ίδιας της Κέιν. Πέρα του ότι αυτό αποτελεί από μόνο του μία πρόκληση καθώς προϋποθέτει έρευνα και μελέτη σε τόσο για τα «κρυμμένα» αυτοβιογραφικά στοιχεία, όσο και για όλες τις λογοτεχνικές αναφορές που κουβαλά στα σπλάχνα του, το Λαχταρώ λειτουργεί ως μία ζωντανή παρτιτούρα λέξεων για τέσσερις ηθοποιούς που απαιτεί ακρίβεια μετρονόμου και συνθέτει ένα ιδιότυπο δραματουργικό patchwork».

Το «Crave» έχει ρυθμό, επαναλήψεις, εναλλαγές έντασης, σιωπές που λειτουργούν ως μουσικά διαστήματα. Η Χριστίνα Χατζηβασιλείου επιλέγειμια αυστηρή, σχεδόν μινιμαλιστική γραμμή, αφήνοντας τον λόγο να δημιουργήσει τη δική του σκηνική έντασημε έμφαση στη διαύγεια.

Πώς δίνεις μορφή σε ένα κείμενο που αντιστέκεται στη μορφή; Παραγωγές που έχουν επιχειρήσει να επιβάλουν αφήγηση στο Crave έχουν κατά κανόνα αποτύχει. Αναφερόμενη στη σκηνοθετική πρόκληση της μεταφοράς ενός τέτοιου έργου στη σκηνή, η Χριστίνα Χατζηβασιλείουπαρατηρεί: «Με ενδιέφερε να ακουστεί το κείμενο όπως του αξίζει χωρίς φτιασιδώματα και χωρίς περιττές δράσεις. Εδώ οι ίδιες οι λέξεις είναι που δρουν και αποκαλύπτουν πολλαπλά κανάλια σύνδεσης μεταξύ των χαρακτήρων που η Κέιν ονοματίζει με γράμματα της αλφαβήτου δηλαδή ως Α, Β, C, και Μ. Αυτό ήταν και ένα άλλο μέλημά μου το να υπάρχει μία καθαρά σκηνική αφηγηματική γραμμή ώστε να μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει αυτήν την- ας πούμε ιστορία -που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Εδώ νομίζω βρίσκεται και το κουκούτσι της σκηνοθεσίας που επιχειρώ».

Όσο για το πώς συνομιλεί σήμερα ένα τόσο εσωστρεφές, σκοτεινό κείμενο με το κοινό, η σκηνοθέτρια της παράστασης σημειώνει:«Το Λαχταρώ είναι ένα κείμενο με φανατικούς αναγνώστες και θεατές ανά τον κόσμο, χτυπάει στις πολύ μύχιες πλευρές και σκέψεις μας εξου και πολύ συχνά χρησιμοποιούν τον ανθολογούμενο, πια, μονόλογο του Α «Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου….» σε ερωτικά σημειώματα. Ωστόσο, ο μονόλογος αυτός δεν είναι αυτόνομος αλλά εντάσσεται ενδοδραματουργικά σε ένα διόλου ευχάριστο κλίμα … Πέρα από αυτό, το Crave άπτεται πολύ ευαίσθητων θεμάτων ψυχικής υγείας, που ας μην ξεχνάμε πως αντιμετώπιζε και η ίδια η Κέιν. Το κοινό αντιλαμβάνεται πάντοτε τις «μάχες» αυτές και ελπίζω πως θα είναι παρόν να τις δει και επί σκηνής».

Η παράσταση απευθύνεται σε θεατές άνω των 16 ετών και περιλαμβάνει αναφορές σε ζητήματα ψυχικής υγείας και βίας.