Κανείς δεν είχε το μυαλό του στο παιχνίδι, όλοι ήταν στραμμένοι στις οικογένειες των θυμάτων, στους τραυματίες, στην αγωνία και στην ελπίδα για άμεση ανάρρωση. Το ποδόσφαιρο πέρασε δικαιολογημένα σε δεύτερη μοίρα, όσο κι αν η UEFA προσπάθησε να δείξει πως «η ζωή συνεχίζεται» παίζοντας το ματς σαν να μην συνέβη τίποτα. Μια απόφαση που μόνο ντροπή προκαλεί.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, ο ΠΑΟΚ στάθηκε παλικάρι. Με έναν Δικέφαλο που έμοιαζε λιοντάρι στη Γαλλία, οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου μπήκαν στο γήπεδο όχι για να πανηγυρίσουν, αλλά για να τιμήσουν. Και το έκαναν.
Ακόμη κι όταν έμειναν με δέκα παίκτες από το πρώτο ημίχρονο, μετά την αυστηρή -αν όχι τραγική-απόφαση του διαιτητή να αποβάλει τον Κωνσταντέλια, ο ΠΑΟΚ δεν λύγισε εύκολα. Πάλεψε, έβγαλε μέταλλο, σηκώθηκε ξανά και ξανά απέναντι σε μια ποιοτική Λυών που ήξερε να εκμεταλλεύεται το αριθμητικό πλεονέκτημα.
Το τελικό 4-2 μπορεί να γράφτηκε στους πίνακες, αλλά δεν αντικατοπτρίζει ούτε το πάθος ούτε την καρδιά που έδειξε ο Δικέφαλος. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ βρήκαν δύο γκολ μέσα σε ένα ματς όπου τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό.
Δεν τα πανηγύρισαν όμως. Δεν υπήρχε χώρος για χειροκροτήματα, για χαμόγελα, για γροθιές στον αέρα. Οι πανηγυρισμοί αυτοί ανήκαν σε άλλη στιγμή, σε άλλη εποχή που δυστυχώς δεν ήρθε χθες. Όσα πέτυχαν, τα αφιέρωσαν σιωπηλά στα παιδιά που έφυγαν τόσο άδικα.
Στη Λυών, ο ΠΑΟΚ μπορεί να ηττήθηκε, αλλά δεν κατέρρευσε. Έδειξε δύναμη ψυχής, χαρακτήρα και αξιοπρέπεια, σε μία από τις πιο δύσκολες βραδιές της σύγχρονης ιστορίας του. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το γράφουν οι βαθμολογίες και δεν το μετρούν οι στατιστικές.
Το κουβαλάει η ομάδα, το νιώθει ο κόσμος της και μένει χαραγμένο εκεί που μετράει πραγματικά: στην καρδιά.
Σε τέτοιες στιγμές, το ποδόσφαιρο σωπαίνει. Και ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι ξέρει να σιωπά με σεβασμό και να μάχεται με τιμή.
