Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που ο Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (ΑΠΘ) στοχοποιείται από τους γνωστούς –αγνώστους, καθώς δεν διστάζει να διατυπώνει δημοσίως τη γνώμη του για τα ακαδημαϊκά ζητήματα και να υπερασπίζεται τις απόψεις του εφαρμόζοντας παράλληλα τους νόμους.
Τα ξημερώματα του Σαββάτου (17/1), κουκουλοφόροι έφτασαν –για ακόμη μία φορά- μέχρι το σπίτι του με τον κ. Παναγιώτη Γκλαβίνη να δηλώνει στα Μακεδονικά Νέα πως δεν πτοείται από τέτοιες ενέργειες.«Δεν πτοούμαι», λέει χαρακτηριστικά ο Καθηγητής ΑΠΘ για να συμπληρώσει: «Να βγάλουν τις κουκούλες και να έρθουν να μιλήσουμε». Παράλληλα μιλά για τις διαγραφές των λεγόμενων «αιώνιων» φοιτητών -τις οποίες επικαλούνται τα μέλη της αναρχικής οργάνωσης του Ρουβίκωνα ως αφορμή για τη νέα επιδρομή τους-, καθώς και για την επόμενη μέρα για τα ελληνικά Πανεπιστήμια με την εφαρμογή του νέου νόμου.
Στη συνέντευξή του ο κ. Γκλαβίνης αναφέρεται ακόμη στις καινοτομίες που ήδη υλοποιεί η Νομική του Αριστοτελείου, καθώς και για το σημαντικό βήμα εξωστρέφειας που πραγματοποιεί με την ίδρυση και λειτουργία –από την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά- ξενόγλωσσου τμήματος.
Αναλυτικά η συνέντευξη του κοσμήτορα της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, κ. Παναγιώτη Γκλαβίνη στη Δέσποινα Ιωαννίδου
Κύριε Γκλαβίνη, θα ήθελα καταρχάς ένα σχόλιό σας για την επίθεση στο σπίτι σας.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Έχει ξανασυμβεί και στην εποχή των μεγάλων καταλήψεων ως αντίδραση για τον νόμο της κυβέρνησης περί αναγνώρισης και ίδρυσης αλλοδαπών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Και τότε με είχαν… «επισκεφθεί». Δεν ξέρω αν ήταν οι ίδιοι ή άλλοι -αλλά προφανώς ήταν κάποιοι άλλοι- και είχαν και τότε γράψει συνθήματα.
Την προηγούμενη φορά ήρθαν στο σπίτι ή στο γραφείο σας;
Και στο σπίτι και στο γραφείο. Ήταν πριν από δύο χρόνια όταν «έτρεχε» ο νόμος για τις καταλήψεις, τον Φεβρουάριο του 2024.
Τι σημαίνει το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή οι τραμπούκοι του Ρουβίκωνα φτάνουν όλο και πιο συχνά στα σπίτια των ανθρώπων που στοχοποιούν, είτε προέρχονται από τον χώρο της πολιτικής είτε της ακαδημαϊκής κοινότητας; Και ποιο μήνυμα ήθελαν να στείλουν οι δράστες με αυτήν την τρομοκρατική ενέργεια αλλά και την απειλητική ανακοίνωση;
Δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο μπορεί να βιώσει κανείς. Από εκεί και πέρα είναι κάτι που –προσωπικά- δεν είναι ικανό να με πτοήσει να λέω τη γνώμη μου, διότι περί αυτού πρόκειται. Το ζήτημα είναι η ελευθερία διατύπωσης γνώμης από κάποιον πανεπιστημιακό και δη κοσμήτορα σχετικά με τα ακαδημαϊκά πράγματα.
Δεν είναι ικανές αυτές οι προκλήσεις να με σταματήσουν να λέω αυτά που πιστεύω για όσα ζητήματα αφορούν το Πανεπιστήμιο. Διότι αυτό είναι το κυριότερο διακύβευμα. Επιπρόσθετα, ως κοσμήτορας υποχρεούμαι να εφαρμόσω τον νόμο, έτι περαιτέρω και διότι είμαι κοσμήτορας της Νομικής Σχολής. Και δεν κάνω κάτι άλλο παρά να εφαρμόζω τον νόμο όσον αφορά στις διαγραφές των «αιώνιων» φοιτητών. Το ζήτημα είναι ότι βγαίνω και μιλάω και παίρνω θέση δημοσίως. Αυτό προφανώς δεν αρέσει σε κάποιους. Αλλά τι να κάνουμε; Δεν μπορώ εγώ να αλλάξω τώρα.
Πάντα έπαιρνα και πάντα θα παίρνω θέση απέναντι σε κρίσιμα ζητήματα όταν μου ζητείται. Δεν μπορώ να κρύβομαι και να λέω «εγώ δεν ξέρω. Είναι η πολιτεία που έχει θεσπίσει τον νόμο». Κατά τ’ άλλα εγώ εφαρμόζω τον νόμο ούτως ή άλλως. Αλλά όταν διαφωνώ θα το πω όπως και όταν συμφωνώ, επίσης, θα το πω.
Κατά τη γνώμη σας έχουν ληφθεί όλα τα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια για τις διαγραφές.
Η κυβέρνηση, προκειμένου να περάσει με τον πιο ανώδυνο τρόπο αυτό το μέτρο, το χαλάρωσε πάρα πολύ σε σχέση με την αρχική αυστηρή του εκδοχή. Για να καταλάβετε, το χαλάρωσε σε σημείο τέτοιο που το ν+ 2 στην πραγματικότητα το έκανε ν+ 3 plus. Έτσι, όταν κάποιος ολοκληρώσει το ν+2 και δεν πάρει πτυχίο αλλά έχει περάσει το 70% των μαθημάτων στα έξι χρόνια τότε θα έχει και έναν ακόμη χρόνο. Και έτσι το ν+2 στην πραγματικότητα έγινε ν+3 plus γιατί ακόμη κι αν δεν μπορέσει κάποιος στον χρόνο που του έμεινε να περάσει το 30% των μαθημάτων του δίνεται και μια τέταρτη περίοδος, μια επιπλέον εμβόλιμη εξεταστική τον Δεκέμβριο ώστε αν οφείλει μέχρι δύο μαθήματα να μπορέσει να τα δώσει για να τα περάσει. Και τρίτη εξεταστική δόθηκε μόνο μία φορά στην ιστορία...
Πόσο αναγκαίο ήταν για τα Πανεπιστήμια να γίνει αυτό το ξεκαθάρισμα στις λίστες των εγγεγραμμένων -επί δεκαετίες- φοιτητών; Είδαμε πως σε κάποια πανεπιστήμια ήταν εγεγραμμένοι φοιτητές για περίπου έναν αιώνα...
Η διαγραφή φοιτητών είναι προς τη σωστή κατεύθυνση διότι επιφέρει έναν εξορθολογισμό και δίνει, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα να αναμορφώσουν τα προγράμματα σπουδών τους, να κάνουν πράγματα που δεν θα μπορούσαν να τα υλοποιήσουν όταν έχουν έναν πολύ μεγάλο αριθμό φοιτητών.
Όπως, για παράδειγμα, στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου όπου αυτήν τη στιγμή δίνουμε τη δυνατότητα σε 3.000 φοιτητές μας να έχουν πρόσβαση -και από το σπίτι τους και όχι μόνο όταν βρίσκονται στη σχολή τους- στη βάση ηλεκτρονικών δεδομένων της νομικής βιβλιοθήκης Qualex και συγκεκριμένα σε κώδικες, σε βασικά νομοθετήματα και σε νομολογία. Πρόκειται για ένα μέτρο το οποίο εφαρμόζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από κάποιο Πανεπιστήμιο και μας καθιστά πρωτοπόρους. Λόγω της περιορισμένης οικονομικής δυνατότητας που έχουμε το εφαρμόζουμε μόνο στους φοιτητές και στους φοιτητές ν+2. Δεν μπορούμε να το εφαρμόσουμε σε άλλους.
Κάποιοι λένε πως πρέπει να το εφαρμόσουμε για όλους. Δεν γίνονται, όμως, αυτά τα πράγματα. Και επίσης, δεν μπορεί η γραμματεία της Σχολής να διαχειρίζεται τρία και τέσσερα προγράμματα σπουδών.
Από τη Νομική του ΑΠΘ πόσοι ήταν οι αιώνιοι φοιτητές οι οποίοι διαγράφηκαν;
Νομίζω είναι 31.000 οι διαγραφές. Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω πως η Νομική Σχολή ιδρύθηκε το 1930, επομένως όποιος είχε γραφτεί σε αυτήν κάποια στιγμή πριν από το 2016-17 και μέχρι και το... 1930 μπορούσε να έρχεται (σ.σ. αν δεν είχε παραιτηθεί και βρισκόταν εν ζωή) να δίνει μαθήματα.
Αυτός ο αριθμός των χιλιάδων ανενεργών φοιτητών πώς επηρέαζε τα Πανεπιστήμια και τι αλλάζει από εδώ και πέρα;
Τα πανεπιστήμια δεν μπορούσαν να αναμορφώσουν το πρόγραμμα σπουδών τους γιατί υποχρεούνταν –καθώς κανείς (σ.σ. από τους «αιώνιους» φοιτητές) δεν αποφοιτούσε και μπορούσε να δίνει εξετάσεις με το παλιό πρόγραμμα σπουδών- κάθε φορά που ήθελαν να κάνουν μια αλλαγή να καταρτίζουν και μεταβατικές διατάξεις. Εφαρμόζονταν δηλαδή όλες οι αναμορφώσεις στα προγράμματα σπουδών και κατέληγε η Σχολή και Γραμματεία να «συντηρεί» δύο και τρία και τέσσερα προγράμματα σπουδών. Αυτό απέτρεπε την αναμόρφωση του προγράμματος και αυτή είναι η μεγαλύτερη ζημιά που έχει προκληθεί από το γεγονός ότι κανείς δεν αποφοιτούσε.
Χωρίς αυτό το «βαρίδιο» πώς διαγράφεται πλέον το μέλλον των πανεπιστημίων και εδικότερα της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ;
Ευελπιστούμε ότι θα ανέβει η αξιολόγηση σε συνδυασμό με την αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών μας ώστε να αντιμετωπίσουμε τον οξύτατο ανταγωνισμό στην παγκόσμια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην οποία βγαίνει το Αριστοτέλειο με τα ξενόγλωσσα προγράμματα σπουδών του.
Μετά την Ιατρική και η Νομική δημιουργεί το δεύτερο στο ΑΠΘ ξενόγλωσσο πανεπιστημιακό τμήμα. Είναι δε εξαιρετικά σημαντική για την αξιολόγηση της Σχολής η παράμετρος των φοιτητών, δηλαδή, ο μεγάλος λόγος μεταξύ διδασκόντων και διδασκομένων.
Σε το βαθμό έχει προχωρήσει το Ξενόγλωσσο τμήμα της Νομικής ΑΠΘ;
Έχει προχωρήσει σημαντικά και θα λειτουργεί από την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά. Του χρόνου, δηλαδή, θα αρχίσουμε να υποδεχόμαστε στη δική μας Σχολή αλλοδαπούς φοιτητές για να σπουδάσουν Νομική στην αγγλική γλώσσα. Είναι μια μεγάλη επιστημονική και ακαδημαϊκή πρωτοβουλία αλλά και ευθύνη την οποία αναλαμβάνουμε. Άλλωστε στο πλαίσιο της εξωστρέφειας οφείλουμε να το κάνουμε και να δουλέψουμε πάνω σε αυτό.
Όμως η Νομική Θεσσαλονίκης καινοτομεί και σε άλλα επίπεδα. Αναφέρομαι στην πρωτοβουλία σας να καταστεί το πρώτο Πανεπιστήμιο της χώρας που έχει εντάξει την Τεχνητή Νοημοσύνη ως βοηθό διδασκαλίας στα μαθήματα με τη χρήση ειδικού λογισμικού. Έχει εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο και σε ποια μαθήματα;
Πράγματι, το έχουμε ήδη κάνει. Είναι ο ψηφιακός βοηθός διδασκαλίας για την παροχή εξειδικευμένων πληροφοριών μέσα στο μάθημα. Το εφαρμόζουμε στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και είναι πάρα πολύ αποτελεσματικό. Το χρησιμοποιούμε σε ξενόγλωσσο μεταπτυχιακό που έχουμε στη Σχολή μας και θα το επεκτείνουμε. Είναι ένα «ατού» που θα προσφέρουμε στους αλλοδαπούς απόφοιτους λυκείων για να προτιμήσουν τη Νομική σχολή της Θεσσαλονίκης –και να φοιτήσουν σε αυτήν- καθώς είναι ψηφιοποιημένη και έχει εισαγάγει ένα καινοτόμο εργαλείο στην εκπαίδευση όπως ο ψηφιακός βοηθός διδασκαλίας.
Να σας πάω πάλι στην επίθεση του Ρουβίκωνα. Πιστεύετε ότι αυτή συνδέεται μόνο με τις διαγραφές ή οφείλεται στη γενικότερη εμμονή κάποιων να κρατήσουν πίσω το δημόσιο Πανεπιστήμιο που είναι αντιμέτωπο με πολλές προκλήσεις τις οποίες περιγράψατε;
Δεν μπορώ να μιλήσω εγώ για τους διαμαρτυρόμενους. Μπορούν να μιλήσουν οι ίδιοι. Αλλά για να το κάνουν αυτό πρέπει να βγάλουν την κουκούλα. Να βγάλουν, λοιπόν, τις κουκούλες και να έρθουν να μιλήσουμε.
Με τέτοιους είδους ενέργειες οι πανεπιστημιακές αρχές τρομοκρατούνται;
Άνθρωποι είναι και αυτοί οι οποίοι ασκούν τα αξιώματα. Πώς να μην τρομοκρατούνται όταν έρχεται ο άλλος στο σπίτι σου και σου γράφει συνθήματα;
Ποια είναι η εικόνα της ασφάλειας στο ΑΠΘ σήμερα και ποιες παρεμβάσεις θεωρείτε αναγκαίες για την προστασία φοιτητών και προσωπικού; Και βέβαια η αυστηροποίηση των διατάξεων που έχει ήδη αποφασιστεί είναι προς τη σωστή κατεύθυνση;
Έχει βελτιωθεί πάρα πολύ η κατάσταση της ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο από την εποχή που ήταν ακόμα πρύτανης ο Νίκος Παπαϊωάνου ο οποίος ανέλαβε πολύ μεγάλο έργο σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλά κοιτάξτε στο Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να γίνει φράχτης και να κλείσει απέναντι στην κοινωνία. Δεν γίνονται αυτά. Εδώ έχουμε μία παράδοση ελευθερίας στα campus και στα Πανεπιστήμιά μας. Δεν μπορούμε να τα κλειδώσουμε. Και δεν μπορούμε να κλειδώσουμε την κοινωνία έξω από τα Πανεπιστήμιά μας. Πρέπει όμως να κινητοποιηθούμε όλοι μας. Και οι γονείς θα πρέπει να φροντίσουν ώστε τα παιδιά τους να συμπεριφέρονται με τον ορθό τρόπο, να σέβονται τη δημόσια περιουσία την οποία την πληρώνουν οι ίδιοι.
Σίγουρα πάντως δεν μπορούμε να κλειδώσουμε τις πόρτες του Πανεπιστημίου. Τα Πανεπιστήμια ανήκουν στην κοινωνία και δεν γίνεται να τα μετατρέψουμε σε φρούρια. Με όποιο και αν είναι το κόστος. Και εγώ προσωπικά δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή, θα μετατραπεί το πανεπιστήμιο σε φρούριο. Ούτε μπορώ να δεχτώ πως αν συμβεί αυτό τότε θα είμαστε όλοι καλύτερα.
Τώρα, αυτές οι επιδρομές, που από καιρού εις καιρόν γίνονται, θα σας πω ότι πλέον γίνονται και στο κέντρο της Αθήνας μέρα - μεσημέρι. Δεν τις προλαβαίνεις εκεί και θα τις προλάβεις στο ανυπεράσπιστο Πανεπιστήμιο; Αλλά και πάλι δεν γίνεται το Πανεπιστήμιο να μετατραπεί σε φρούριο. Δεν γίνεται!
