Η παράσταση Vaginahood στη Θεσσαλονίκη: Θεατρική εξερεύνηση της γυναικείας εμπειρίας

Μετά από μία εντυπωσιακή πορεία με sold out παραστάσεις που ξεκίνησε το περασμένο φθινόπωρο στην Αθήνα, το Vaginahood έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να φιλοξενηθεί στις 6, 7 και 8 Φεβρουαρίου 2026 στο ξενοδοχείο ΟΝΟΜΑ, έναν μη συμβατικό θεατρικό χώρο που μετατρέπεται προσωρινά σε τόπο γυναικείας εξομολόγησης και σκηνικής δράσης.

Το έργο, που συνυπογράφουν ως ιδέα η Ζέτα Δούκα και η Δώρα Χρυσικού, επιχειρεί να μιλήσει για τις διαφορετικές όψεις της γυναικείας ζωής χωρίς εξωραϊσμούς και διδακτισμό, επιλέγοντας τη φόρμα του bar theater και τη συλλογική αφήγηση πέντε ηρωίδων.

Η Ζέτα Δούκα εξηγεί πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ευρηματική αυτή παράσταση: «Με τη Δώρα Χρυσικού πριν από είκοσι χρόνια είχαμε συμμετάσχει στην παράσταση Vagina Monologues της Ίβ Ένσλερ. Είχε κάνει τεράστια αίσθηση εκείνο το εγχείρημα, γιατί το ίδιο το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε ήταν ανατρεπτικό: μιλούσε για το γυναικείο σώμα, για κάτι που μέχρι τότε δεν λεγόταν δημόσια, με χιούμορ αλλά και με σκληρότητα. Και πάντα λέγαμε μεταξύ μας πόσο ωραίο θα ήταν να ξαναμιλήσουμε θεατρικά για τη γυναικεία εμπειρία, για τους τρόπους που οι γυναίκες μπορούν να βρεθούν, να γελάσουν, να συγκινηθούν και να μοιραστούν ιστορίες. Σκεφτήκαμε αρχικά να βασιστούμε ξανά σε αυτό το έργο της Ένσλερ, αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι, όσο εμβληματικό κι αν ήταν στην εποχή του, σήμερα είναι πια ελαφρώς παρωχημένο. Η συζήτηση για το τι σημαίνει γυναίκα, τι σημαίνει φεμινισμός και ίσα δικαιώματα έχει αλλάξει. Έτσι αποφασίσαμε να προτείνουμε στη Βάλια Τσιριγώτη και τη Μαρία Λούκα να γράψουν ένα νέο έργο μυθοπλασίας, βασισμένο σε πέντε διαφορετικές γυναίκες».

Ακροβατεί ανάμεσα σε μυθοπλασία και πραγματικότητα

Από αυτή τη διαδικασία προέκυψε ένα σκηνικό σύμπαν που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Το Vaginahood, ως χώρος και ως ιδέα, λειτουργεί ως σημείο συνάντησης περισσότερο παρά ως απλό σκηνικό εύρημα.

«Στο έργο βρισκόμαστε σε ένα μπαράκι, το Vaginahood. Όπως λέει ο… μύθος το ίδρυσε μια γυναίκα που την ημέρα του γάμου της το έσκασε. Πέταξε την ανθοδέσμη, άφησε το τούλι της και έφτιαξε αυτό το μπαρ σε ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου, για να μπορεί να μαζεύεται με τις φίλες της, να γελάνε και να λένε τις ιστορίες τους χωρίς στερεότυπα και φίλτρα. Κι έτσι συναντιούνται εκεί οι πέντε γυναίκες του έργου, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους και συζητάνε», περιγράφει η Ζέτα Δούκα.

Ζέτα Δούκα

Η πρόθεση των δημιουργών ήταν σαφής από την αρχή. «Δεν μας ενδιέφερε να κάνουμε μια παράσταση-καταγγελία. Μας ενδιέφερε να μιλήσουμε με αλήθεια, με χιούμορ, με καυστικότητα, όπως λέγονται τα σοβαρά πράγματα στη ζωή. Να ακουστούν ιστορίες που συνήθως λέγονται μεταξύ μας, αλλά τελικά αφορούν όλο τον κόσμο», εξηγεί η γνωστή και για τις κοινωνικές ευαισθησίες της πρωταγωνίστρια. «Οι γυναίκες δεν αμείβονται ισότιμα, δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες ανέλιξης, έχουν την κύρια φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών, συχνά και των γονιών τους. Ακόμα και κατακτημένα δικαιώματα που αφορούν την αυτοδιάθεση μπαίνουν ξανά στο μικροσκόπιο, σε παγκόσμια κλίμακα. Αν παρατηρήσουμε ειλικρινά τι συμβαίνει στη γυναίκα το 2026, μετά από τόσους αγώνες, θα δούμε ότι παραμένει αδικημένη. Μπορεί να υπάρχει νομική ισότητα από το 1975, αλλά η πραγματική κοινωνική ισότητα απέχει πολύ».

Η γυναίκα - πολυεργαλείο

Κεντρικό στοιχείο της παράστασης είναι οι ρόλοι που οι γυναίκες καλούνται να ενσαρκώσουν στην καθημερινότητά τους. Η Ζέτα Δούκα υποδύεται έναν χαρακτήρα οικείο στις περισσότερες γυναίκες. «Κάνω τη γυναίκα - πολυεργαλείο. Τη μητέρα, την εργαζόμενη, τη σύζυγο, τη φίλη. Τη γυναίκα που δεν προλαβαίνει να κάνει τίποτα, που δεν έχει χρόνο να δώσει στο συναίσθημά της και στη σκέψη της, γιατί τρέχει διαρκώς μέσα στην καθημερινότητα, σε χίλιους δύο ρόλους», λέει η ίδια. «Είναι ένας ρόλος που, όπου κι αν παίζουμε, βλέπω τις γυναίκες να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους».

Παρά τον τίτλο και το θέμα, η Ζέτα Δούκα υπογραμμίζει ότι η παράσταση δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε γυναικείο κοινό. Κάθε άλλο, μάλιστα. «Είναι ένα έργο εξομολόγησης που απευθύνεται προς όλο τον κόσμο και κυρίως προς τους άντρες. Γιατί πολλές φορές λέμε ότι οι άντρες δεν ξέρουν τι λένε οι γυναίκες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν, αρκεί να υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον», επισημαίνει.

Σημαντική θέση στην παράσταση έχει η συμπερίληψη διαφορετικών ταυτοτήτων και εμπειριών. Η Ζέτα Δούκα υπογραμμίζει ότι αυτό δεν αντιμετωπίζεται ως «ειδικό θέμα», αλλά ως οργανικό κομμάτι της αφήγησης: «Στο έργο συμμετέχει η Άννα Κουρουπού, μια εμβληματική προσωπικότητα της τρανς κοινότητας, γυναίκα από επιλογή. Αυτό δεν είναι ένα σχόλιο για να το επισημάνουμε με το δάχτυλο, αλλά μια πραγματικότητα», λέει. «Οι γυναίκες που έχουμε γεννηθεί γυναίκες και οι γυναίκες που έχουν επιλέξει να είναι γυναίκες μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες. Το θέατρο έχει τη δύναμη να δείξει αυτές τις συνυπάρξεις χωρίς να τις εξηγεί διαρκώς, χωρίς να απολογείται».

Το χιούμορ είναι βασικό στοιχείο της παράστασης. «Το Vaginahood είναι μια ειλικρινής παράσταση, με πολύ χιούμορ και σάτιρα. Θα γελάσεις, γιατί τα δύσκολα θέματα, όταν δίνονται με χιούμορ, περνούν πιο άμεσα και φτάνουν πιο καθαρά στον κόσμο», λέει η Ζέτα Δούκα.

Η εικαστικός Γεωργία Λαλέ έχει επιμεληθεί το βίντεο- αφιέρωμα στα θύματα γυναικοκτονίας

Μετά το τέλος κάθε παράστασης, το Vaginahood συνεχίζεται με ζωντανή μουσική: την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου με την Ευσταθία, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου με τις Rainbow Mermaids και την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου με την Εύη Σιαμαντά.