Για άλλη μια φορά στη Θεσσαλονίκη, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Την ώρα που η πόλη παλεύει να αλλάξει πίστα και να εκσυγχρονίσει τις υποδομές της, αποκτώντας ένα σύγχρονο εκθεσιακό κέντρο, αντάξιο της ιστορίας της, αλλά και ταυτόχρονα ένα μητροπολιτικό πάρκο, έκτασης 120 στρεμμάτων, εμφανίζονται φορείς και συλλογικότητες, που με σημαία ένα αμφιβόλου νομιμότητας δημοψήφισμα, επιχειρούν να τραβήξουν χειρόφρενο στην ανάπτυξη.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς μια ομάδα ανθρώπων επιμένει να αγνοεί την πραγματικότητα. Η ανάπλαση της ΔΕΘ δεν είναι ένα απλό κατασκευαστικό έργο. Είναι η τελευταία ευκαιρία της Θεσσαλονίκης να μη μείνει μια «βαλκανική επαρχία» με παρωχημένες εγκαταστάσεις.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να διαπιστώσουμε πού οδηγούν αυτές οι εμμονές. Όλοι θυμόμαστε τις σφοδρές αντιδράσεις για το υποτιθέμενο «έγκλημα στον σταθμό Βενιζέλου». Τότε που κάποιοι ήταν στα… κάγκελα και κατέθεταν προσφυγές επί προσφυγών, κάνοντας λόγο για καταστροφή της ιστορίας της Θεσσαλονίκης και για σύγχρονους… Έλγιν. Δηλαδή… deja vu.
Ποιος θα επενδύσει στη Θεσσαλονίκη αν η ίδια ακυρώνει τα εμβληματικά της έργα; Και πού καταλήξαμε; Η παράδοση του Μετρό καθυστέρησε, για να γίνει τελικά αυτό που για πολλούς ήταν εξαρχής αυτονόητο: Να διαθέτει η Θεσσαλονίκη έναν σύγχρονο σταθμό Μετρό στην καρδιά της, έναν σταθμό ο οποίος αποτελεί, ταυτόχρονα, ένα ανοιχτό μουσείο, δηλαδή κάτι το μοναδικό, έναν πανέμορφο σταθμό, ένα κόσμημα.
Σήμερα, η ίδια νοοτροπία έχει… μετακομίσει, μερικές εκατοντάδες μέτρα παραδίπλα από τον σταθμό Βενιζέλου, στη ΔΕΘ. Η τακτική είναι πάνω κάτω η ίδια, όπως ίδια είναι και η στείρα άρνηση που δεν έχει να προτείνει κάτι ρεαλιστικό – στη Σίνδο δεν υπάρχει έκταση – μόνο που, αυτή τη φορά, μπήκε στο… παιχνίδι και η διενέργεια δημοψηφίσματος.
Δηλαδή, την ώρα που το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η επιτάχυνση των διαδικασιών της ανάπλασης, αναλωνόμαστε σε διαμάχες περί δημοψηφίσματος.
Την ίδια ώρα, η ΔΕΘ κινδυνεύει με αφανισμό. Διότι χωρίς αναβάθμιση, η Έκθεση θα συνεχίσει να παρακμάζει, χάνοντας διεθνή συνέδρια και εκθέσεις από ανταγωνιστικές, γειτονικές πόλεις οι οποίες χτίζουν… παλάτια για να υποδεχτούν εκθέσεις και συνέδρια.
Κι αλήθεια, ποιος θα πάρει στα σοβαρά τη Θεσσαλονίκη, ποιος θα επενδύσει σε αυτήν, αν η ίδια ακυρώνει τα εμβληματικά της έργα, την ώρα μάλιστα που είναι έτοιμα να ξεκινήσουν;
Το να ζητάς «μόνο πάρκο», ακούγεται ωραίο στα αυτιά. Αλλά το να αφήνεις την πόλη χωρίς οικονομικό πνεύμονα, είναι καταστροφικό.
Μετά το «έγκλημα» που αποδείχθηκε τελικά επιτυχία, αν όχι θρίαμβος, στη Βενιζέλου, θα περίμενε κανείς λίγη περισσότερη αυτοσυγκράτηση. Αλλά φευ.
Η Θεσσαλονίκη δεν αντέχει άλλη μια χαμένη δεκαετία. Δεν αντέχει άλλες μελέτες που μένουν στα συρτάρια επειδή κάποιοι επιλέγουν τον δρόμο της στείρας αντιπαράθεσης. Αν χάσουμε κι αυτή την ευκαιρία για την αναβάθμιση της Έκθεσης, η ιστορία δεν θα είναι επιεικής με όσους έβαλαν το προσωπικό τους ιδεολόγημα πάνω από το συμφέρον της πόλης.
Είναι καιρός να αποφασίσουμε: Θέλουμε μια πόλη που δημιουργεί ευκαιρίες ή μια πόλη που τις κυνηγάει και τις διώχνει; Και ναι, όπως στον σταθμό Βενιζέλου έχουμε και Μετρό και αρχαία, έτσι και στη ΔΕΘ μπορούμε να έχουμε και Έκθεση και πάρκο.
