Για πολλούς αναλυτές, η απώλεια του Λαριτζανί θεωρείται στρατηγικά βαρύτερη ακόμα και από εκείνη του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ στην έναρξη του πολέμου, καθώς ο Λαριτζανί ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της σκληροπυρηνικής θεοκρατίας και της διεθνούς διπλωματίας.
Όπως υπογραμμίζει ο Guardian, o Λαριτζανί δεν ήταν ένας τυχαίος αξιωματούχος, καθώς είχε τεράστια επιρροή στη Μόσχα και το Πεκίνο, αλλά και βαθιά γνώση των δυτικών μηχανισμών, αποτελώντας τον ιδανικό «συνδετικό κρίκο».
Η εξολόθρευσή του επιβεβαιώνει πως το Ισραήλ —και πιθανώς οι ΗΠΑ— δεν τον θεωρούσαν πλέον μέρος μιας εναλλακτικής λύσης, αλλά τον κύριο εμπόδιο στην πλήρη αποδόμηση του ιρανικού κράτους.
Η Έλι Γερανμάγιε του ECFR επισημαίνει τη γεωπολιτική διάσταση, υπογραμμίζοντας πως «ο Νετανιάχου φαίνεται να κλείνει κάθε δρόμο στον Τραμπ για μια ενδεχόμενη κατάπαυση του πυρός, καθώς ο Λαριτζανί θα ήταν ο άνθρωπος που θα έφερνε εις πέρας αυτή τη συμφωνία».
Η απουσία του Λαριτζανί αφήνει τον Ντόναλντ Τραμπ χωρίς έναν αξιόπιστο συνομιλητή εντός του Ιράν.
Την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος αναζητούσε μια προσωπικότητα αντίστοιχη της Ντέλσι Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα —μια πραγματιστική φωνή που θα απέτρεπε έναν εμφύλιο μετά την πτώση της ηγεσίας—, η λίστα των υποψηφίων στην Τεχεράνη είναι πλέον δραματικά μικρή, ενώ παράλληλα ο Τραμπ εξακολουθεί να απορρίπτει την υποψηφιότητα του Ρεζά Παχλαβί, επιμένοντας σε μια «εσωτερική» λύση που πλέον φαντάζει αδύνατη.
Η κυριαρχία των σκληροπυρηνικών
Ο Λαριτζανί, ένας διανοούμενος με διδακτορικό στον Καντ, συνδύαζε την πίστη στην Ισλαμική Επανάσταση με έναν κυνικό ρεαλισμό και είχε καταφέρει να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των Φρουρών της Επανάστασης, παρά τις διαφωνίες του με τους υπερσυντηρητικούς, ενώ προσπαθούσε να καθυστερήσει την άνοδο του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ στην εξουσία.
Με τον θάνατό του, το πεδίο μένει ελεύθερο για την πλήρη στρατιωτικοποίηση της ιρανικής πολιτικής υπό τους Φρουρούς, εξοβελίζοντας κάθε μετριοπαθή φωνή.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από την Τεχεράνη είναι αν το καθεστώς μπορεί να αναπληρώσει τέτοια ηγετικά κενά ή αν η στρατηγική της «αποκεφάλισης» έχει οδηγήσει το Ιράν σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
