Μία σημαντική κατάκτηση της σημερινής Διακυβέρνησης είναι η αδιαμφισβήτητη αναβάθμιση της Χώρας μας σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες αμυντικής ισχύος. Των εξοπλισμών, της διπλωματίας, αλλά και της ενεργοποιούμενης αμυντικής βιομηχανίας.
Υπάρχει ωστόσο και ένας άλλος παράγων, πάνω στον οποίο η δουλειά πρέπει να ενταθεί, όπως και σε άλλες κοινωνίες που διανύουν μακρές περιόδους ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης. Δεν είναι άλλος από το Φρόνημα ενός λαού. Το Φρόνημα ισχύος και ετοιμότητας για υπεράσπιση της ακεραιότητας και των εθνικών συμφερόντων μιας χώρας. Κλασικό παράδειγμα είναι τα περισσότερα μέλη της ΕΕ, που 80 και πλέον χρόνια μετά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο δεν έχουν καθόλου μνήμες αγώνων και αίματος για την υπεράσπιση των στοιχειωδών αγαθών για τον άνθρωπο. Ελευθερία, εκπαίδευση, σταθερή εργασία και ανθρώπινα δικαιώματα. Έχοντας οι κοινωνίες αυτές βγει από μία βάρβαρη σύγκρουση, κατάφεραν με την ηγεσία μεγάλων μπαρουτοκαπνισμένων προσωπικοτήτων να προχωρήσουν στο δρόμο της Ευημερίας.
Ακριβώς όμως εδώ βρίσκεται και η «παγίδα» της Προόδου, όταν αυτή δεν έβαζε ως προτεραιότητα την καθοριστική καλλιέργεια συλλογικού φρονήματος για την υπεράσπιση των παραπάνω αγαθών. Και αυτή ήταν η πραγματικότητα για την Ευρώπη που αφέθηκε στην εξασφάλιση του μεγάλου υπερατλαντικού συμμάχου. Παρόλο που υπήρξαν χώρες με ισχυρή εξοπλιστική βιομηχανία, στην Ευρώπη οι λαοί ξόρκιζαν τον πόλεμο και τις συγκρούσεις σαν κάτι εξωπραγματικό και μακριά από τις λεωφόρους της υλιστικής τους ευδαιμονίας.
Σε πρόσφατες μετρήσεις/ερωτηματολόγια ο μέσος όρος των Ευρωπαίων πολιτών που δηλώνουν έτοιμοι να πολεμήσουν δεν ξεπερνά το 30%! Όταν άλλοι λαοί είναι σαφώς πιο «μάχιμοι», ασχέτως επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης ή δημοκρατικής νοοτροπίας. Πέραν των ολοκληρωτικών ή αυταρχικών καθεστώτων, όπου η «ετοιμοπόλεμη ψυχολογία» είναι καθημερινή πράξη ή εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής επιβολής, υπάρχουν χώρες όπως το Ισραήλ, η Ταϊβάν, η Κορέα, ακόμη και οι ΗΠΑ, που έχουν υψηλότερα ποσοστά Φρονήματος ετοιμότητας και «μάχιμης» ψυχολογίας. Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει ένα κοινό στοιχείο: η υπαρξιακή απειλή ή η διατήρηση των μέσων καθολικής ισχύος. Ε, λοιπόν τίποτα από αυτά δεν υπήρχε στην Ευρώπη, αλλά η επανάπαυση στην αγκαλιά του θείου ΣΑΜ. Η σταθερή πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού για πιο ενεργή δράση των κρατών της ΕΕ για την άμυνα και ασφάλεια δείχνει τον δρόμο.
Και αν ακόμη πολλές ευρωπαϊκές χώρες ζούσαν στη νιρβάνα της καταναλωτικής ψευδαίσθησης και υλιστικής Δημοκρατίας, η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της αυξανόμενης πίεσης εξ ανατολών δεν είχε καμμία δικαιολογία να ζει την αυταπάτη της δανεικής Ευημερίας, της υπερτροφίας ενός ανέλεγκτου Δημοσίου τομέα και της απουσίας υγιούς/θεμιτού ανταγωνισμού στις οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του λαού μας. Διότι ναι, όταν εδώ και 50 χρόνια υπάρχει ο αναθεωρητισμός της Τουρκίας που ενίοτε φτάνει σε επίπεδο απειλής σύγκρουσης, η χώρα και το σύνολο των ταγών της όφειλε να έχει δομήσει άμεσες και έμμεσες λειτουργίες, ικανές να εξασφαλίζουν την αυτοπεποίθηση της κοινωνίας μας και την ετοιμότητα για θυσίες! Αντ’ αυτού το σύνολο σχεδόν της Μεταπολίτευσης αρκεζόταν σε μπαλώματα και συντήρηση παθογόνων κεκτημένων, της ήσσονος προσπάθειας και της χατζαβάτικης κυριαρχίας του στυλ «γιατί όχι εγώ; ο άλλος καλύτερος είναι;»!
Αντί μετά τη Χούντα να έχουμε χτίσει την τρίτη ελληνική Δημοκρατία της φιλελεύθερης κοινωνικής και οικονομικής προκοπής, που ξέρει να ακονίζει φρόνημα αυτοπεποίθησης και δημιουργικού συναγωνισμού επί ίσοις όροις, φτιάξαμε μία αριστερίζουσα σαλάτα συνθημάτων και ιδεοληπτικής φλυαρίας από τη μια και έναν βαλκανικό εθνοκοτζαμπασισμό από την άλλη, που μαζί παράγουν μετάθεση ευθύνης, ραχάτι, καχυποψία, πελατειακές σχέσεις και φοβικά συμπλέγματα. Επόμενο ήταν να έχουμε αυταπάτες και την επανάσταση της κατσαρόλας, αντί της αυτοπεποίθησης και ετοιμότητας για θυσίες όταν και όπου χρειάζεται. Ας είμαστε «γενναίοι» παραδεχόμενοι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πιάσει το νόημα εδώ και καιρό, δίνοντας τον τόνο για την αναγκαία εξέλιξη της Χώρας μας.
Να τονίσουμε ότι καθόλου δεν πρέπει να υποτιμάται η ισχύς και ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά η αγωνία μας αφορά το σύνολο του ελληνικού λαού και του επιπέδου επίγνωσης των προκλήσεων που έχει μπροστά του! Η Δημοκρατία, η Ελευθερία και η επιδίωξη της ατομικής Ευημερίας προϋποθέτουν πριν απ´όλα αίσθημα ασφάλειας και γι’ αυτό την ετοιμότητα ο καθένας να την υπερασπιστεί. Όχι οι άλλοι, αλλά εμείς. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι με ποιον τρόπο ο ελληνικός λαός μπορεί να κάνει ένα τέτοιο άλμα ωρίμανσης, ώστε να είναι αυτομάτως έτοιμος για όλα, με στόχο την αποτροπή κάθε κινδύνου. Διότι, ως γνωστόν, μόνο όταν είσαι έτοιμος για πόλεμο εξασφαλίζεις όρους διαρκούς ειρήνης.
Η απάντηση είναι σκληρή επειδή είναι απολύτως αληθινή. Ένα σταθερό φρόνημα ετοιμότητας χτίζεται με δύο τρόπους: Ο πρώτος τρόπος για το άλμα ωρίμανσης είναι και ο πιο αποτελεσματικός. Δεν είναι άλλος από τη Απώλεια! Όταν χάνουμε πολύτιμα και πολύ σοβαρά αγαθά, όπως το επίπεδο ζωής ή η ελευθερία, ακόμη και δικούς μας ανθρώπους, συνήθως μεταλλασσόμεθα και βάζουμε μυαλό. Τελευταία περίπτωση ήταν η χρεωκοπία και τα μνημόνια, μετά τα οποία ουδείς σώφρων μιλά για αριστερούς δρόμους και κουραφέξαλα. Έχουμε όμως σήμερα την πολυτέλεια να χάσουμε αγαθά και χρόνο, όταν ο κόσμος γύρω μας μεταλλάσσεται με δραματικούς ρυθμούς; Αρκετά δεν πάθαμε;
Οπότε μας μένει ο δεύτερος τρόπος, που είναι η δημιουργία και καλλιέργεια θετικών προτύπων παντού. Αυτό που λέμε γενικό πνεύμα ποιοτικής Παιδείας, από το σπίτι, το σχολείο, την κοινωνική επαφή, τα θεάματα, τους θεσμούς, την πνευματική ηγεσία και φυσικά την πολιτική. Από όλα όμως τα παραπάνω ο μόνος παράγων που μπορεί τάχιστα να παράξει θετικά πρότυπα -και έτσι εμπιστοσύνη στον πολίτη- είναι η Πολιτική ζωή του τόπου, ως καθοδήγηση, καθημερινή λειτουργία, αλλά και ως συνταγματικές δικλείδες διαφάνειας και αξιοκρατίας.
Ουδεμία άλλη επιλογή δεν έχουμε από το να προχωρήσουμε σε δύο επίπεδα: αφενός στη δημιουργία εμπιστοσύνης από την πολιτική προς τον πολίτη -προκειμένου να συστρατευθεί ολόψυχα εάν ποτέ η Ελλάς χρειαστεί ιδρώτα και αίμα- αφετέρου σε εύστοχες προσαρμογές που προσθέτουν γνώση, ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση. Στην πρώτη κατεύθυνση συμβάλλει η προσπάθεια της Κυβέρνησης για μεταρρυθμίσεις και συνταγματική αναθεώρηση. Στη δεύτερη, μεγάλη θα ήταν η αξία της συλλογικής ενστάλλαξης φρονήματος σε όλη τη νεολαία! Πώς; Μία πρόταση θα ήταν η απόκτηση βασικής εμπειρίας και γνώσης στις ένοπλες δυνάμεις για όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που τελειώνουν το λύκειο. 45 μέρες προσωρινής και πυκνής θητείας αμέσως μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις και πριν μπούνε τον Σεπτέμβριο στα Πανεπιστήμια, θα ήταν μία μοναδική περίοδος γνωριμίας, πρακτικής γνώσης, εξάσκησης και ψυχικής «θωράκισης» για το τι είναι τελικά Άμυνα, όπλο/εργαλείο αυτοσυντήρησης και... ζωή μακριά από την υπερβολική μητρική θαλπωρή! Οι 45 μέρες θα προσμετρώνται ως πρώτο τμήμα της θητείας, που θα ακολουθεί μετά την ολοκλήρωση των σπουδών (για τους άρρενες). Ενώ από το μικρό ποσοστό των παιδιών που δεν ακολουθούν σπουδές θα μπορούν να στελεχώνονται επαρκώς στρατιωτικές μονάδες.
Επειδή η ελληνική ιστορία δείχνει ότι το εύψυχον δε σημαίνει πρωτίστως αριθμούς αλλά ποιότητα παντού, ας ακολουθήσουμε τα παραδείγματα! Ενεργητικά, ψύχραιμα και τολμηρά. Γιατί το Φρόνημα είναι τα «σύνορα της δικής μας καρδιάς»!
*Ο κ. Θεοφάνης Κωφίδης είναι Πολιτευτής της ΝΔ στη Ροδόπη, Πρόεδρος του Ομίλου Συνεύρεσης Ιδεών ΕΑΝΟΣ
