Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να ακολουθείται ένα διαφορετικό μοτίβο με ευθύνη των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Με περισσή ευκολία η λέξη «συγκάλυψη» μπαίνει δίπλα σε κάθε τραγωδία προτού καν ολοκληρωθεί η στοιχειώδης διερεύνηση των γεγονότων, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται συστηματικά στην κοινωνία ένα κλίμα καχυποψίας που οδηγεί στην «ακύρωση» θεσμών και ανεξάρτητων αρχών.
Δυστυχώς ούτε τα όσα συνέβησαν στο συγκεκριμένο εργοστάσιο ξέφυγαν από αυτόν τον άγραφο κανόνα της εργαλειοποίησης του ανθρώπινου πόνου, αφού πριν καλά-καλά ανακοινωθεί το πόρισμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας «έπιασε δουλειά» ο γνωστός μηχανισμός της σπέκουλας και των fake news. Όχι για να προστατευθούν οι εργαζόμενοι, αλλά μόνο και μόνο για να συντηρηθεί η ένταση με απώτερο σκοπό η οδύνη να μετατραπεί σε «πολιτικό όφελος» μήπως και ξεκολλήσουν οι…δημοσκοπικές βελόνες. Αυτή η πρακτική δεν είναι απλώς ανεύθυνη, αλλά βαθιά επικίνδυνη, διότι κάθε κόμμα που προσπαθεί να συντηρήσει εσκεμμένα την καχυποψία στην κοινή γνώμη το μόνο που καταφέρνει είναι να συνεχίσει να θρέφει το «τέρας» του λαϊκισμού. Ένα «τέρας» που ζει μέσα από την υπερβολή, την καχυποψία, τη διαστρέβλωση, την εύκολη καταγγελία και το οποίο, όσο συντηρείται, τόσο υπονομεύει το επίπεδο της πολιτικής ζωής στην πατρίδα μας, αλλά και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη.
Το ξέσπασμα Μαρινάκη για το «κίνημα των τυμβωρύχων»
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η δημόσια τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, στη χθεσινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ο οποίος έκανε λόγο για «κίνημα τυμβωρύχων» που «παίζει τα ρέστα του» σε κάθε τραγωδία. Απαντώντας, μάλιστα, στις υπόνοιες περί παραποίησης των στοιχείων για τα εργατικά δυστυχήματα, πρόσθεσε σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους ότι «είναι ξεφτίλα να λες ψέματα στον κόσμο για να γίνεις διάσημος και να κάνεις αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση». Αναμφίβολα ήταν μια σκληρή διατύπωση που είχε συγκεκριμένους πολιτικούς αποδέκτες, στους οποίους η κυβέρνηση χρεώνει συστηματική προσπάθεια εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου.
Όλα ξεκίνησαν εξαιτίας της ευκολίας με την οποία τα κόμματα της αντιπολίτευσης έσπευσαν να υιοθετήσουν άκριτα τον ισχυρισμό της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος ότι το 2025 καταγράφηκαν 201 νεκροί από εργατικά δυστυχήματα και 332 σοβαροί τραυματισμοί. Για την ιστορία, πρόεδρος της συγκεκριμένης ομοσπονδίας είναι, κατ’ ομολογία της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αυτός που συνέταξε το πρόγραμμα της Πλεύσης Ελευθερίας για τα εργασιακά.
Η Eurostat βάζει τα πράγματα στη θέση τους
Η ανεξάρτητη αρχή της επιθεώρησης εργασίας εξέδωσε άμεσα ανακοίνωση διαψεύδοντας τα παραπάνω στοιχεία. Για του λόγου το αληθώς παρέθεσε χρονιά-χρονιά όλα τα στοιχεία της Eurostat, σύμφωνα με τα οποία οι νεκροί από εργατικά δυστυχήματα στην Ελλάδα την περασμένη χρονιά είναι 42, επίδοση που κατατάσσει την πατρίδα μας τρίτη στην κατάταξη της σχετικής λίστας με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα. Ειδικότερα, το 2021 ήταν 46, το 2022 επίσης 46, το 2023 ήταν 47 και το 2024 ήταν 48. Όσον αφορά τον αριθμό των ελέγχων, σύμφωνα πάντα με την ανεξάρτητη αρχή της επιθεώρησης εργασίας, από 54.000 ελέγχους το 2018, το 2024 διενήργησε 79.000 ελέγχους, ενώ τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν αυξήθηκαν από 33 εκατομμύρια σε 51 εκατομμύρια ευρώ.
Άραγε τα στοιχεία της Eurostat αποτυπώνουν την «αλήθεια» μόνο όταν εξυπηρετούν το αφήγημα των κομμάτων της αντιπολίτευσης και όταν δεν «συμφέρουν» μετατρέπονται αυτομάτως σε μέρος των λεγόμενων Greek statistics; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, μα βαθιά πολιτικό όταν μιλούμε για έναν επίσημο οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα δεδομένα του οποίου αποτελούν τη βάση χάραξης πολιτικών σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρώπης.
Αν κάθε ανεξάρτητη αρχή και κάθε ευρωπαϊκός οργανισμός βαφτίζεται «ύποπτος» τη στιγμή που τα στοιχεία του δεν εξυπηρετούν το πολιτικό σου αφήγημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η στατιστική μεθοδολογία, αλλά η απουσία πολιτικής πρότασης. Με λίγα λόγια, δεν μπορείς να επικαλείσαι την Eurostat ως αδιάψευστο μάρτυρα όταν μιλάει για την ακρίβεια και τις κοινωνικές ανισότητες και να την απορρίπτεις όταν τα δεδομένα που παρουσιάζει δεν επιβεβαιώνουν την εικόνα γενικευμένης κατάρρευσης που επιχειρείς να πείσεις ότι υπάρχει στη χώρα. Αυτές είναι πονηρές πρακτικές που εξισώσουν την σκοπιμότητα με την τεκμηρίωση και δυστυχώς ανοίγουν τον δρόμο στον άκρατο λαϊκισμό. Που θολώνουν τα όρια ανάμεσα στο γεγονός και την ερμηνεία και έχουν ως «αποστολή» να σπείρουν τον σπόρο της αμφιβολίας στο σύνολο της κοινωνίας.
Όταν η σκοπιμότητα ακυρώνει την αλήθεια
Είναι η γνωστή λογική του «διαδώστε πριν το κατεβάσουν», στον πυρήνα της οποίας κάθε στοιχείο αμφισβητείται, κάθε θεσμός στοχοποιείται και κάθε τεκμηριωμένη διάψευση βαφτίζεται «προσπάθεια συγκάλυψης». Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Όταν μια κοινωνία μαθαίνει να αμφιβάλλει για τα πάντα, στο τέλος αδυνατεί να πιστέψει σε οτιδήποτε. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό του άκρατου λαϊκισμού, αφού δεν προτείνει εναλλακτική πρόταση, αλλά ακυρώνει την ίδια την αλήθεια.
