Η πρεμιέρα θα δοθεί την Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026, στις 21.00. Στους βασικούς ρόλους εμφανίζονται ο Αντίνοος Αλμπάνης, ο Βασίλης Ευταξόπουλος και η Γιολάντα Μπαλαούρα.
Γραμμένο το 1903, λίγο πριν από τον θάνατο του Τσέχωφ, το έργο αποτυπώνει μια κοινωνία σε μετάβαση: την παρακμή της αριστοκρατίας και την άνοδο μιας νέας κοινωνικής τάξης. Στον πυρήνα του βρίσκεται η ιστορία μιας οικογένειας που βλέπει την περιουσία της να χάνεται, καθώς αδυνατεί να προσαρμοστεί στις αλλαγές της εποχής.
Λίγο πριν από την πρεμιέρα, η Αθανασία Καραγιαννοπούλου μιλά για τη δική της προσέγγιση στο έργο, για τη μουσική που στάθηκε αφετηρία της σκηνοθετικής σύλληψης, αλλά και για τη βαθιά σύγχρονη διάσταση του «Βυσσινόκηπου». Η ιδέα για την παράσταση γεννήθηκε πολλά χρόνια πριν. «Από το 2010 υπήρχε μέσα μου η μουσική του έργου. Θυμάμαι μια μέρα που άκουσα ένα τραγούδι και σκέφτηκα: έτσι θα κάνω τον Βυσσινόκηπο. Δημιουργήθηκαν στο μυαλό μου εικόνες, ατμόσφαιρες, πρόσωπα. Αυτές τις εικόνες προσπάθησα τώρα να αποτυπώσω στην παράσταση στο Κρατικό Θέατρο. Ξεκινάω πάντα από τη μουσική για να φτιάξω στο μυαλό μου την εικόνα μιας παράστασης. Δεν ξεκινώ από τη δραματολογία ή από σκηνοθετικές αναλύσεις. Όταν ακούω τη μουσική, πηγαίνει εκεί το μυαλό και η ψυχή μου. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την εικόνα της παράστασηςκαι με τον τρόπο που θα αφηγηθώ την ιστορία».
«Κρατάμε 100% την εποχή του Τσέχωφ»
Κρατάμε 100% την εποχή, αυτό σημαίνει ότι ακολουθούμε το στυλ της εποχής στις αντιδράσεις, στις κινήσεις, ακόμη και σε μικρές λεπτομέρειες
Σε αντίθεση με πολλές σύγχρονες σκηνοθετικές προσεγγίσεις που μεταφέρουν τη δράση σε άλλες εποχές, η παράσταση του ΚΘΒΕ επιλέγει να παραμείνει πιστή στο ιστορικό πλαίσιο του έργου. «Αποφάσισα να κάνω το έργο ακριβώς όπως είναι. Να ακολουθήσω το γράμμα και το πνεύμα του Τσέχωφ όσο πιο πιστά γίνεται», εξηγεί η σκηνοθέτρια. Η επιλογή αυτή επηρέασε όλες τις πτυχές της παράστασης: από τα κοστούμια και τα σκηνικά μέχρι τη συμπεριφορά και τις κινήσεις των χαρακτήρων. «Κρατάμε 100% την εποχή. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθούμε το στυλ της εποχής στις αντιδράσεις, στις κινήσεις, ακόμη και σε μικρές λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, το μαντίλι βγαίνει από το μανίκι για να σκουπίσει μια γυναίκα τα δάκρυά της. Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι μέρος της ατμόσφαιρας του έργου. Φυσικά μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και ο σύγχρονος άνθρωπος. Δεν γίνεται αλλιώς. Όμως το έργο παρουσιάζεται με σεβασμό στην αισθητική και στη συμπεριφορά των αρχών του 20ού αιώνα. Η δική μου παρέμβαση βρίσκεται κυρίως στις αλλαγές μεταξύ των πράξεων. Εκεί περνάμε σε μια άλλη διάσταση, πιο ονειρική, όπου η μουσική και η κίνηση παίζουν σημαντικό ρόλο. Δεν θέλω να επιβάλω την ερμηνεία μου πάνω στο έργο. Προτιμώ να αφήνω τον θεατή να ονειρευτεί μόνος του».
Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στη νέα μετάφραση του έργου από τα ρωσικά, που υπογράφει ο Δαυίδ Μαλτέζε. «Μελετήσαμε το κείμενο μέχρι και την τελευταία λέξη», λέει η σκηνοθέτρια. «Θέλαμε να αντανακλά ακριβώς αυτό που ήθελε να πει ο Τσέχωφ».Η πιστότητα στο κείμενο αποτέλεσε βασική αρχή της σκηνοθετικής προσέγγισης, καθώς στόχος ήταν το έργο να παρουσιαστεί όσο πιο κοντά γίνεται στην αρχική του μορφή.
Ένα έργο βαθιά σύγχρονο
Το έργο αποτυπώνει τη στιγμή μιας ιστορικής, πολιτικής και κοινωνικής μετάβασης. Η παλιά αριστοκρατική τάξη παρακμάζει και μια νέα κοινωνική πραγματικότητα αναδύεται. Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας που κινδυνεύει να χάσει την περιουσία της, ο Τσέχωφ παρατηρεί την ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στον χρόνο, τη νοσταλγία για το παρελθόν αλλά και τη δυσκολία να αποδεχτεί κανείς την αλλαγή και να προσαρμοστεί σε νέες συνθήκες. Όλα αυτά είναι θέματα που αποκτούν σήμερα μια ιδιαίτερη ένταση, ιδίως σε κοινωνίες που έχουν βιώσει οικονομικές κρίσεις.
Στο έργο, η οικογένεια της Λιουμπόφ Αντρέγεβνα επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι και μαθαίνει ότι η περιουσία της θα βγει σε πλειστηριασμό.
Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου επισημαίνει: «Από την πρώτη στιγμή, το ρολόι αρχίζει να μετρά αντίστροφα. Λέει στους ήρωες: σε τρεις μήνες θα χάσετε την περιουσία σας. Αν το σκεφτεί κανείς αυτό για τη δική του ζωή, καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει ούτε λεπτό χωρίς άγχος. Από την ώρα που θα πιεις τον καφέ σου μέχρι τη στιγμή που θα πέσεις για ύπνο, υπάρχει μέσα σου μια αγωνία που ποτίζει κάθε σκέψη και κάθε κουβέντα. Πόσο μάλλον όταν αυτή η περιουσία που κινδυνεύεις να χάσεις δεν είναι απλώς ένα σπίτι ή μια γη, αλλά η ίδια σου η ζωή. Είναι οι μνήμες σου, η παιδική σου ηλικία, όλα όσα σε διαμόρφωσαν. Αυτό είναι το πραγματικό δράμα του έργου.Και δεν υπάρχει ούτε μία λέξη του έργου που να μη μιλάει κατευθείαν στη σύγχρονη καρδιά».
Νοσταλγία της παιδικής ηλικίας
Η σκηνοθέτρια θεωρεί ότι ένα από τα στοιχεία του έργου που το συνδέουν με το σήμερα είναι η νοσταλγία για το παρελθόν. «Υπάρχει σήμερα μια παγκόσμια νοσταλγική κρίση. Μετά την πανδημία, πολλοί άνθρωποι —ιδιαίτερα μετά τα σαράντα— επιστρέφουν νοερά στο “safeplace” τους, στον τόπο της παιδικής τους ηλικίας. Όταν είμαστε παιδιά, όλοι είμαστε με έναν τρόπο αριστοκράτες. Υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν για όλα πριν καν τα ζητήσουμε. Μας ταΐζουν, μας προστατεύουν, μας βάζουν για ύπνο. Όταν συνειδητοποιούμε ότι αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί, είναι ένα βαθύ τραύμα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στον Βυσσινόκηπο. Οι ήρωες έχουν γνωρίσει μια εποχή ασφάλειας και ευημερίας και βλέπουν ότι αυτή χάνεται. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι από τα πιο επώδυνα πράγματα για έναν άνθρωπο».
Ένας από τους πιο παρεξηγημένους χαρακτήρες του έργου είναι, κατά τη σκηνοθέτρια, ο Λοπάχιν. «Δεν είναι ένας κακός άνθρωπος που θέλει να αρπάξει την περιουσία των άλλων. Είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και την κακοποίηση. Ένα παιδί δαρμένο, παρατημένο, που αποφάσισε ότι θα καταφέρει να αλλάξει τη ζωή του. Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή παιδική ηλικία υπήρχε μια μικρή ρωγμή φωτός: η Λιουμπόφ Αντρέγεβνα. Εκείνη τον φρόντιζε όταν τον χτυπούσε ο πατέρας του. Αυτή τη γυναίκα την αγαπά βαθιά. Γι’ αυτό και σε όλο το έργο προσπαθεί να της δώσει λύσεις. Της λέει ξανά και ξανά τι μπορεί να κάνει για να σώσει την περιουσία της. Εκείνη όμως δεν θέλει να ακούσει. Προτιμά να μείνει στη νοσταλγία του παρελθόντος. Κάποια στιγμή ο Λοπάχιν καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση και παίρνει ο ίδιος την πρωτοβουλία. Αυτό που κάνει δεν είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει σήμερα ένας σύγχρονος επιχειρηματίας. Προσπαθεί να αναπτύξει μια επιχείρηση και να εκμεταλλευτεί μια ευκαιρία».
Παρότι το έργο πραγματεύεται βαριά θέματα, ο ίδιος ο Τσέχωφ το χαρακτήριζε κωμωδία. «Και πράγματι είναι κωμωδία», λέει η σκηνοθέτρια. «Όπως είναι και η ζωή μας: μια φαρσοκωμωδία με τραγικές στιγμές. Συμβαίνουν πράγματα που είναι βαθιά δραματικά και ξαφνικά γελάς με την αμηχανία τους».
Για την Αθανασία Καραγιαννοπούλου, ο στόχος της παράστασης είναι να προσφέρει μια εμπειρία που να αγγίζει τον θεατή. «Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θα ήθελα το θέατρο να λειτουργεί ως μια απάλυνση της ζωής μας. Δεν μπορεί να την αλλάξει, αλλά μπορεί να την κάνει λίγο πιο υποφερτή. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε με τον “Βυσσινόκηπο”: μια παράσταση που θα μιλήσει στον σύγχρονο άνθρωπο και θα του θυμίσει κάτι από τη δική του ζωή».
Συντελεστές
Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε, Σκηνοθεσία — Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Χορογραφίες: Αναστασία Κελέση,
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Ανδρέου, Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Video: MikeRafail, Ηχητικό περιβάλλον: Διονύσης Κωνσταντινίδης, Οργάνωση Παραγωγής: Χριστόφορος Μαριάδης- Άννα Μαρία Γάτου, Φωτογραφίες: MikeRafail | Thatlongblackcloud
*Βοηθός Σκηνογράφου - Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου
Διανομή: Αντίνοος Αλμπάνης (Λοπάχιν), Βασίλης Ευταξόπουλος (Γκάγιεφ), Χρύσα Ζαφειριάδου (Βάρια), Νίκος Καπέλιος (Συμεόνωφ-ΠίσικΜπορίςΜπορίσοβιτς), Άνθη Κάσινου (Άνια/ Μικρή Λιουμπόφ), Γιώργος Κολοβός (Τροφίμωφ Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς), Χρήστος Μαστρογιαννίδης (ΕπιχόντωφΣεμιόνΠαντελέγιεβιτς), Τατιάνα Μελίδου (Ντουνιάσα), ΓιολάνταΜπαλαούρα (ΡανέβσκαγιαΛιουμπόφΑντρέγιεβνα), Κώστας Σαντάς (Φιρς), Άννη Τσολακίδου (ΣαρλόταΙβάνοβνα), Μανώλης Φουντούλης (Ένας περαστικός/ Σταθμάρχης), Γρηγόρης Φρέσκος (Γιάσα)
Φιγκυράν: Σωκράτης Ζδράγκας (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Μάρκος Κούτοφ- Γεροντίδης (Μικρός Λοπάχιν/ σε διπλή διανομή), Νίκος Χάψαλης (Υπηρέτης/ Ταχυδρόμος)
Πληροφορίες
Βασιλικό Θέατρο
Πρεμιέρα: Παρασκευή 20 Μαρτίου 2026, στις 21.00
Ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη: 19:00
Πέμπτη- Παρασκευή: 21:00
Σάββατο: 18:00- 21:00
Κυριακή: 19:00
Προπώληση: ntng.gr | more.com
