Το πολιτικό κλίμα που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις - με τη Νέα Δημοκρατία, από τη μία πλευρά, να κινείται σταθερά γύρω από το 30%, χωρίς να δείχνει αυτή την ώρα τη δυναμική να το ξεπεράσει αισθητά και την αντιπολίτευση κατακερματισμένη, να αδυνατεί να μπει σε ανοδικούς ρυθμούς και να αποτελέσει το αντίπαλο «δέος» - προδιαγράφουν ένα σκηνικό όπου η στρατηγική των κομμάτων καλείται, καταρχάς, να «κινητοποιήσει» το εκλογικό σώμα, που εξακολουθεί να αποστασιοποιείται και να τηρεί στάση αναμονής.
Το χρονοδιάγραμμα το έθεσε ξεκάθαρα ο κ. Μητσοτάκης. «Απέχουμε περίπου 15 μήνες από τις επόμενες κάλπες. Συνεπώς [...] η μάχη των επόμενων εκλογών έχει ήδη ξεκινήσει» είπε, δίνοντας ουσιαστικά το σήμα της εκλογικής ετοιμότητας, όπως λέγεται, στον κομματικό μηχανισμό.
Ξεκάθαρος και ο στόχος, που έθεσε για την κυβέρνηση, τοποθετώντας, ουσιαστικά, το κυβερνητικό έργο που παράγεται ως τη βάση για την επόμενη μέρα.
«Η τελευταία πλήρης χρονιά της θητείας μας πριν από τις επόμενες εκλογές, θα καθορίσει σε έναν βαθμό την ίδια την πορεία της πατρίδας στα αβέβαια χρόνια τα οποία έρχονται» είπε, με το δίλημμα της κάλπης να έρχεται ως συνέχεια από τον ίδιο, τονίζοντας ότι στις εκλογές του 2027, το κεντρικό ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες είναι «θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε μια τροχιά προόδου ή θα ρισκάρει; Θα ρισκάρει τις κατακτήσεις της για να μετατραπεί σ’ ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα σε αχαρτογράφητα διεθνή νερά;».
Αυτό το δίλημμα, που επαναφέρει με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση το διακύβευμα της πολιτικής σταθερότητας, θα κυριαρχήσει στη ρητορική και επιχειρηματολογία του Μεγάρου Μαξίμου, επιδεικνύοντας από τη μία την «συνέχεια» και από την άλλη την «αβεβαιότητα» ως τη βασική επιλογή που θα κάνει το εκλογικό σώμα.
Ο κ. Μητσοτάκης πρόταξε συγκεκριμένους πολιτικούς και ιδεολογικούς «άξονες» για την παράταξή του, υπερπηδώντας και πάλι τον διαχωρισμό «δεξιά-αριστερά». Επέμεινε καταρχάς στον πατριωτισμό, παρουσιάζοντας την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, το εξοπλιστικό πρόγραμμα, την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας στο Αιγαίο, τα ενεργειακά «πρότζεκτ», την φύλαξη των συνόρων, την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων
Κατά δεύτερον, έβαλε το κοινωνικό πρόσημο των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης, υπενθυμίζοντας τη μείωση 83 φόρων, όπως είπε, την ενίσχυση των εισοδημάτων, τη νέα αύξηση του κατώτατου μισθού, που ακολουθεί τον Απρίλιο.
Τρίτος άξονας, η «αξιοπιστία», με τον κ. Μητσοτάκη να επαναλαμβάνει ότι η κυβέρνηση κάνει πράξη τις δεσμεύσεις της, ένα «πεδίο», στο οποίο επενδύει πολύ, θέτοντάς το και ως κριτήριο για τους ψηφοφόρους, στο τέλος της τετραετίας.
Τέταρτος «άξονας», ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός και ο «δημιουργικός εκσυγχρονισμός», μια νέα έννοια, που φαίνεται να μπαίνει στο πολιτικό «αφήγημα» του Μεγάρου Μαξίμου, με τον κ. Μητσοτάκη να παραπέμπει, μάλιστα, στην ιδρυτική διακήρυξη του Κ. Καραμανλή και να δίνει έμφαση στα βήματα προόδου που η κυβέρνηση επέφερε στη λειτουργία του κράτους, όπως η ψηφιοποίηση και τα τεχνολογικά “εργαλεία” που έχουν εισαχθεί από την παιδεία, την υγεία έως τα γήπεδα και τους δρόμους.
Ο «τίτλος» για την ανάγκη συνέχειας αυτών των πολιτικών είναι το «Ελλάδα 2030» και το πλαίσιο, «ένα περιβάλλον μεγάλων ανατροπών», όπως το χαρακτήρισε. Ο κ. Μητσοτάκης έβαλε στην ατζέντα την ευρωπαϊκή προεδρία το δεύτερο εξάμηνο του 2027, τη σύγκλιση της χώρας με την Ευρώπη μέσω της διατήρησης υψηλών ρυθμών ανάπτυξης και περαιτέρω ενίσχυσης των εισοδημάτων, αλλά και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, την οποία χαρακτήρισε «κορωνίδα των θεσμικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η πατρίδα».
Το διακύβευμα της κάλπης τίθεται στη βάση αυτών των δεδομένων για τον πρωθυπουργό. «Θα είναι ουσιαστική, αλλά και συμβολικά καθοριστική η αναμέτρηση που έρχεται» είπε, συμπληρώνοντας ότι για τους λόγους αυτούς, η κυβέρνηση που θα χειριστεί αυτά τα δεδομένα «πρέπει να είναι κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ώστε ξεπερνώντας λάθη και ενίοτε τον κακό μας εαυτό εμείς οι ίδιοι να εντείνουμε τη μάχη με το «βαθύ» κράτος, εγκαθιστώντας οριστικά αποτελεσματικότητα και διαφάνεια στη δημόσια ζωή», όπως είπε, συμπληρώνοντας ότι «η Ελλάδα έχει πάνω από όλα ανάγκη από σιγουριά και προοπτική. Με σταθερό χέρι στο τιμόνι και κυρίως με σωστή πυξίδα για την πορεία της πατρίδας μας».
Είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετατρέπει την εικόνα της αντιπολίτευσης ως «δυνατό χαρτί» για την ΝΔ. Επιμένοντας στην «πολιτική σταθερότητα» ως εθνικό πλεονέκτημα και την «ομαλότητα» ως «εφαλτήριο προόδου», όπως είπε, έθεσε ως μείζον από την κάλπη να αναδειχθεί η πολιτική δύναμη που μπορεί να τα διασφαλίσει.
«Γι’ αυτό και καμία πολιτική δύναμη, πέραν της δικής μας, αυτή την πρόοδο δεν μπορεί να την εγγυηθεί» είπε, τονίζοντας ότι απέναντι στη Νέα Δημοκρατία βρίσκεται «μια αλλοπρόσαλλη αντιπολίτευση από κόμματα που ενώ αδυνατούν να μιλήσουν μεταξύ τους, δεν μπορούν να συνεννοηθούν, ξέρουν τι δεν θέλουν, όχι τι θέλουν, ενώνονται μόνο κατά της κυβέρνησης».
Περιέγραψε ένα «πολιτικό σκηνικό ανάξιο της συγκυρίας, όπου ο χυδαίος λαϊκισμός συμπλέει με τον δογματισμό, τα ξυλόλια με τις ακοστολόγητες υποσχέσεις, τα πολλά λόγια με τις μηδενικές πράξεις. Με κοινό τόπο τη διαβολή, το ψέμα, την καταστροφολογία και το γκρίζο μιας μίζερης γκρίνιας. Είναι το χρώμα των δικών τους αδιεξόδων, με το οποίο επιχειρούν να τυλίξουν ολόκληρη τη χώρα», είπε δείχνοντας τους υψηλούς τόνους, που θα χρησιμοποιήσει απέναντι στο σύνολο των κομμάτων που βρίσκονται απέναντι στη ΝΔ.
Ταυτόχρονα, στη στρατηγική του, το Μεγάρου Μαξίμου διατηρεί την αναγνώριση των προβλημάτων, όπως η ακρίβεια, επιδιώκοντας να αποδείξει ότι αφενός το κόμμα παραμένει συνδεδεμένο με την κοινωνία, με τον κ. Μητσοτάκη να δηλώνει ότι «μια τρίτη λαϊκή εντολή δεν είναι για εμάς λευκή επιταγή, είναι ένα συμβόλαιο για όσα πρέπει να πετύχουμε».
Ο κ. Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στο εσωτερικό του κόμματός του, επέμεινε και στην ανάγκη περαιτέρω διεύρυνσης. Μίλησε για εσωτερικές αδυναμίες, για ανάγκη προσήλωσης στις ιστορικές αξίες της παράταξης, υπογραμμίζοντας ότι η συσπείρωση δε χτίζεται «στη βάση της ομοιομορφίας της σκέψης, αλλά με όπλο, τελικά, την ενότητα του σκοπού».
Πηγή: Liberal.gr/Λίδα Μπόλα
