Ο Τσίπρας του 2026 είναι ίδιος με τον Αλέξη του 2015, αφού εξακολουθεί να βασίζεται στα πολλά «θα», στα μεγάλα και εύκολα συνθήματα, αλλά αδυνατεί να προσαρμόσει το αφήγημά του στην πολιτική πραγματικότητα. Ίσως και να μην θέλει, αφού όπως έχει δηλώσει ο ίδιος στο παρελθόν, στον δικό του τρόπο σκέψης «η δύναμη βρίσκεται στο παραμύθι».
Μάταια όσοι γέμισαν το αμφιθέατρο του «Ολύμπιον» περίμεναν απαντήσεις και μια πολιτική κατεύθυνση όσον αφορά την επόμενη ημέρα της κεντροαριστεράς. Ακόμα και όταν του ασκήθηκε μια μορφή πίεσης από το ακροατήριο να πει κάτι συγκεκριμένο, να ανοίξει τα χαρτιά του και να παρουσιάσει ένα σχέδιο, ένα «περίγραμμα» του καινούργιου που όλο… έρχεται αλλά κανείς δεν το βλέπει, εκείνος επέμεινε στις γενικόλογες διακηρύξεις, αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια. Η μόνη διαφορά ήταν ότι από την «ελπίδα που έρχεται» του 2015, τώρα επικαλείται τη «νέα ελπίδα», πλαισιωμένη από συχνές πυκνές αναφορές στην «δικαιοσύνη», τη νέα μεταπολίτευση, το κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς και μια σειρά από παρόμοια αλλά χιλιοχρησιμοποιημένα συνθήματα. Με λίγα λόγια αποδείχθηκε ότι το όλο εγχείρημα στερείται πολιτικής και οργανωτικής ετοιμότητας.
Πολλά «θα», καμία πρόταση
Ο Τσίπρας του 2026 είναι ίδιος με τον Αλέξη του 2015, βασίζεται στα πολλά «θα» και στα εύκολα συνθήματαΑκόμα και όταν μίλησε για το «σχέδιο» που «θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο» δεν ήταν σε θέση να το παρουσιάσει, ενώ την ίδια τακτική ακολούθησε και όταν αναφέρθηκε στο αγροτικό. Έκανε λόγο για «ένα σύστημα επιδοτήσεων χωρίς διαφάνεια, χωρίς επαρκείς ελέγχους, χωρίς θεσμική θωράκιση, αλλά δεν παρουσίασε τις δικές του προτάσεις. Δεν ήταν έτοιμος να εξηγήσει το «πώς» και για αυτό αρκέστηκε στον γνώριμο καταγγελτικό λόγο. Σε αυτόν που καμουφλάρει την έλλειψη σχεδίου προς εφαρμογή και ο οποίος ναι μεν «κόβει εισιτήρια», αλλά την ώρα της ευθύνης αποδεικνύεται ανεπαρκής να δώσει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα.
Το ίδιο «τίποτα» και στο οργανωτικό σκέλος, αφού δεν υπήρξε καμία κουβέντα και καμία αναφορά στο πώς, πότε και με ποιους θα συγκροτηθεί το νέο κόμμα. Και ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο, αφού ένας προσωποκεντρικός φορέας δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αρκεί η προβολή του αρχηγού. Το ίδιο θολό παρέμεινε και το αφήγημα περί «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης». Χωρίς κόμμα, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς σαφή στρατηγική, η συζήτηση αυτή μοιάζει περισσότερο με… ευχή παρά με πολιτικό σχέδιο. Σε τελική ανάλυση, οι γενικόλογες αναφορές περί ενότητας «πέρα από ιδιοτέλειες» και σε μια ισχυρή προοδευτική δύναμη, δεν αρκούν και δεν πείθουν όταν απουσιάζει το βασικό υποκείμενο αυτής της συζήτησης περί ενότητας.
Η «δικαιολογημένη» απουσία του Σωκράτη Φάμελλου
Επ΄ αυτού είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Βουλευτής Β΄Θεσσαλονίκης, Σωκράτης Φάμελλος, είχε προγραμματίσει το Σάββατο περιοδεία στο Περιστέρι της Αττικής. Έτσι η απουσία του ήταν απόλυτα δικαιολογημένη, όμως όλοι κατάλαβαν ότι αρνήθηκε με εύσχημο τρόπο να παραβρεθεί στην εκδήλωση φοβούμενος ότι θα παρακολουθούσε και αυτήν από τον εξώστη του «Ολύμπιον». Και αυτό, όταν «έπαιζε» εντός έδρας, δεν το σήκωνε (δικαιολογημένα) ο πολιτικός του εγωισμός.
Πολύ απλά, στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας αρκέστηκε σε γενικόλογες διαπιστώσεις, υπέγραψε ορισμένα βιβλία και απέφυγε τις δύσκολες λεπτομέρειες, εκείνες που κάνουν την διαφορά. Δεν παρουσίασε μια νέα αρχή, αλλά μια… καλοστημένη επανάληψη του παρελθόντος, καθώς δεν έχει φροντίσει να εκσυγχρονίσει ούτε τον πολιτικό λόγο του, ούτε το πολιτικό του… οπλοστάσιο. Παρέμεινε προσκολλημένος σε μια «συνταγή» που μπορεί να λειτούργησε στο παρελθόν, αλλά σήμερα είναι ξεπερασμένη και αποκομμένη από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Έτσι, αντί για ένα πειστικό άνοιγμα στο μέλλον, επέλεξε την ασφάλεια της ανακύκλωσης γνώριμων συνθημάτων, επιβεβαιώνοντας ότι η απόσταση ανάμεσα στις μεγάλες εξαγγελίες και στην υλοποιήσιμη πρόταση παραμένει αγεφύρωτη για τον ίδιο. Και όσο αυτή η απόσταση δεν καλύπτεται με πράξεις, το όποιο εγχείρημα σχεδιάζει θα μοιάζει περισσότερο με έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ με ολίγη από ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά, αδυνατώντας να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει κόσμο.
