Ζούμε το τέλος μιας εποχής ή την αρχή μιας βαθύτερης κρίσης στις ανθρώπινες σχέσεις;
Η παράσταση, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Παναγιώτη Ματζίρη, εξερευνά τη σχέση του ανθρώπου με τα social media, μέσα από ένα ζωντανό θεατρικό «feed». Η σκηνή μετατρέπεται σε ψηφιακή πλατφόρμα και το θέατρο σε ένα κοινωνικό δίκτυο, όπου προσωπικές ιστορίες, αφηγήσεις και διαλογικές σκηνές ξεδιπλώνονται με ρυθμό που θυμίζει ασταμάτητο σκρολάρισμα.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει ότι η ιδέα γεννήθηκε σε μια περίοδο προσωπικής αβεβαιότητας και αποστασιοποίησης. «Χωρίς δουλειά, χωρίς κάποιο project να τρέχει, απομακρυσμένος από κοινωνικούς κύκλους, βυθίστηκα στο ασταμάτητο σκρολάρισμα», αναφέρει. Μέχρι που μια σκέψη λειτούργησε ως καταλύτης: «Δεν μπορεί όλη αυτή η βία και η παράνοια να είναι αλήθεια. Δεν γίνεται όλοι αυτοί οι users να είναι αληθινοί άνθρωποι».
Από εκεί προέκυψε η ανάγκη για μια παράσταση που δεν θα μιλά απλώς για τα social media, αλλά θα τα χρησιμοποιεί ως καθρέφτη. Ένα θεατρικό σκρολάρισμα που ξεκινά από την υπερπληροφόρηση και οδηγεί σταδιακά στο «άδειασμα» και την ουσία της ανθρώπινης επικοινωνίας.
Η μεγαλύτερη πρόκληση; Να μη γίνει μια παράσταση που «καλλιτεχνίζεται» αυτάρεσκα. «Θέλαμε να μιλήσουμε για την πραγματική επικοινωνία και να την πετύχουμε επί σκηνής. Να δημιουργήσουμε μια φόρμα που θα επικοινωνεί όντως με το κοινό και θα το κρατά σε διαρκή εγρήγορση», σημειώνει ο Παναγιώτης Ματζίρης.
Το να μεταφερθεί η ταχύτητα της ψηφιακής πληροφορίας στο θέατρο, έναν χώρο που από τη φύση του απαιτεί χρόνο και παρουσία, αποτέλεσε ένα ρίσκο που η ομάδα επέλεξε συνειδητά.
Ως μέλη της τελευταίας γενιάς που έζησε και χωρίς social media, οι συντελεστές επιχειρούν να καταγράψουν τη μετάβαση. Αυτό που έχει αλλάξει πιο ριζικά, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, είναι η ταχύτητα με την οποία καταναλώνουμε την πληροφορία και η «ανοσία» που αποκτούμε απέναντι σε τραγικά γεγονότα. Το «φαίνεσθαι» μετατρέπεται σε κέντρο ύπαρξης, την ίδια στιγμή που η εποχή απαιτεί περισσότερη προσωπική ευθύνη από ποτέ.
Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει τα social media ως «κακό». Αντίθετα, τα βλέπει ως εργαλείο και ως πραγματικότητα του σήμερα. «Δεν είναι ένας ψεύτικος κόσμος, αλλά ένα αποτύπωμα της εποχής μας. Το θέμα είναι πώς τον διαχειριζόμαστε», επισημαίνει.
Υπάρχει, όμως, κάτι που χάθηκε στη μετάβαση από το offline στο online; Ίσως το αίσθημα της προσπάθειας. Όλα έγιναν πιο εύκολα, και αυτό είναι εξελικτικά θετικό, αλλά κρύβει τον κίνδυνο της απενεργοποίησης και της αποστασιοποίησης από το ουσιαστικό.
Αν η παράσταση ήταν μήνυμα προς την κοινωνία, αυτό θα ήταν μια απλή υπενθύμιση: «Δεν είσαι μόνος». Πίσω από τον θόρυβο, πίσω από τα posts και τα stories, υπάρχει μια κοινή ανάγκη: να ακουστώ, να με δεις. Και το θέατρο, ως ζωντανή συνάντηση, έρχεται να αντικαταστήσει το μοναχικό σκρολάρισμα με μια συλλογική εμπειρία.
Γιατί, τελικά, άλλο να λες «τι βλέπουμε τώρα;» μόνος μπροστά σε μια οθόνη, κι άλλο να το λες παρέα, μέσα σε μια γεμάτη αίθουσα.
Πληροφορίες παράστασης:
OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης»
13, 14, 15 Μαρτίου & 23, 24 Μαρτίου
Ώρα έναρξης: 21.30 (εκτός 15/03 που ξεκινάει στις 20.00)
Διάρκεια: 60’
Θέατρο Τεχνών, Κωνσταντινουπόλεως 75
Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2311 218 224
