Σε όλο το διάστημα που προηγήθηκε, αλλά και κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, όπως φάνηκε ξεκάθαρα και από τις δηλώσεις του Γιώργου Γιακουμάκη, το ποδόσφαιρο περνούσε σε δεύτερη μοίρα. Το μυαλό κανενός δεν μπορούσε να είναι εκεί. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και το βάρος των ημερών ήταν εμφανή και αδύνατον να απομονωθούν.
Κι όμως, οι ποδοσφαιριστές του Ραζβάν Λουτσέσκου μπήκαν στο γήπεδο με μία ξεκάθαρη αποστολή. Να παλέψουν, να αντέξουν, να δώσουν ό,τι είχαν και δεν είχαν, με μοναδικό στόχο τη νίκη που ήθελαν να αφιερώσουν στη μνήμη αυτών των παιδιών που έφυγαν τόσο άδικα από τη ζωή. Δεν χρειαζόταν να ειπωθεί. Φαινόταν στα μάτια τους, στον τρόπο που έτρεχαν, στην ανάγκη τους να φύγουν από το γήπεδο όρθιοι.
Αν κάποιος θέλει να σταθεί στα αγωνιστικά, ο ΠΑΟΚ είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι μπορούσε να φύγει με αποτέλεσμα από τη Λιόν. Το παιχνίδι, όμως, άλλαξε δραματικά με την αυστηρή αποβολή του Γιάννη Κωνσταντέλια, μια φάση που στέρησε από τον Δικέφαλο ένα τεράστιο πλεονέκτημα και τον ανάγκασε να αγωνιστεί για περισσότερο από ένα ημίχρονο με παίκτη λιγότερο απέναντι σε μία ομάδα υψηλής ποιότητας, που τερμάτισε πρώτη στη League Phase του Europa League.
Υπό αυτές τις συνθήκες, οποιαδήποτε ψυχρή ανάλυση του αγώνα μοιάζει άτοπη. Το αποτέλεσμα, οι φάσεις, οι τακτικές λεπτομέρειες περνούν σε δεύτερο πλάνο. Υπάρχουν στιγμές που το ποδόσφαιρο δεν μετριέται σε στατιστικά και βαθμούς.
Αυτό που θα μείνει από αυτή τη βραδιά είναι οι εικόνες και τα συναισθήματα. Η στιγμή μετά το γκολ του Γιακουμάκη, με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό. Το ίδιο και ο Μεϊτέ στην ισοφάριση, σε έναν πανηγυρισμό γεμάτο νόημα. Η φανέλα με το νούμερο 12 που υψώνουν οι παίκτες του ΠΑΟΚ μετά τα γκολ, για να αφιερώσουν τη στιγμή στον κόσμο τους. Οι φίλοι της ομάδας στις κερκίδες του Groupama Stadium, που ταξίδεψαν και στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον, προσπαθώντας ο καθένας με τον τρόπο του να δώσει κουράγιο.
Η ανθοδέσμη που κρατούσε μια γυναίκα μαζί με τον σύζυγό της, θέλοντας απλώς να τη δώσει στην ομάδα γιατί αυτό ένιωθε πως έπρεπε να κάνει. Το ενός λεπτού σιγή, με τους οκτώ πυρσούς που άναψαν οι οργανωμένοι της Λιόν στη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν. Και το σύνθημα που ακούστηκε δυνατά και χειροκροτήθηκε από ολόκληρο το γήπεδο, όταν οι φίλοι του ΠΑΟΚ φώναξαν «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε».
