«Πεταλούδες στο στομάχι»: Μια παράσταση που δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο στο Θέατρο Τ

Στην πιο εύθραυστη πλευρά του έρωτα, εκεί όπου η απουσία γεννά φαντασιώσεις και η πραγματικότητα θολώνει, μας οδηγεί η παράσταση «Πεταλούδες στο στομάχι» της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τ, σε σκηνοθεσία του διδύμου Κωνσταντίνου Γοργολίτσα και Δήμητρας Στεργίου.

Οι δύο δημιουργοί δεν αντιμετωπίζουν τον έρωτα ως μια γραμμική ιστορία, αλλά ως μια κατάσταση, ένα «ενδιάμεσο» πεδίο, όπως το περιγράφουν, όπου αυτό που βλέπεις δεν είναι ποτέ ακριβώς αυτό που υπάρχει. Ένας έρωτας που γεννιέται «στη ρωγμή», σε αυτό που λείπει, σε αυτό που δεν είναι πλήρως διαθέσιμο.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κωνσταντίνος Γοργολίτσας

Η σκηνοθετική τους προσέγγιση ξεφεύγει από τα συμβατικά. Η σκηνή δεν φωτίζεται με τον κλασικό τρόπο, αλλά «ζωγραφίζεται» ζωντανά μέσω projection mapping, με εικόνες που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή και προβάλλονται πάνω στα σώματα των ηθοποιών. Το αποτέλεσμα είναι μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εικόνα, όπου τα πρόσωπα αλλοιώνονται, επανασυντίθενται και μεταμορφώνονται μπροστά στο κοινό, όπως ακριβώς και οι φαντασιώσεις στον έρωτα.

Η συν-σκηνοθεσία, όπως εξηγούν, δεν βασίζεται σε αυστηρούς ρόλους αλλά σε εμπιστοσύνη και κοινό όραμα. «Δεν λειτουργούμε με μοίρασμα, αλλά με μια διαδικασία που διαμορφώνεται στον χρόνο», σημειώνουν, περιγράφοντας μια δημιουργική συνύπαρξη όπου οι ιδέες δοκιμάζονται, αφήνονται να «αναπνεύσουν» και τελικά βρίσκουν τη θέση τους οργανικά.

Ακόμη και οι στιγμές που μοιάζουν με «σύγκρουση» αντιμετωπίζονται διαφορετικά: όχι ως αδιέξοδα, αλλά ως σημεία αντίστασης του ίδιου του υλικού. Εκεί, όπως λένε, χρειάζεται χρόνος και υπομονή, γιατί συχνά μέσα από αυτή την καθυστέρηση προκύπτει κάτι πιο ουσιαστικό.

Το πιο ιδιαίτερο στοιχείο της παράστασης είναι ίσως το γεγονός ότι καμία βραδιά δεν είναι ίδια. Η εικόνα, το φως, τα σώματα και η δράση συνδιαμορφώνονται ζωντανά, δημιουργώντας μια εμπειρία μοναδική κάθε φορά. Αυτό απαιτεί από τους ηθοποιούς μια διαρκή εγρήγορση, αλλά ταυτόχρονα χαρίζει και μια σπάνια ελευθερία: τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά.

Οι «Πεταλούδες στο στομάχι» δεν προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Αντίθετα, αφήνουν τον θεατή να κινηθεί μέσα σε μια αίσθηση αστάθειας, εκεί όπου η επιθυμία, η μνήμη και η φαντασία μπλέκονται. Και ίσως αυτό είναι το πιο ειλικρινές σχόλιο για τον έρωτα σήμερα: κάτι που δεν ορίζεται εύκολα, δεν σταθεροποιείται, αλλά συνεχώς μεταμορφώνεται.