Tο πρωί παρέστη στη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Αλεξίου και αμέσως μετά κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο Ηρώων στη θέση «'Αη Γιάννης».
Εν συνέχεια, ο κ. Τασούλας μετέβη στο Δημαρχείο Κόνιτσας, όπου ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της πόλης και εκφώνησε αντιφώνηση κατά την οποία ευχαρίστησε τις τοπικές αρχές για την τιμή τονίζοντας: «Είμαι, λοιπόν, από εδώ και πέρα, με αυτόν τον τίτλο που μου απένειμε γενναιόδωρα και ομόφωνα το Δημοτικό σας Συμβούλιο, συνδημότης σας στην υπηρεσία των αναγκών, των φιλοδοξιών και των προοπτικών της Κόνιτσας. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι εύκολοι καιροί, αλλά με αυτή την ανάταση που σου δίνει αυτή η αναγνώριση, με αυτή τη δυνατότητα που μου δίνει το αξίωμά μου, με αυτή την επιχειρηματολογία που μου δίνει το δίκαιο των αιτημάτων σας, είμαι βέβαιος, όπως ως βουλευτής, έτσι και τώρα ως δημότης σας, θα μπορέσω να ανταποκριθώ στο χρέος, στην αναγνώριση και στην τιμή που μου κάνατε».
Ειδικότερα, κατά την αντιφώνησή του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε:
«Αξιότιμε κ. αντιδήμαρχε Κονίτσης, που εκπροσωπείτε σήμερα εδώ τον αγαπητό φίλο αξιότιμο δήμαρχο Ανδρέα Παπασπύρου, κύριε πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου κύριε Σπανέ, Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κύριε Αλέξιε, κύριε εκπρόσωπε της Κυβερνήσεως, κυρία Κεφάλα, κύριε Τσίμαρη, κύριε Αμυρά, Βουλευτές του Νομού Ιωαννίνων, Δήμαρχε Ζίτσας, Ζαγορίου, κυρία Δήμαρχε Μετσόβου, κύριε Δήμαρχε Αρταίων, κύριε Δήμαρχε Πωγωνίου, αγαπητέ συμπατριώτη και συντοπίτη στην ευρύτερη περιοχή κύριε Λευτέρη Οικονόμου, αγαπητές Κονιτσιώτισσες και αγαπητοί Κονιτσιώτες, κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επιτελείου Εθνικής 'Αμυνας, κύριε Διοικητά του Γ' Σώματος Στρατού, η μέρα σήμερα είναι αφιερωμένη στην απελευθέρωση της Κόνιτσας και είναι αφιερωμένη επίσης στα υψηλά συναισθήματα που μας συνεπαίρνουν και όχι μόνο μια φορά τον χρόνο, γι' αυτή τη συγκλονιστική επέτειο.
Έλεγα σε παλιότερη επίσκεψή μου εδώ ότι ζηλεύω αφάνταστα τον Λοχαγό Δημήτρη Παπανικολάου, του 1ου Τάγματος του 22ου Συντάγματος, ο οποίος μέσα σε μια ατμόσφαιρα φρενήρους ενθουσιασμού, υπερήφανος, στητός, ολόρθος, λεβέντης "με τον αέρα του άντρα στην περπατησιά" όπως λέει ο Ελύτης, μπήκε μέσα στην απελευθερωμένη μετά από πέντε αιώνες Κόνιτσα.
Και μέσα σε αυτές τις εκδηλώσεις που σήμερα ξεδιπλώνονται, μετά τη Δοξολογία στον Ναό του Αγίου Κοσμά, μετά την κατάθεση στεφάνου στον 'Αη Γιάννη, έχουμε μια παρένθεση πολύ συγκινητική, πολύ προσωπική για μένα, μια παρένθεση αναγνωρίσεως εκ μέρους του Δήμου Κονίτσης, εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλεως προς το πρόσωπό μου, για τη διαδρομή που είχα τα τελευταία χρόνια που πολιτεύομαι στον Νομό Ιωαννίνων και που η περιφέρεια της Κόνιτσας, η επαρχία σας, για να χρησιμοποιήσω μια παλαιότερη ορολογία, με τιμά με γενναιοδωρία με την προτίμησή της και που προσπαθώ εγώ αυτές τις δεκαετίες να ανταποδώσω όσο μπορώ, αυτή τη μεγάλη γενναιοδωρία σας ασχολούμενος με εσάς και με τον τόπο σας.
Δεν είναι αδιάφορη, για όσους αναμειγνύονται στα κοινά, η αναγνώριση. Είναι ένας σημαντικός στόχος όσων αναμειγνύονται στα κοινά, όσων αναμειγνύονται στον δημόσιο βίο. Και πως περιγράφει τον δημόσιο βίο ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στο τρίτομο βιβλίο του για την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, στον πρόλογο του; Λέει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ότι ο δημόσιος βίος - και θα με καταλάβουν οι συνάδελφοι στη Βουλή, οι παλιότεροι - είναι ο δρόμος όπου στήνονται οι περισσότερες ενέδρες, δεν είναι με τριαντάφυλλα και με ρόδα σπαρμένος ο δημόσιος βίος. Είναι μια ανηφορική προσπάθεια εν μέσω αντιπαλοτήτων, οι οποίες πολλές φορές, δυστυχώς, φτάνουν και στην τοξικότητα, να προσφέρεις στον τόπο σου.
Αυτή λοιπόν η αναγνώριση σήμερα, με το παραπάνω σε σχέση με το τι έχω κάνει, με τιμά και με συγκινεί ιδιαιτέρως. Και θέλω να ξέρετε πως δεν είναι μόνο ορισμένα έργα εμβληματικά εδώ τα οποία θυμάμαι και στα οποία, με την υπόδειξη του Δήμου σας και τη συμπαράσταση όλων των συναδέλφων τότε στη Βουλή, είχα προσπαθήσει να πραγματοποιηθούν, όπως είναι το αρδευτικό έργο του Κάμπου, όπως είναι το αποχετευτικό, όπως είναι η ανανέωση του δικτύου ύδρευσης, όπως είναι το Πολεμικό Μουσείο, όπως είναι το μεγάλο ζήτημα που παραμένει εκκρεμές και που οφείλω τώρα και ως Δημότης Κόνιτσας, με τη βοήθεια όλων των εκπροσώπων σας στη Βουλή, να το προωθήσουμε επιτέλους, το έργο της οδικής συνδέσεως ανάμεσα στην Κόνιτσα και στο Καλπάκι. Μιας συνδέσεως σύγχρονης, η οποία θα ανταποκρίνεται στη σύνδεση Πεδινής - Κακαβιάς, στη σύνδεση, δηλαδή, Ιωαννίνων -Κακαβιάς, όπου αυτό, ευτυχώς, ξεκίνησε και έχουμε εγκατεστημένη εργολαβία και η πρόοδος αυτού του έργου διευκολύνει την επιχειρηματολογία και την πίεση, για τον αντίστοιχο συνδετήριο δρόμο της κωμοπόλεως με τον Καλπάκι.
Για όλα αυτά και πολλά άλλα μικρότερα ή παρόμοια θα συνεχίσουμε να ενδιαφερόμαστε και να πετύχουμε αυτό που πρέπει να πετύχουμε για την περιοχή. Και θα επαναλάβω και εδώ ότι, όπως στην ιδιωτική ζωή έτσι και στη δημόσια, όλα είναι μία πάλη ενάντια στη φθορά. Η φθορά μας περικυκλώνει. Φθορά είναι η ανάγκη συντήρησης των όσων έχουμε. Και επωφελούμαι της ευκαιρίας εδώ, για να πω ότι είναι σπουδαίο έργο να συντηρούμε αυτά που έχουμε και ό,τι κάνουμε καινούργιο, να το κάνουμε ξέροντας ότι αντέχουμε οικονομικά να το συντηρήσουμε. Δεν πρέπει να ξεκινάμε πρωτοβουλίες μόνο για τα εγκαίνια. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που θα κάνουμε έχουμε και τα μέσα να το συντηρήσουμε. Είναι μεγάλη υπόθεση η συντήρηση. Και μην ακούτε αυτούς που λένε ότι υπάρχουν δύο αντίπαλοι: η πρόοδος και η συντήρηση. Δεν είναι αντίπαλοι η πρόοδος με τη συντήρηση. Η συντήρηση είναι πρόοδος, γιατί όταν συντηρείς κάτι, το σώζεις. Έτσι τιμάς τη δημιουργία του και διασφαλίζεις τη διαιώνισή του.
Είμαι, λοιπόν, από εδώ και πέρα, με αυτόν τον τίτλο που μου απένειμε γενναιόδωρα και ομόφωνα το Δημοτικό σας Συμβούλιο, συνδημότης σας στην υπηρεσία των αναγκών, των φιλοδοξιών και των προοπτικών της Κόνιτσας. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι εύκολοι καιροί, αλλά με αυτή την ανάταση που σου δίνει αυτή η αναγνώριση, με αυτή τη δυνατότητα που μου δίνει το αξίωμά μου, με αυτή την επιχειρηματολογία που μου δίνει το δίκαιο των αιτημάτων σας, είμαι βέβαιος, όπως ως Βουλευτής, έτσι και τώρα ως Δημότης σας, θα μπορέσω να ανταποκριθώ στο χρέος, στην αναγνώριση και στην τιμή που μου κάνατε.
Εύχομαι να είστε καλά, καλή Σαρακοστή, πάντα ελεύθερη η Κόνιτσα και πάντα με εκπλήρωση των προσδοκιών και φιλοδοξιών σας. Σας ευχαριστώ θερμά για τη σημερινή τιμή».
Ακολούθησε παρέλαση στρατιωτικών και μαθητικών τμημάτων, μετά το πέρας της οποίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Σήμερα στις 24 Φεβρουαρίου γιορτάσαμε και τιμήσαμε, σε μια ηλιόλουστη και πάνδημη Κόνιτσα τα Ελευθέρια της επαρχίας αυτής, τα Ελευθέρια της πόλεως αυτής. Η Κόνιτσα απελευθερώθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1913 στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, τρεις μέρες αμέσως μετά τη μνημειώδη απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Και μετά την Κόνιτσα ο Ελληνικός Στρατός, νικηφόρος πάντα, στράφηκε προς βορράν και ελευθέρωσε την Πρεμετή, το Τεπελένι, την Ερσέκα και προσπάθησε να διασφαλίσει διπλωματικά επιχειρήματα για τη βαλκανική διάσκεψη που γινόταν εκείνες τις μέρες του πολέμου στο Λονδίνο. Προσπάθησε να διασφαλίσει όσο το δυνατόν βορειότερα τα ελληνικά σύνορα.
Η Κόνιτσα ελευθερώθηκε μετά από περίπου πέντε αιώνες σκλαβιάς και οθωμανικού ζυγού. Μπήκε μέσα στην Κόνιτσα υπερήφανος, αγέρωχος, τιμημένος, μέσα από ζητωκραυγές και έναν ασύλληπτο ενθουσιασμό των κατοίκων ο Λοχαγός Πεζικού Δημήτρης Παπανικολάου.
Δεν απελευθερώθηκε τυχαία η Κόνιτσα, ούτε τα Γιάννενα, τρεις μέρες πριν από την απελευθέρωσή της. Απελευθερώθηκαν σαν μέρος μιας απίστευτης εκστρατείας, νικηφόρας, του Ελληνικού Στρατού στους Βαλκανικούς πολέμους, που έφερε ως αποτέλεσμα τον διπλασιασμό της Ελλάδος και εδαφικά και πληθυσμιακά.
Αυτή η επιτυχία η στρατιωτική, πάνω στην οποία σήμερα πατάμε, πάνω στην οποία σήμερα ζούμε, πάνω στην οποία σήμερα πλάθουμε τα σχέδια και τα όνειρα της ζωής μας, αυτή η επιτυχία, αυτή η κατακτημένη ελευθερία οφείλεται σε κάτι το οποίο θέλω να υπογραμμίσω ειδικά εδώ απ' την ακριτική Κόνιτσα: οφείλεται στη στιβαρή ενότητα ανάμεσα στην ηγεσία της χώρας, την πολιτική και την πολιτειακή, ανάμεσα στον στενότατο δεσμό του λαού και του στρατού, ανάμεσα σε μια κοινή προσδοκία, να συμπληρώσουμε ό,τι δεν πετύχαμε το 1821. Γιατί πράγματι οι Βαλκανικοί πόλεμοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι είναι και η συνέχεια του 1821, αφού πραγμάτωσαν ένα μέρος της μεγάλης ιδέας με τον διπλασιασμό της χώρας.
Εδώ, στην ακριτική Κόνιτσα σήμερα, η μαθητική νεολαία και ο στρατός, η τοπική ηγεσία της περιοχής, οι Ένοπλες Δυνάμεις τίμησαν την ανεκτίμητη επέτειο της απελευθέρωσής της.
Και δεν ξεχνούμε, δεν είναι μόνο η λαμπρή παράταξη των στρατιωτών, δεν είναι μόνο τα περήφανα νιάτα της περιοχής, δεν είναι μόνο ο εκκλησιασμός και οι ευχές που αναπέμψαμε στη μνήμη όσων έπεσαν.
Είναι, κυρίως, μια ευχάριστη συναισθηματική τρικυμία που νιώθουμε όταν αναλογιζόμαστε εκείνη την εποχή, πριν 113 χρόνια, όταν ο Ελληνικός Στρατός από το Επταχώρι, από τη Βούρμπιανη, από τη Μόλιστα, από το Δίστρατο, από όλες τις περιοχές γύρω στην Κόνιτσα, την περικύκλωσαν και την απελευθέρωσαν.
Σήμερα, ο ελληνικός λαός απολαμβάνει τα αγαθά αυτής της ελευθερίας, αλλά και την ευθύνη που συνεπάγεται αυτή η ελευθερία. Και είμαι βέβαιος ότι ο ελληνικός λαός, ενωμένος, θα αντικρίσει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση το μέλλον του και θα πραγματοποιήσει, με αυτή την απαραίτητη ενότητα, όπως και τότε, τα μεγάλα του σχέδια, που αυτή τη φορά δεν θα είναι πολεμικά, θα είναι ειρηνικά, θα είναι δημιουργικά.
Χρόνια πολλά από την ακριτική Κόνιτσα».
