Αναμφίβολα αυτό το πρόσωπο ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Με ανθρώπους που είχε τοποθετήσει σε θέσεις κλειδιά ήλεγχε για τουλάχιστον μια δεκαετία όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων στη Θεσσαλονίκη. Αυτή η καθολική ισχύς του είχε τη βάση της στη στενή και άρρηκτη σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου, μια σχέση που ουδείς αμφισβητούσε. Όταν στη δεκαετία του 1990 εμφανίστηκε ο Ευάγγελος Βενιζέλος μπορεί να υπέστη ρωγμές αυτή η παντοδυναμία του Τσοχατζόπουλου, όμως παρέμεινε κυρίαρχος ίσως γιατί ο Ευ. Βενιζέλος δεν ήθελε να συγκρουστεί μαζί του.
Στο άλλο στρατόπεδο, αυτό της Νέας Δημοκρατίας, άρχισε από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 να συγκροτείται ένα τρίγωνο που απειλούσε ευθέως την ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ στην πόλη μας. Ήταν η γνωστή τριάδα Άνθιμος—Παπαγεωργόπουλος—Ψωμιάδης. Δημιούργησαν ένα πυρήνα εξουσίας ο οποίος, βοηθούσης και της φθοράς της κυβέρνησης Σημίτη, κυριάρχησε στη δεκαετία του 2000. Και έπειτα ήρθαν τα μνημόνια.
Η κατάρρευση κυρίως του ΠΑΣΟΚ, η ενασχόληση της Νέας Δημοκρατίας με την εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου και στη συνέχεια η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ενός κόμματος μακριά από τους τοπικούς μηχανισμούς, άφησαν ένα κενό στη Θεσσαλονίκη. Αυτό έσπευσε να το καλύψει με τον ιδιόμορφο τρόπο του ο Ιβάν Σαββίδης. Όταν οι άλλοι επιχειρηματίες κλυδωνίζονταν, αυτός επένδυε σε πολλά μέτωπα. Έτσι έκτισε μηχανισμούς επιρροής επάνω σε δύο βασικούς και ιδιαίτερα μαζικούς χώρους: τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ και το ποντιακό στοιχείο. Το κρίσιμο σημείο δεν ήταν απλώς ο ΠΑΟΚ, ήταν κυρίως η εξαιρετική αγωνιστική πορεία του η οποία προσέθεσε κύρος στον Ιβάν. Μπορεί η εξαγορά του Λιμένα Θεσσαλονίκης να ήταν στρατηγική επένδυση όμως, με όρους πολιτικής και επικοινωνίας, υστερούσε απέναντι στην πορεία του Δικέφαλου του Βορρά και στις οικονομικές ενέσεις στα ποντιακά σωματεία.
Σήμερα, ουδείς μιλά για τις αποτυχημένες επενδύσεις του Ιβάν (Πόρτο—Καρράς, Παλιούρι, real estate), όλοι όμως μιλούν για τον ΠΑΟΚ. Το ερώτημα που τίθεται είναι: υπό αυτές τις συνθήκες ο Ιβάν είναι Θεσσαλονικάρχης; Μακρόθεν αυτόν τον ρόλο δεν μπορεί να τον ασκήσει. Αυτό είναι σαφές. Όμως όλα τα δίκτυά του υπάρχουν, αν κρίνω από το πώς αντιμετώπισε την ανέγερση του νέου γηπέδου του Δικεφάλου και από το πώς κινούνται, σε πολιτικό επίπεδο, οι οργανωμένοι οπαδοί του στις δυτικές συνοικίες, που είναι άκρως προβληματικές για το κυβερνών κόμμα.
Μέχρι στιγμής δεν απειλείται η παρουσία του και ο ρόλος του από κανένα, οι σχέσεις του με την κυβέρνηση δεν είναι κακές, όμως το διεθνές περιβάλλον από το οποίο εξαρτώνται οι επενδύσεις του δεν είναι ανέφελο. Με βασικό όπλο του την καλή πορεία του ΠΑΟΚ, αγωνιστική και οικονομική, μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, όμως μέσα σε ένα νέο ρευστό και προβληματικό τοπίο ο ρόλος του Θεσσαλονικάρχη «παίζεται».
