Ο Νικόλας Παπαγιάννης για το «Ακρωτήρι»: «Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο που έχουμε»

Πολιτισμός

Ακούστε το άρθρο 8'

19.01.2026 | 08:00

Ο Νικόλας Παπαγιάννης για το «Ακρωτήρι»: «Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο που έχουμε»

Το θεατρικό έργο «Το Ακρωτήρι» του Sharr White, ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου από τις 23 Ιανουαρίου στη σκηνή του RadioCity στη Θεσσαλονίκη, μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στο Θέατρο Ιλίσια της Αθήνας.

Ερωτήματα για τη μνήμη, την ταυτότητα και τα όρια της πραγματικότητας συνθέτουν το σύγχρονο αυτόοικογενειακό δράμα που διαθέτει έντονα στοιχεία ψυχολογικού μυστηρίου. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα ζευγάρι επιστημόνων, με μακρά επαγγελματική πορεία και κοινωνική αναγνώριση: η Τζουλιάνα,την οποία ερμηνεύει η Μαρία Ναυπλιώτου και ο Ίαν, τον οποίο υποδύεται ο Νικόλας Παπαγιάννης.

«Ο Ίαν είναιο σύζυγος της Τζουλιάνας, μιας σπουδαίας νευρολόγου, η οποία έχει την ατυχία να διαγνωστεί με Αλτσχάιμερ», λέει ο Νικόλας Παπαγιάννης. «Πάνω σε αυτό δομείται μία τραγική ιστορία, διότι ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την ασθένεια για να ανοίξει μία περιοχή με πολύ πιο δραματικά γεγονότα. Είναι ένα έργο μιας βαθιάς αγάπης μεταξύ των δύο προσώπων και παράλληλα ένα έργο που διαπερνά τη ραχοκοκαλιά του η ελπίδα».

Η παράσταση προσεγγίζει των απώλεια μνήμης όχι ως κλινικό φαινόμενο αλλά ως ανθρώπινη εμπειρία που αναδιαμορφώνει σχέσεις και ταυτότητες. Η Τζουλιάνα αρχίζει να βιώνει συμπτώματα που η ίδια αποδίδει σε καρκίνο. Ωστόσο, όσο εξελίσσεται η αφήγησή της, οι αντιφάσεις πληθαίνουν. Ο σύζυγος, που η ίδια περιγράφει ως χειριστικό, τη φροντίζει με αφοσίωση. Οι συζητήσεις με την κόρη της έχουν κενά. Το Ακρωτήρι, το παλιό οικογενειακό σπίτι, έχει πουληθεί εδώ και χρόνια, όμως εξακολουθεί να κατοικεί στη μνήμη της ηρωίδας.

Η απώλεια μνήμης

Το θέμα της απώλειας μνήμης αποδείχθηκε πιο οικείο απ' όσο περίμενε ο ίδιος ο ηθοποιός. «Είναι κάτι που δεν είχα αντιληφθεί μέχρι να ξεκινήσουν οι παραστάσεις τοπόσο το ζήτημα αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο κοινός τόπος. Ένα θέμα πουαπασχολεί πάρα πολλά σπίτια», εξηγεί. Η ανταπόκριση του κοινού επιβεβαιώνει αυτή την παρατήρηση. «Ο κόσμος φεύγει βαθιά συγκινημένος και ευχαριστημένος, με την έννοια ότι το έργο δεν τιμωρεί. Στο τέλος έχει μια απαλή μετάβαση, η οποία δημιουργεί την ελπίδα. Γιατί η ιστορία συντελείται μεταξύ δύο ανθρώπων που αγαπιούνται και ο κόσμος μας λέει—αυτό που κι εμείς νιώθαμε φτιάχνοντας την παράσταση— ότι η αγάπη είναι ίσως το πιο ισχυρό φάρμακο που έχουμε στα χέρια μας. Οι δύο ήρωες μέσα από μία πολύ τραγική και δραματική ιστορία οδηγούνται προς το φως».

Το έργο του White διαθέτει μια πολύπλοκη δομή που αντανακλά την κατακερματισμένη αντίληψη της κεντρικής ηρωίδας. Η αφήγηση μετακινείται ανάμεσα σε χρόνους και χώρους, συνθέτοντας ένα παζλ που ο θεατής καλείται να ολοκληρώσει. «Ο συγγραφέας δημιουργεί έναν απρόβλεπτο συνδυασμό κάποια στιγμήκαι έχει τη δική της αξία αυτή η ανατροπή», σημειώνει ο Νικόλας Παπαγιάννης.

Η συνεργασία με τη Μαρία Ναυπλιώτου φέρει το βάρος μιας μακράς κοινής πορείας. Οι δύο ηθοποιοί συναντήθηκαν για πρώτη φορά πριν από 25 χρόνια στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, και έκτοτε έχουνσυνεργαστεί και στην Επίδαυρο. «Η Μαρία Ναυπλιώτου κάνει στην παράσταση αυτή μια κατάθεση πραγματική. Και δε μιλάω απλώς για μια κατάθεση ψυχής αλλά γιαμια ερμηνεία, η οποία έχει ένα πολύ ισχυρό αποτύπωμα. Κι εγώ, ως συνάδελφος και συμπαίκτης της, επηρεάζομαι βαθιάαπό το βάθος της συγκίνησής της και από το απεριόριστο χάος της ηρωίδας της».

Ο ρόλος του Ίαν απαιτεί μια ιδιαίτερη ισορροπία. Είναι ο άνθρωπος που παρακολουθεί την αποδόμηση της συντρόφου του χωρίς να μπορεί να τη σταματήσει. «Η Μαρία άνοιξε τα χέρια της και με καλωσόρισε σε αυτή την ιστορία και εγώ ήμουν εκεί για να κρατήσω την Τζουλιάνα. Είμαι εκεί για να κρατήσω και να υποστηρίξω όσο πιο βαθιά και όσο πιο ουσιαστικά μπορώ, να κρατήσω στα πόδια της αυτή την ηρωίδα, η οποία βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Γίνομαι οφροντιστής της. Ξέρετε, τις πιο πολλές φορές οι φροντιστές είναι οικεία πρόσωπα. Και αυτό που τους επιβάλλει να βρίσκονται εκεί είναι η βαθιάσχέση που υπάρχει μεταξύ των προσώπων, που είναι και η πιο ισχυρή δύναμη».

Εντέλει το «Ακρωτήρι» του τίτλου λειτουργεί ως κεντρικός τόπος και μεταφορά ως το τελευταίο σημείο πριν από την απέραντη θάλασσα. «Το Ακρωτήρι είναι ο βασικός χώρος και δεν εννοώ μόνο ως τετραγωνικά μέτρα, ως ένα γεωγραφικό κομμάτι, αλλά και ένας ψυχικός χώρος. Υπάρχει, πρωταγωνιστεί και καθορίζει και τις ψυχές των ηρώων», εξηγεί ο Νικόλας Παπαγιάννης.