Η παράσταση «Οι Μπλανς» στη Θεσσαλονίκη: Η επόμενη στάση του «Λεωφορείου ο Πόθος»

Πολιτισμός

Ακούστε το άρθρο 8'

11.02.2026 | 08:00

Η παράσταση «Οι Μπλανς» στη Θεσσαλονίκη

Η θεατρική παράσταση «Οι Μπλανς» από την ομάδα Επί Εκατό, που διακρίθηκε στο OFF OFF Athens Theatre Festival, έρχεται στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 στο Θέατρο Τεχνών.

Εμπνευσμένη από το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, η παράσταση επιχειρεί κάτι ριζοσπαστικό: να απογυμνώσει τον εμβληματικό χαρακτήρα της Μπλανς Ντιμπουά από τα στερεότυπα που τον περιβάλλουν και να τον φέρει σεδιάλογο με το κοινό.

Το έργο ξεκινά ακριβώς από εκεί όπου το πρωτότυπο κείμενο σταματά: από τη στιγμή που η Μπλανς παραδίδεται στο ίδρυμα. Σε διάρκεια 60 λεπτών, με δύο ηθοποιούς επί σκηνής και ζωντανή μουσική, η παράσταση ακολουθεί μια λιτή αλλά απαιτητική σκηνική προσέγγιση.

Η Ελπίδα Μπαρούτα, συν-δημιουργός και ερμηνεύτρια της παράστασης, εξηγεί πως η ιδέα γεννήθηκε μέσα από μια συζήτηση με τη Μαρκέλλα Μαλαγάρη για το τι μπορεί να συνέβη με την Μπλανς μετά το τέλος του έργου του Ουίλιαμς.

«Η αρχική σκέψη δεν ήταν να ξαναπούμε την ιστορία της Μπλανς, αλλά να της επιτρέψουμε να αφηγηθεί τη δική της ιστορία μετά το τέλος του βιβλίου. Αναρωτηθήκαμε τι θα συνέβαινε αν, αφού ο Ουίλιαμς σταματούσε να γράφει, η Μπλανς συνέχιζε να μιλά. Πώς θα έλεγε η ίδια τη ζωή της, τι θα επέλεγε να θυμηθεί και τι να παραποιήσει».

Δύο πρόσωπα

Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται μια δραστική σκηνική επιλογή: η Μπλανς δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά δύο. Δύο γυναίκες επί σκηνής συνθέτουν έναν κατακερματισμένο ψυχισμό, όπου η μνήμη, η παραίσθηση και η αυτοϋπονόμευση συνυπάρχουν. Η Ελπίδα Μπαρούτα εξηγεί τη δραματουργική αυτή απόφαση: «Βρισκόμαστε στην επόμενη μέρα από το Λεωφορείον ο Πόθος. Στο τέλος του έργου του Ουίλιαμς εμφανίζεται ένας ψυχίατρος και μια νοσοκόμα για να πάρουν τη Μπλανς, με τη διάγνωση της υστερίας, όπως οριζόταν εκείνη την εποχή. Εμείς συνεχίζουμε αυτή την ιστορία και τοποθετούμε τη Μπλανς σε ένα ψυχιατρείο. Από τα σκηνικά στοιχεία –το παραβάν, το λευκό κρεβάτι, την καρέκλα– γίνεται σαφές το περιβάλλον, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι βλέπουμε μια Μπλανς κάθε άλλο παρά περιποιημένη, πολύ διαφορετική από τις κινηματογραφικές ή θεατρικές αναπαραστάσεις που έχουμε συνηθίσει. Εκεί συνομιλεί με ένα κομμάτι του εαυτού της που δεν την αφήνει να προχωρήσει, είναι το κακό διαβολάκι που έχουμε πολλές φορές κι εμείς στον νου μας.Αυτό που συνήθως είναι μια εσωτερική φωνή, εδώ παίρνει σάρκα και οστά και στέκεται δίπλα της».

Η «σκοτεινή Μπλανς»

Η «σκοτεινή Μπλανς», όπως την αποκαλούν οι δημιουργοί, δεν αποτελεί απλώς αφηγηματικό εύρημα. Είναι η ενσάρκωση του μηχανισμού που τροφοδοτεί τις ψευδαισθήσεις και ταυτόχρονα διαβρώνει κάθε πιθανότητα επαφής με την πραγματικότητα. Οι δύο Μπλανς έχουν εντελώς διαφορετική κινησιολογία, κάτι που γίνεται άμεσα αντιληπτό από τον θεατή: «Ο θεατής καταλαβαίνει ότι το άλλο πρόσωπο δεν είναι απολύτως υπαρκτό. Και βλέπει πόσο ανάγκη έχει η Μπλανς αυτή την παρουσία, για να αντλεί δύναμη και να τροφοδοτεί τις παραισθήσεις της, αλλά και πόσο κακό της προκαλεί ταυτόχρονα η ύπαρξη αυτής της δεύτερης Μπλανς, της “DarkBlanche”, όπως τη λέμε μεταξύ μας».

Η προσέγγιση της ομάδας Επί Εκατό αποδομεί τη μυθοποιημένη εικόνα της Μπλανς, καταργώντας συνειδητά την απόσταση που συχνά δημιουργούν τα κλασικά έργα. Η Ελπίδα Μπαρούτα επισημαίνει: «Η Μπλανς δεν παρουσιάζεται ως μια αλαβάστρινη, εύθραυστη φιγούρα που μας κρατά σε απόσταση. Είναι μια γυναίκα που πάσχει, μια γυναίκα που έχει τραφεί από κοινωνικά στερεότυπα και έχει φτάσει στο σημείο να ζει μέσα από αυτά. Οι παραισθήσεις της γίνονται η πραγματικότητά της, σε τέτοιο βαθμό ώστε, ενώ βρίσκεται στο ψυχιατρείο, να επιμένει ότι είναι σε ξενοδοχείο.Με αυτή την επιλογή, έρχεται στο ίδιο επίπεδο με τους θεατές – δεν τους κοιτά από θέση ανωτερότητας, αλλά ως ένας καθημερινός άνθρωπος που έχει φτάσει στα όριά του».

Εναλλαγές σκηνών

Καθοριστικό ρόλο στην παράσταση παίζει η σωματικότητα.Ο λόγος δεν προηγείται της κίνησης, αντίθετα, γεννιέται από αυτήν. Η Ελπίδα Μπαρούτα εξηγεί: «Το σώμα είναι η κινητήριος δύναμη. Δεν ξεκινάμε από τον λόγο και το συναίσθημα για να φτάσουμε στη δράση, αλλά από τη δράση για να αποκαλυφθεί το συναίσθημα. Η σκοτεινή Μπλανς έχει μια σωματικότητα που θυμίζει ζώο, σχεδόν εξημερωμένο, αλλά ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν έχεις πραγματικά τον έλεγχο. Μπορείς να εξημερώσεις μία τίγρη; Υπάρχει έντονη σωματική επαφή, γρήγορες εναλλαγές σκηνών, μετακινήσεις σκηνικών που υπηρετούν διαφορετικούς χώρους».

Η παράσταση, σύμφωνα με την Ελπίδα Μπαρούτα, είναι η απόδειξη για το πόσο βαθιά μπορούν να βυθίσουν τον άνθρωπο τα κοινωνικά στερεότυπα αν ο ίδιος δεν μπορεί να τα διαχωρίσεικαι να διαχωριστείαπό εκείνα. «Από τα πολλά επίπεδα που δίνει ο Τενεσί Ουίλιαμς στην Μπλανς καταλήξαμε να φτάσουμε στο πρωταρχικό επίπεδο του ανθρώπου και σιγά σιγά να εξηγούμε στο θεατή όλα αυτάτα επίπεδα που προστίθενταιμε την ιστορία του Λεωφορείου ο Πόθος,ώστε να καταλήξει η εμβληματική Μπλανς την οποία έχουμε όλοι στο νου μας. Οπότε εμείς το πάμε κάπως ανάποδα. Ένας άνθρωπος γυμνός σταδιακάφορτώνεται τα στερεότυπα για να καταλήξεινα γίνει αντιπαθής ή συμπαθής στον θεατή».

Η ζωντανή μουσική του Κώστα Κασιδάκη λειτουργεί ως τρίτος χαρακτήρας. Αντιδρά στις δράσεις των ηθοποιών και συνδιαμορφώνει τη σκηνική αφήγηση, όχι ως συνοδεία αλλά ως ενεργός δραματουργικός παράγοντας.

Παρά τη σκοτεινή διαδρομή, οι δημιουργοί αποφεύγουν τον χαρακτηρισμό της παράστασης ως απαισιόδοξης. «Δεν θα έλεγα ότι παίζουμε ένα σκοτεινό έργο. Αυτό που καταλαβαίνουμε είναι ότι ένας άνθρωπος έχει φτάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Το μήνυμα είναι να ακούμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας και να είμαστε ανοιχτοί στο να μας αγαπούν», τονίζει η Ελπίδα Μπαρούτα.

Ο θεατής δεν χρειάζεται να γνωρίζει το «Λεωφορείον ο Πόθος για να παρακολουθήσει την παράσταση. Για όσους το γνωρίζουν, όμως, η παράσταση λειτουργεί ως μια σύγχρονη σπουδή πάνω στον κόσμο του Τενεσί Ουίλιαμς — μια συνομιλία με το κλασικό αριστούργημα, χωρίς να το εγκλωβίζει στο παρελθόν.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο OFF OFF Athens Theatre Festival, στο Θέατρο Επί Κολωνώ, τον Ιούνιο του 2025, όπου διακρίθηκε ανάμεσα σε 41 ομάδες. Η επιτυχία αυτή λειτούργησε ως καταλύτης για τη συνέχιση της πορείας της. «Αυτό μας έδωσε δύναμη και πίστη ότι η παράσταση μπορεί να ξεφύγει από τα όρια ενός φεστιβάλ και να παρουσιαστεί και σε άλλα θέατρα. Έτσι ταξιδέψαμε στον Βόλο, στη Σκόπελο και τώρα στη Θεσσαλονίκη, με στόχο να συνεχίσουμε και σε περισσότερες πόλεις», λέει η Ελπίδα Μπαρούτα.