Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο την αντιμετωπίζει (πλέον) η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Εκείνοι που κάποτε την έβγαζαν μπροστά ως συμβολική ηγετική μορφή του κινήματος των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, καθώς πίστευαν ότι είχαν βρει το πρόσωπο που μπορούσε να πλήξει την κυβέρνηση και να κάνει τη «δουλειά» που οι ίδιοι αδυνατούσαν, τώρα τρέχουν να κρατήσουν αποστάσεις ασφαλείας. Καθώς κοιτούν, «διαβάζουν» και αξιολογούν τις τελευταίες δημοσκοπήσεις κατάλαβαν ότι στην προκειμένη περίπτωση έβαλαν ένα μεγάλο αυτογκόλ. Φαίνεται όσοι την προμοτάριζαν ως τη «φωνή της κοινωνίας» δεν περίμεναν ή δεν ήταν υποψιασμένοι ότι και η ίδια θα τους εκμεταλλευθεί, με αποτέλεσμα σήμερα να τους οδηγεί στην πολιτική και εν πολλοίς υπαρξιακή ανυποληψία.
Εν αναμονή της αναμέτρησης Καρυστιανού-Κωνσταντοπούλου
Ο λόγος είναι προφανής, αφού το «κόμμα Καρυστιανού» αντλεί ψηφοφόρους και από τα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, που της δίνουν τη δική τους «ψήφο αντίδρασης» αποδοκιμάζοντας τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Σωκράτη Φάμελλο. Η πιο ενδιαφέρουσα, όμως, αναμέτρηση θα δοθεί με την Πλεύση Ελευθερίας και την Ζωή Κωνσταντοπούλου, αφού οι εποχές που πορευόντουσαν δίπλα-δίπλα, έχοντας αναπτύξει μια σχέση αμοιβαίας ανάγκης, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Άλλωστε, η Πλεύση Ελευθερίας «έχτισε» ένα μεγάλο μέρος της δημοσκοπικής της ανόδου στην τραγωδία των Τεμπών και στην υπεράσπιση των οικογενειών των θυμάτων. Η μεταξύ τους σύγκρουση είναι θέμα χρόνου, κάτι που εγγυάται η προσωπικότητα των δυο γυναικών που επενδύουν μεθοδικά στην αντισυστημική στάση, άποψη και αντίληψη των πραγμάτων.
Ο αντισυστημισμός ως πολιτικό προϊόν
Δεδομένου, λοιπόν, ότι η πολιτική έχει τους δικούς της άγραφους κανόνες, το κόμμα «Καρυστιανού» αποκαλύπτει και τα όρια του «αντισυστημισμού» ως πολιτικού προϊόντος. Και αυτό γιατί όταν περισσότεροι του ενός διεκδικούν τον ίδιο πολιτικό χώρο, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και συχνά σκληρή. Μοιραίο και αναπόφευκτο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, από τη στιγμή που αμφότερες «διεκδικούν» για τον εαυτό τους την πολιτική κληρονομιά της οργής και της αμφισβήτησης.
Εξίσου «αποκαλυπτικός», όμως, είναι και ο ρόλος δημοσίων προσώπων που όταν εξυπηρετούσε το αντικυβερνητικό τους αφήγημα η «αμεσοδημοκρατία» που προτείνει η κυρία Καρυστιανού την πρόβαλλαν και της πρόσφεραν τη χείρα βοηθείας τους και τώρα, που τα πιστεύω της συγκρούονται με τα δικά τους, την αποκηρύσσουν. Ουαί και αλίμονο, πριν από λίγους μήνες, σε όποιον τολμούσε να εκφράσει αντίθεση άποψη στα λεγόμενα της Μαρίας Καρυστιανού. Τον έστηναν στο… εκτελεστικό απόσπασμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Τότε ήταν η «σκληρή τιμωρός του συστήματος» που μάχονταν να ανατρέψουν. Τώρα παριστάνουν ότι πέφτουν από τα σύννεφα. Είναι οι ίδιοι που φέρουν ευθύνη για το κλίμα που καλλιεργήθηκε στην κοινωνία και την άνεση με την οποία παρέσυραν τους πολίτες στην ευκολία των συνθημάτων και της απαξίωσης της πολιτικής στην χώρα. Τότε προωθούσαν τον αντισυστημισμό για να πλήξουν την κυβέρνηση, σήμερα τον απαρνούνται για να σώσουν τον εαυτό τους.
Οι «αρχές» του καθενός ως σημαία ευκαιρίας
Η στάση αυτή δεν είναι απλώς υποκριτική, αλλά βαθιά προβληματική για τη λειτουργία της δημοκρατίας μας. Και αυτό διότι αποκαλύπτει ότι για ένα μέρος της πολιτικής και πνευματικής ελίτ, οι αρχές δεν είναι σταθερές αξίες, αλλά σημαίες ευκαιρίας. Μόνο που οι συνέπειες αυτής της πολιτικής προσέγγισης των πραγμάτων είναι παρούσες και τις πληρώνουμε με τόκο. Αυτές είναι η απαξίωση της πολιτικής, η καχυποψία απέναντι στους θεσμούς, η ευκολία με την οποία διάφορες ανθούν θεωρίες συνωμοσίας, οι υπαινιγμοί που αναπαράγονται και μια σειρά απλουστεύσεων οι οποίες δεν προέκυψαν εν κενώ. Καλλιεργήθηκαν συστηματικά, με τη συμβολή ανθρώπων που διαθέτουν δημόσιο λόγο, επιρροή και πρόσβαση σε μεγάλα ακροατήρια.
