Ένα από τα πλέον αμείλικτα ερωτήματα που βωλοδέρνει στην πολιτική ζωή της χώρας μας είναι ποιο πολιτικό σχήμα, κόμμα, κίνημα, ομάδα, πρόσωπο ή σχετικός συνδυασμός τους θα μπορούσε να αποτελέσει κάποια «αξιόπιστη» εναλλακτική επιλογή απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη.
Και μέσα σε αυτό το ερώτημα εντάσσεται πλέον και το υποερώτημα αν θα μπορούσε η κ. Καρυστιανού -και ό,τι μάλλον σχεδιάζει- να αποτελέσει τον πυρήνα μιας αντιπολίτευσης με αξιώσεις για κατάκτηση της εξουσίας.
Η «επιχείρηση απάντηση», τουλάχιστον για τον κόσμο που προτιμά την βαθιά και ψύχραιμη Λογική, προϋποθέτει τρεις βασικές παραδοχές, που αφορούν όλους τους επίδοξους Κατακτητές, αλλά και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.
Ας τις πάρουμε με τη σειρά:
Πρώτον, ενώ ζούμε στην εποχή του κατακλυσμού των εικόνων, που μάλλον δεν βοηθούν την παραγωγή κριτικής σκέψης, τελικά είναι τέτοιο το έλλειμμα πολιτικής αντιπρότασης απέναντι στο περιεχόμενο της σημερινής Κυβέρνησης, που κάνουν το κενό αυτό να είναι εξαιρετικά βαρύ! Τώρα, πώς ένα «κενό» μπορεί να έχει τέτοιο «βάρος», πώς είναι τόσο ορατό, ας απασχολήσει καλύτερα τους επίδοξους καινοφανείς «αστέρες», ίσως και με την Συμπαντική έννοια του όρου (επειδή ένας Μπαμπινιώτης δε φτάνει).
Δεύτερον, είναι τόσο αγχώδης η προσπάθεια να αποδομήσουν τον Πρωθυπουργό, που, πέραν του εξόφθαλμου πολιτικού ελλείμματος, όλες οι επίδοξες φωνές κάνουν μακροβούτι στο πέλαγος της πολιτικής ψυχοπαθολογίας! Και για να είμαστε ακόμη πιο δίκαιοι, το άγχος τους αποκαλύπτει ενίοτε και ψυχοπαθολογία... σκέτη. Ύβρεις και διαταραχές, όπως ιδεοψυχαναγκασμοί, υστερίες και ναρκισισμοί, συμπλεκόμενες με δόσεις μεγαλομανίας και παράνοιας κυριαρχούν εκεί που το κενό σύγχρονης πολιτικής αποζητά υλικά ευκαιρίας... Αποτέλεσμα: στο μακροβούτι αυτό ελάχιστοι καταφέρνουν να βγάζουν το κεφάλι τους πάνω από το νερό!
Ασφαλώς δεν είναι ίδια και ομοιογενής η τραγική αυτή κατάσταση σε όλα τα κόμματα ή επιδιώξεις, αλλά εδώ ακόμη και το ΠΑΣΟΚ, περνά συχνά το κατώφλι του λαϊκισμού και των εμμονικών αφορισμών.
Η τρίτη, και ίσως πιο αβάσταχτη παραδοχή, έχει να κάνει με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι αληθινά για κάποιους «αβάσταχτο» ένας Πρωθυπουργός να ξεχωρίζει, όχι μόνο -όπως πολύ βιαστικά λέγεται- επειδή «δεν υπάρχει αντιπολίτευση», αλλά επειδή και να υπήρχε, πάλι θα ξεχώριζε! Ως ένας συνδυασμός βαθιάς πολιτικής συγκρότησης και αξιοπιστίας σε αυτά που λέει και κάνει, και ενός προσαρμοστικού πολιτικού όντος στις απαιτήσεις της σύγχρονης επικοινωνίας. Μιας επικοινωνίας όμως με σαφή όρια και κανόνες. Με σπουδαιότερο τον κανόνα ότι η ταχύτητα και επίδραση των εικόνων οφείλει να είναι στην υπηρεσία της πραγματικότητας. Της εξυπηρέτησης πραγματικών αναγκών και των εξελίξεων μέσα και έξω!
Πάνω λοιπόν σε αυτό το γήπεδο δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί γιατί ακόμη και ένα σχετικά «άφθαρτο» πρόσωπο όπως η κ. Καρυστιανού δεν μπορεί να πείσει τελικά για την προοπτική της προαλειφόμενης δικής της «πρότασης». Όχι μόνο γιατί δε φαίνεται να υπάρχει ένας σαφής προσανατολισμός και περιεχόμενο πολιτικής, αλλά επειδή ακόμη και στο πεδίο των εντυπώσεων έχει ήδη προκαλέσει έντονο προβληματισμό και απογοήτευση, ιδίως μεταξύ των πλέον κοντινών της ανθρώπων μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Διότι, πώς είναι ποτέ δυνατόν να θέλει να ηγηθεί ο οποιαδήποτε ενός κινήματος ή κόμματος, όταν, αντί έτοιμης ή έστω κατανοητής πολιτικής σκέψης, αυτό που τελικά κυριαρχεί, είναι η ψυχολογία της απόγνωσης για εξουσία, αλλά και η αίσθηση ότι κάποιος βασίζει το πολιτικό του ξεκίνημα αποκλειστικά στο προσωπικό και λαϊκό πένθος για ένα απόλυτα τραγικό γεγονός;
*Ο κ. Θεοφάνης Κωφίδης είναι Πολιτευτής της ΝΔ στη Ροδόπη, Πρόεδρος του Ομίλου Συνεύρεσης Ιδεών ΕΑΝΟΣ
