Ο χώρος της ακραίας, αντισυστημικής Δεξιάς παραμένει κατακερματισμένος, καθώς πολλοί διεκδικούν ρόλο επίσημου ή άτυπου πρωταγωνιστή: η Τζόρτζια Μελόνι στην ομάδα ECR, ο Βίκτορ Όρμπαν στους «Πατριώτες για την Ευρώπη», η AfD στην ομάδα ESN.
Τους ενώνει όμως μια κοινή πεποίθηση: ότι οι «εθνικές λύσεις» υπερέχουν μιας ενιαίας ευρωπαϊκής στρατηγικής. Και, πιο φιλόδοξα, η πρόθεση να διαβρώσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση εκ των έσω. Ο Όρμπαν το διατυπώνει απερίφραστα: «Δεν θα φύγουμε από την ΕΕ - θα τη δούμε να διαλύεται από μέσα».
«Ξήλωμα» του Green Deal
Προς το παρόν, η στρατηγική τους είναι λιγότερο θορυβώδης και περισσότερο αποτελεσματική: συνεργασίες με παραδοσιακές δυνάμεις για την αποδυνάμωση ή την καθυστέρηση του Green Deal. Ο «πράσινος μετασχηματισμός» που εξαγγέλθηκε πανηγυρικά κατά την πρώτη θητεία φον ντερ Λάιεν, τίθεται πλέον υπό αναθεώρηση, υπό το βάρος οικονομικών πιέσεων και γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
Καθοριστική ήταν η ψηφοφορία του Νοεμβρίου 2024, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την αναβολή εφαρμογής του Κανονισμού κατά της παγκόσμιας αποψίλωσης των δασών και χαλάρωσε τα κριτήρια προστασίας της βιοποικιλότητας. Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι και Πράσινοι αντιτάχθηκαν, όμως οι αλλαγές πέρασαν χάρη στη στήριξη των ευρωσκεπτικιστών προς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο δεν διαθέτει αυτοδυναμία.
Δύο χρόνια αργότερα, το σκηνικό αντιστρέφεται. Στην πρόσφατη ψηφοφορία για την παραπομπή της συμφωνίας Mercosur στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, Αριστεροί και Πράσινοι συντάχθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις με τους αντισυστημικούς, οδηγώντας στο πολιτικό «πάγωμα» της συμφωνίας.
Το ερώτημα παραμένει ανοικτό: μπορούν οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις να διατηρήσουν συνεκτικό μέτωπο, όταν συγκυριακές συμμαχίες διαβρώνουν τις διαχωριστικές γραμμές; Και κυρίως: πόσο προετοιμασμένη είναι η Ευρώπη για την εκλογική αναμέτρηση του 2029, την οποία οι αντισυστημικοί αντιμετωπίζουν ως υπαρξιακή μάχη για το μέλλον της Ένωσης;
Πηγή: DW
