Σύμφωνα με τον ίδιο, το Αιγαίο δεν εξετάζεται ως διμερές νομικό ζήτημα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αλλά ως ένα «θέατρο πίεσης», όπου δοκιμάζονται αντιδράσεις και πρότυπα κλιμάκωσης. Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι το ίδιο το έδαφος, αλλά το κατά πόσο το δίκαιο περιορίζει την ισχύ ή αν η βαθμονομημένη ισχύς αναδιαμορφώνει το δίκαιο στην πράξη.
Η απόφαση της Τουρκίας να παραμείνει εκτός της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) εντάσσεται σε μια στρατηγική ευελιξίας. Στο Αιγαίο, αυτό μεταφράζεται στην αποτροπή άσκησης δικαιωμάτων που απορρέουν από τη Σύμβαση, ενώ το διαρκές casus belli λειτουργεί ως μηχανισμός πίεσης, διατηρώντας την ένταση κάτω από το όριο της άμεσης ρήξης.
Παράλληλα, η έκδοση ναυτιλιακών ειδοποιήσεων αόριστης διάρκειας, η παρουσία ερευνητικών σκαφών και η χρήση κρατικά υποστηριζόμενων χαρτών χωροταξικού σχεδιασμού αναδιαμορφώνουν την «κανονικότητα» στη θάλασσα. Θαλάσσια πάρκα, ΑΟΖ, υποθαλάσσια καλώδια και οικόπεδα έρευνας γύρω από την Κρήτη και την Κύπρο μετατρέπονται σε σημεία επιχειρησιακής τριβής, ενταγμένα στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η Κύπρος λειτουργεί ως ώριμο πεδίο δοκιμών. Η Άγκυρα αμφισβητεί συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν έχουν τη συναίνεση των Τουρκοκυπρίων, παρεμβαίνει σε γεωτρήσεις και αντιδρά στις αμυντικές επιλογές της Λευκωσίας. Στον κατεχόμενο βορρά, υποδομές UAV, κάλυψη κατά πλοίων και εγκαταστάσεις σημάτων επεκτείνουν την τουρκική εμβέλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το ναυτικό μνημόνιο του 2019 με τις αρχές της Τρίπολης χάραξε έναν διάδρομο που τέμνει ελληνικές διεκδικήσεις κοντά στην Κρήτη. Παρά τη νομική απόρριψή του από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η επιχειρησιακή του εφαρμογή έχει εδραιωθεί στην πράξη.
Στη Μαύρη Θάλασσα, η εφαρμογή της Σύμβασης του Μοντρέ συνδυάζεται με υπεράκτια ενεργειακή επέκταση, συσσωρεύοντας στρατηγικό «κεφάλαιο γεωγραφίας».
Η ίδια λογική βάθους εκτείνεται πέραν του Αιγαίου Πελάγους, στη βόρεια Συρία, τη Λιβύη και το Κέρας της Αφρικής. Για το Ισραήλ, οι γραμμές τριβής ενοποιούνται σε μία συνεκτική περίμετρο: κάθε ανάπτυξη, απειλή ή συμφωνία εντάσσεται σε μια συνεχώς επικαιροποιούμενη στρατηγική αποτίμηση. Η απουσία κοινών συνόρων δεν δημιουργεί απόσταση, αλλά καταρρίπτει την ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Στο ίδιο πλέγμα εντάσσεται και η Ερυθρά Θάλασσα, όπου οι τουρκικές ρυθμίσεις ασφαλείας και τα δίκτυα εφοδιασμού στο Κέρας της Αφρικής επικαλύπτονται με κρίσιμους θαλάσσιους διαύλους του ισραηλινού εμπορίου και της ενεργειακής συνδεσιμότητας προς την Ευρώπη.
