Περιέγραφε το μωσαϊκό ανθρώπων και πολιτισμών που συνέθεταν την ανθρωπογεωγραφία της Θεσσαλονίκης, με πιο σημαντική την παρουσία των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, η άφιξη των οποίων άλλαξαν την εικόνα της.
Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας και η Θεσσαλονίκη, από πόλη των προσφύγων, έγινε -δυστυχώς- πόλη των προσφυγών. Πίσω από αυτήν την μικρή αλλαγή στον τόνο κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο διάφορες μειοψηφικές ομάδες επιχειρούν να μπλοκάρουν όλα τα μεγάλα έργα υποδομής. Εκείνα που κρίνονται απαραίτητα για την εξέλιξη της πόλης, έχουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού και τη συναίνεση των περισσότερων φορέων της.
Επαναλαμβανόμενο μοτίβο
Τα προηγούμενα χρόνια αυτές οι πρακτικές θεωρούνταν περίπου «γραφικές», αφού οι «δικαιολογίες» που προέβαλαν για να ανακόψουν την υλοποίηση εμβληματικών έργων κινούνταν στα όρια του… αστείου. Καθώς, όμως, τα χρόνια περνούν το συγκεκριμένο μοτίβο των οπαδών της στασιμότητας και της αδράνειας είναι προφανές ότι αποκτά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Οι διαδοχικές προσφυγές που κατέθεταν διάφορες συλλογικότητες για τα αρχαία στον σταθμό «Βενιζέλου», του Μετρό Θεσσαλονίκης, είναι το πιο τρανό παράδειγμα του πώς οι λίγοι επιχείρησαν να επιβάλλουν με το «έτσι θέλω» τις θέσεις τους στους πολλούς, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους κοινωνικού αυτοματισμού. Με αυτόν τον τρόπο, άλλωστε, «χτίστηκαν» πολιτικές καριέρες με «θύμα» την ίδια τη Θεσσαλονίκη που έβλεπε για δεκαετίες τις ευκαιρίες να περνούν και τα μεγάλα έργα να μένουν στα λόγια γιατί κάποιοι επέμεναν στη στείρα λογική του «όχι σε όλα».
Μια από τα ίδια συμβαίνει και τώρα, με τον τρόπο που αντιδρούν όσοι αντιτίθενται στην ανάπλαση της ΔΕΘ. Το χειρότερο είναι ότι αντιδρούν ενώ δεν υπάρχει κάτι επί της ουσίας να διεκδικήσουν, αφού η πρόταση του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, ικανοποιεί τα μέχρι πρότινος θέλω τους. Δηλαδή περισσότερο μητροπολιτικό πάρκο και λιγότερο τσιμέντο. Από τη στιγμή, λοιπόν, που η κυβέρνηση «απάντησε» και σε αυτό το αίτημα της κοινής γνώμης, άλλαξαν τροπάριο και βρίσκουν πρόσχημα τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ στη Σίνδο, για την οποία δεν υπάρχει ούτε συγκεκριμένο σχέδιο, ούτε μελέτη.
Εμμονή στις δικαστικές προσφυγές
Σε αυτό το πλαίσιο και στη λογική ενός άτυπου διαγκωνισμού, μετά την προχθεσινή προσφυγή του Σπύρου Πέγκα στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης κατά της απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης που απέρριψε το αίτημα για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, χθες ήταν η σειρά του Νίκου Νικήσιανη. Ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Πόλη Ανάποδα», μαζί με την εκπρόσωπο της Οργανωτικής Επιτροπής του δημοψηφίσματος, προσέφυγαν και αυτοί στην Αποκεντρωμένη, η οποία θα πρέπει να απαντήσει εντός επτά ημερών στις δυο προσφυγές. Ενδιαφέρον έχει ότι στην περίπτωση που η απάντηση της Αποκεντρωμένης είναι αρνητική, τότε οι εμπνευστές του δημοψηφίσματος δηλώνουν αποφασισμένοι να προσφύγουν στα δικαστήρια και να φτάσουν ακόμη και στον Συνήγορο του Πολίτη. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά ότι αν δεν πρυτανεύσει η λογική, το «εγώ» ορισμένων είναι πιθανό να κοστίσει στην Θεσσαλονίκη μερικά ακόμα χαμένα χρόνια σε ό,τι αφορά την αναβάθμιση, επέκταση και εξωστρέφεια της εκθεσιακής δραστηριότητας.
Δυνάμεις συντήρησης
Προφανώς στο πλαίσιο μια διαβούλευσης κάθε άποψη και πρόταση, κάθε αντίθετη γνώμη και κάθε διαφωνία είναι θεμιτά. Αρκεί, φυσικά, ο δημόσιος διάλογος να γίνεται με επιχειρήματα. Αλλά αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό από όσους παριστάνουν ότι «εκφράζουν» την κοινωνία των πολιτών, εγκλωβίζοντας διαρκώς την πόλη σε διχαστικά διλήμματα, είναι ότι κάποτε πρέπει να λαμβάνονται αποφάσεις και τα ζητήματα να κλείνουν οριστικά και αμετάκλητα. Mε την εμμονή τους σε δικαστικές προσφυγές λειτουργούν ως δυνάμεις συντήρησης στην ανάπτυξη της πόλης και σίγουρα δεν αποτελούν θεματοφύλακές της.
