Η πρωτοβουλία υλοποιείται από το Δίκτυο Σχολείων Σχολικής Διαμεσολάβησης της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με τη φετινή συμμετοχή να ξεπερνά τα 1.000 σχολεία και να αγγίζει περισσότερους από 41.500 μαθητές και μαθήτριες σε όλη τη χώρα.
Το «παιχνίδι – καθρέφτης» και το συμβολικό σπάσιμο της σιωπής
Στην Πλατεία Χαλάστρας τα παιδιά του νηπιαγωγείου θα συμμετάσχουν στο κεντρικό δρώμενο της δράσης, με βασικό άξονα το «παιχνίδι – καθρέφτη», μέσα από το οποίο θα αναδείξουν την αξία της ενσυναίσθησης.
Η δράση θα ολοκληρωθεί με ένα συμβολικό μήνυμα: τα παιδιά θα σκάσουν μπαλόνια, «σπάζοντας» τη σιωπή γύρω από τον σχολικό εκφοβισμό και στέλνοντας το δικό τους ηχηρό «όχι» στη βία.
Υπάρχει όμως εκφοβισμός στο νηπιαγωγείο;
Όπως επισημαίνει η νηπιαγωγός Κατερίνα Καμπούρη, στο νηπιαγωγείο δεν μιλάμε για οργανωμένες μορφές βίας, αλλά κυρίως για απλές συγκρούσεις που, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορούν να εξελιχθούν.
«Συνήθως πρόκειται για καβγαδάκια ή για συμπεριφορές επιβολής και απομόνωσης. Στην πλειοψηφία τους είναι μιμητισμός. Τα παιδιά αντιγράφουν ό,τι βλέπουν, είτε από μεγαλύτερα αδέλφια είτε από το οικογενειακό τους περιβάλλον», αναφέρει χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως σε 21 χρόνια υπηρεσίας δεν έχει αντιμετωπίσει ακραία περιστατικά βίας.
Η πρόληψη, όπως εξηγεί, είναι το κλειδί. Στο νηπιαγωγείο η προσέγγιση βασίζεται στη συζήτηση και κυρίως στη βιωματική μάθηση.
Πώς διδάσκεται η ενσυναίσθηση σε παιδιά 4 και 5 ετών
Η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης γίνεται κυρίως μέσα από παιχνίδια ρόλων και ομαδοσυνεργατικές δραστηριότητες. Με τη στήριξη της κοινωνικής λειτουργού, το σχολείο υλοποιεί από τον Ιανουάριο ειδικό πρόγραμμα, στο οποίο τα παιδιά παρατηρούν εικόνες, συζητούν για συναισθήματα και στη συνέχεια αναλαμβάνουν ρόλους, του θύματος, του θύτη και του παρατηρητή.
Στόχος είναι να κατανοήσουν πώς νιώθει ο άλλος και να μάθουν να ζητούν βοήθεια, αλλά και να στηρίζουν τον συμμαθητή τους.
Το μήνυμα προς τους γονείς
Η δράση της Παρασκευής δεν απευθύνεται μόνο στα παιδιά, αλλά και στους γονείς, που θα βρίσκονται στην πλατεία για να παρακολουθήσουν το δρώμενο.
«Μιλάμε συχνά για ενσυναίσθηση, αλλά δεν τη βλέπουμε στην πράξη. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν από τα λόγια μας, αλλά από το παράδειγμά μας», τονίζει η κ. Καμπούρη, επισημαίνοντας ότι οι πρώτοι που επηρεάζουν τα παιδιά είναι οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί.
«Δεν μπορώ να λέω σε ένα παιδί να μιλά όμορφα, αν εγώ η ίδια δεν το κάνω. Αυτό που βλέπει, αυτό θα μιμηθεί», καταλήγει.
