Αμέσως μετά, το ίδιο ηρέμησε, χοροπηδούσε πάνω στο κρεβάτι του νοσοκομείου και με διαφορετική πλέον διάθεση προχώρησε στη διαδικασία του χειρουργείου.
Στο ίδιο πνεύμα μια νηπιαγωγός, συναισθανόμενη το άγχος αποχωρισμού που ένιωθε ένα κοριτσάκι, προσπαθούσε να το ηρεμήσει ώστε να αισθανθεί ασφάλεια και να μπει τελικά χωρίς στεναχώρια στην τάξη. Από την άλλη πλευρά, εκπαιδευτικός, κατά τη διάρκεια σχολικής εκδρομής έπαιξε ποδόσφαιρο με τα παιδιά της τάξης, ενθαρρύνοντας ένα συγκεκριμένο αγόρι να ενταχθεί με φυσικό τρόπο σε μια δραστηριότητα αθλητική αλλά και κοινωνική.
Το αποθετήριο θετικών εμπειριών γονέων βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης (https://dipe-a.thess.sch.gr/dpeat/thetikes-diloseis-goneon-gia-toys-ekpaideytikoys/) και σε αυτό έχουν αναρτηθεί οι εμπειρίες που έστειλαν οι ίδιοι ηλεκτρονικά, ανταποκρινόμενοι στο σχετικό κάλεσμα της Διεύθυνσης, τον περασμένο Νοέμβριο. «Η ιδέα προέκυψε από μια συνάντηση που είχα με γονείς. Σε αυτήν εκφράστηκαν με πάρα πολύ θετικά σχόλια για το σχολείο τους και για τους εκπαιδευτικούς. Έλεγαν ότι προσέχουν πολύ τα παιδιά και οργανώνουν ωραίες δραστηριότητες, ενώ τα παιδιά είναι ευχαριστημένα και ευτυχισμένα» επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης Ευάγγελος Κελεσίδης.
Ο ίδιος σημειώνει ότι η εικόνα αυτή ερχόταν σε αντίθεση με αναφορές και καταγγελίες που κατέφθαναν κάποιες φορές στη Διεύθυνση Εκπαίδευσης και, όπως λέει, «ορισμένες φορές ήταν για ήσσονος σημασίας θέματα και κάποιες άλλες για σημαντικά». «Λαμβάνοντας υπόψιν ότι εμείς στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Ανατολικής Θεσσαλονίκης έχουμε περίπου 35.000 μαθητές, δηλαδή 70.000 γονείς και οι καταγγελίες είναι ελάχιστες σε σχέση με τον συνολικό αριθμό, είδαμε εκεί πάρα πολλούς γονείς που είπαν πάρα πολύ θετικά λόγια. Και έτσι σκεφτήκαμε μήπως μια μεγάλη μερίδα γονέων δεν μιλάει, μήπως είναι η σιωπηλή μερίδα. Έτσι θελήσαμε να δώσουμε φωνή σε αυτούς τους ανθρώπους» συμπληρώνει.
Όταν το θετικό εκλαμβάνεται ως αυτονόητο…
Ο κ. Κελεσίδης σχολιάζει ότι «πολλές φορές το θετικό εκλαμβάνεται ως αυτονόητο, ενώ αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι το αρνητικό», γι’ αυτόν τον λόγο ξεκίνησε μια μελέτη των θεωρητικών μοντέλων για την εκπαίδευση, κατά την οποία δόθηκε έμφαση στη θεωρία της κοινωνικής μετάδοσης. «Σύμφωνα με αυτήν, όταν μεταδίδονται θετικά γεγονότα τα οποία κεφαλαιοποιούμε, στη συνέχεια αυτοί για τους οποίους μιλάμε θετικά το ανταποδίδουν, όχι στους ίδιους που τα λένε αυτά αλλά σε τρίτους και πολλαπλάσια. Οι τρίτοι αυτοί είναι οι μαθητές και οι μαθήτριες. Είναι τα παιδιά μας στο σχολείο. Άρα, αν ο εκπαιδευτικός εισπράττει αυτή τη θετική ανταπόκριση από τους γονείς, τη μεταδίδει. Αυτό, μάλιστα, το συνδυάσαμε και με όσα νιώθουν οι εκπαιδευτικοί που το τελευταίο διάστημα αισθάνονται κάπως μειωμένοι και απαξιωμένοι», σημειώνει.
Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία συγκέντρωσης των εμπειριών, η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης απευθύνθηκε στα σχολεία και εκείνα στους γονείς που συμπλήρωσαν μια ηλεκτρονική φόρμα, στην οποία κατέγραψαν τις εμπειρίες τους. Οι γονείς ανταποκρίθηκαν χωρίς πίεση ενώ μετά τη συγκέντρωση των μηνυμάτων έγινε η επεξεργασία τους και η ανωνυμοποιημένη δημοσιοποίησή τους στην ιστοσελίδα της διεύθυνσης. Παρότι, άλλωστε, δεν ήταν υποχρεωτικό να αναφέρουν οι γονείς το όνομα των εκπαιδευτικών, το 80% των γονέων ανέφερε και το όνομά τους και το όνομα του σχολείου και του εκπαιδευτικού, γεγονός που θεωρείται πολύ θετικό.
Ο εκπαιδευτικός ως συναισθηματικό καταφύγιο
Σύμφωνα με τον διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης, από την ανάλυση που έγινε προέκυψε ότι οι εκπαιδευτικοί αφενός δείχνουν μια πολύ ανθρώπινη στάση, παρουσιάζοντας ενσυναίσθηση και ψυχική υποστήριξη στα παιδιά, αφετέρου τα υποστηρίζουν συνολικά και στην ακαδημαϊκή και τη συναισθηματική τους ανάπτυξη, αλλά και στις οικογενειακές τους σχέσεις. «Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο εκπαιδευτικός νοιάζεται και λειτουργεί στο σχολείο ως ένα συναισθηματικό καταφύγιο, ως ένας χώρος που φροντίζει το παιδί και το αγκαλιάζει, ανταποκρινόμενο στο σύνολο των αναγκών του», αναφέρει χαρακτηριστικά. Εκτιμά, παράλληλα, ότι η εικόνα αυτή εκφράζει αρκετά μεγάλη εμπιστοσύνη στο ρόλο των εκπαιδευτικών, κάτι που είναι πολύ ενθαρρυντικό προκειμένου να λειτουργήσουν ως ένας θετικός καταλύτης στην κοινωνία.
«Μου έκανε εντύπωση αυτό που ανέφερε μια μητέρα, ότι οι εκπαιδευτικοί είναι ήρωες και ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν έχουν κάπες για να πετάνε. Αυτό με συγκλόνισε», λέει ο κ. Κελεσίδης.
Δεν έχει γίνει κάποια άλλη τέτοια καταγραφή στην Ελλάδα
Σημειώνεται ότι δεν έχει γίνει στην Ελλάδα κάποια άλλη αντίστοιχη καταγραφή θετικών εμπειριών γονέων για τους εκπαιδευτικούς, ωστόσο σε πολλές άλλες χώρες και περιοχές του κόσμου καταγράφονται τέτοιες μαρτυρίες (testimonials) που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, συνδέοντας τα μέλη μιας σχολικής κοινότητας. «Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν από τη Σιγκαπούρη μέχρι την Αγγλία, και αναφέρονται στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και άλλες χώρες», σχολιάζει. Όσο για τις εμπειρίες, αυτές είναι μοιρασμένες σε όλες τις τάξεις του σχολείου, με πολύ καλή αναλογία καθώς κάθε ηλικία έχει τις ιδιαιτερότητές της. «Βλέπουμε μαρτυρίες για νήπια αλλά και πολλές για παιδιά της έκτης τάξης, όπου εκεί αναφέρεται ότι μέσα από την προετοιμασία, τις επισκέψεις που έκαναν στο γυμνάσιο που θα πάνε την επόμενη χρονιά, τα παιδιά απέβαλαν το άγχος της μετάβασης στην επόμενη βαθμίδα», προσθέτει.
Οι αντιδράσεις των ίδιων των εκπαιδευτικών
Από την άλλη πλευρά, οι εκπαιδευτικοί ενημερώθηκαν για τις θετικές εμπειρίες χωρίς όμως να γίνεται αυτό επώνυμα ώστε να μην αισθανθούν ότι υπάρχει αξιολόγηση στην πράξη και κάποιοι θεωρούνται καλοί, ενώ κάποιοι άλλοι κακοί. «Ενημερώθηκαν συνολικά και μέσα από κάποιες επιμορφώσεις και αισθάνονται πλέον υπερήφανοι γιατί τελευταία νιώθουν πιεσμένοι, συναισθηματικά εξαντλημένοι και εξουθενωμένοι», αναφέρει. Άλλωστε, η ιστοσελίδα της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης είναι ανοιχτή και μπορεί οποιοσδήποτε να την επισκεφθεί για να διαβάσει τα σχετικά αποσπάσματα.
«Παροτρύνουμε και τους εκπαιδευτικούς να αξιοποιήσουν τα αποσπάσματα, να τα βάλουν σε πίνακες στο σχολείο τους και να συζητούν γι’ αυτά. Αναμένεται, επίσης, να υπάρξει δημοσίευση σε επιστημονικό περιοδικό για την σχετική καταγραφή», λέει ο κ. Κελεσίδης και συμπληρώνει: «Πιστεύουμε στην ανάπτυξη των παιδιών. Όλα αυτά τα φαινόμενα βίας που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια μας ανησυχούν και το πρόβλημα δεν είναι ατομικό ούτε σχολικό, ούτε εκπαιδευτικό, ούτε γονεϊκό. Είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα και αν δεν το δούμε έτσι, τότε θα έχουμε μια μεγάλη ήττα ως κοινωνία. Θέλουμε τα παιδιά να βγαίνουν βόλτα με τους φίλους τους και να είναι ασφαλή, να επιστρέφουν στο σπίτι χαρούμενα, όχι απλώς σώα, ώστε να ζήσουν την παιδικότητά τους αλλά και την εφηβεία τους χωρίς βάσανα, να μπορέσουν να ερωτευτούν, να διαφωνήσουν, να διεκδικήσουν. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ ουσιαστικά ζητήματα».
