Όχι δεν είναι η σιωπή «Σ’ αυτή τη νεκρή γωνιά» που «μου είπαν σώπα για να ζήσεις», όπως γράφει ο σπαρακτικός στίχος του Αχμάντ Σαμλού. Είναι η σιωπή των συντρόφων που είναι με τον άνθρωπο.
Εντάξει, από τους δεξιούς δεν το αναμένεις. Είναι έξω από την κουλτούρα τους ο μαχητικός δρόμος. Δεν έχουν βίωμα διαδήλωσης, εμπειρία αγωνιστικού πεζοδρομίου, δεν έχουν λιώσει σόλες μια ζωή φωνάζοντας οργισμένα συνθήματα.
Αλλά οι αριστεροί σύντροφοι; Πού σκιρτούν για κάθε εξέγερση σε όποια άκρη της γης; Πού στο φαντασιακό τους υπάρχει δοξαστική η ιδέα της επανάστασης; Πού παραληρούν υμνώντας την (στα σόσιαλ μίντια, και στα συνθήματα) έστω και αν στην καθημερινότητά τους διάγουν ζωή μικροαστού, παρόμοια εκείνης των δεξιών ή απολιτίκ κυρ Παντελίδων, στους οποίους αναφέρονται με ειρωνεία και περιφρόνηση;
Πρόσφατα σε μια μακρινή, εξωτική χώρα που απλώς είχαν ακούσει την ύπαρξή της, στο Νεπάλ, οι νέοι εξεγέρθηκαν και τα βίαια επεισόδια γέμισαν τις τηλεοπτικές οθόνες. Γέμισαν ευφροσύνη οι καρδιές των Ελλήνων αριστερών, που είδαν επιτέλους κάποιους να σαρκώνουν το δικό τους ματαιωμένο (στη φαντασία τους) όνειρο.
Αρχισαν τους ύμνους για τον εξεγερμένο λαό και εξέπεμπαν τη γνωστή ευχή «και στα δικά μας», παράλληλα με τη διαβεβαίωση ότι «αυτό θα είναι το τέλος του Κούλη», την ημέρα που ο Πρωθυπουργός της χώρας αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
Μόνο που ξαφνικά έπεσε άκρα του τάφου σιωπή, το θέμα έφυγε από τα hashtag, όταν τους πήραν στο ψιλό (οι δεξιοί κυρίως) ότι παρότι αριστεροί, πανηγύριζαν επειδή ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον μιας αριστερής κυβέρνησης.
Και δεν μιλάμε για κάποια κεντροαριστερή τύπου λατινικής Αμερικής, αλλά για σκληρή κομμουνιστική, αποτελούμενη από ορθόδοξους κομμουνιστές και μαοϊκούς (πρώην αντάρτες).
Τώρα οι αριστεροί σαφώς δεν λένε ζήτω αλλά δεν λένε και «κάτω οι μουλάδες». Μια αιδήμων σιγή τους περικυκλώνει και εμφανίζονται «επιφυλακτικοί», να δουν, λέει, που θα πάει το πράγμα. Μήπως όλο αυτό είναι ενορχηστρωμένο από τη Μοσάντ ή την Αμερική.
Λες και αν δεν υπήρχαν οι συνθήκες που τους αναγκάζουν να εξεγερθούν, η όποια εξωτερική δύναμη θα μπορούσε να οργανώσει μαζικές διαδηλώσεις τέτοιας κλίμακας, και να πείσει τους απλούς πολίτες να διακινδυνεύσουν τις ζωές τους αντιμετωπίζοντας τις σφαίρες των οπλοφόρων Pasdaran. Για 538 νεκρούς έκανε χθες λόγο ανθρωπιστική οργάνωση (με όποια επιφύλαξη μπορεί να υπάρχει για την ακρίβεια των αριθμών).
Ούτε και το γεγονός ότι οι Ιρανοί κομμουνιστές είναι υπέρ των εξεγερμένων, δεν πείθει τους δικούς μας ευαίσθητους αριστερούς. Τους πρόσφερε και «άλλοθι» η εμφάνιση από τα αζήτητα του γιου του Σάχη, που φιλοδοξεί να καθίσει στον «θρόνο του Παγωνιού», ενώ παράλληλα και μέρος του πλήθους ζητωκραυγάζει το καθεστώς του Σάχη.
Όμως τον Σάχη τον έδιωξε ο ίδιος ο λαός σε μια πάνδημη επανάσταση. Μια παλλαϊκή επανάσταση αντίστοιχη της γαλλικής, που καμιά σχέση δεν είχε με τις ψευδεπίγραφες «επαναστάσεις», όπως ονομάστηκαν τα πραξικοπήματα των επαγγελματιών επαναστατών που εγκαθίδρυσαν κομματικές δικτατορίες στο ανατολικό μπλοκ.
Εάν τώρα προτιμά την επανόρθωση της μοναρχίας από τον υιό Σάχη (ως υπόθεση εργασίας βέβαια, γιατί δεν γνωρίζουμε το ποσοστό του λαού που προσβλέπει σε αυτόν), είναι προφανώς γιατί οι μεσαιωνικοί μουλάδες ήταν χειρότεροι ακόμη και από το σκληρό ανελεύθερο και αιματοβαμμένο καθεστώς του πατρός Σάχη.
Αλλά οι μουλάδες που σαφώς είναι πιο κοσμικοί από αυτούς των χωρών του Κόλπου, αλλά το ίδιο σκληροί με τους κοσμικούς ηγεμόνες του, ανήκουν στον ξεδοντιασμένο πλέον, «άξονα της αντίστασης». Οπότε χαλάλι να σκοτώνονται οι γυναίκες επειδή (πολιτισμένες και δυτικόφρονες και φιλελεύθερες) αρνούνται να φορούν μαντήλα. Χαλάλι επίσης να έχει επέλθει ο λαός σε κατάσταση έσχατης οικονομικής εξαθλίωσης. Σημασία έχει ότι είναι εχθροί των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Μόνο που δεν διαφέρουν από έναν εχθρό τους, τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ που είχε πει για τομ δικτάτορα της Νικαράγουας Γκαρθία: «Μπορεί να είναι κάθαρμα αλλά είναι δικό μας κάθαρμα»…
Πηγή: Liberal/Γιάννης Σιδέρης
