Η επιλογή του Ραζβάν Λουτσέσκου να προχωρήσει σε εκτεταμένο rotation ήταν ξεκάθαρη ένδειξη ότι σε αυτή τη χρονική συγκυρία η Ευρώπη δεν αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα. Με φρέσκες, αλλά λιγότερο ενεργές επιλογές, ο Δικέφαλος εμφάνισε από το πρώτο λεπτό στοιχεία δυσκολίας στο δημιουργικό κομμάτι.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν καθοριστικό. Η Θέλτα εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις στιγμές της, βρίσκοντας δύο γκολ απέναντι σε έναν ΠΑΟΚ που έδειχνε εγκλωβισμένος, χωρίς ιδέες και καθαρό μυαλό στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Η απουσία των κομβικών παικτών στον άξονα, όπως του Σουαλίχο Μεϊτέ και του Γιάννη Κωνσταντέλια, ήταν εμφανής, ιδίως όσον αφορά στη σύνδεση κέντρου-επίθεσης.
Σε αυτά προστέθηκαν και οι ανάσες που δόθηκαν στους Τόμας Κεντζιόρα, Γιάννη Μιχαηλίδη και Μπάμπα Ραχμάν, επιλογή που αποδείχθηκε αναγκαία ενόψει του δύσκολου προγράμματος που τρέχει η ομάδα.
Στα προβλήματα προστέθηκε και η τιμωρία του Λουτσέσκου, ο οποίος δεν βρισκόταν στον πάγκο, αλλά και η απουσία του Γιώργου Γιακουμάκη λόγω καρτών. Όλα αυτά συνέθεσαν ένα σκηνικό μεγάλης δυσκολίας.
Παρ' όλα αυτά, ο ΠΑΟΚ δεν παράτησε το παιχνίδι. Με την έναρξη του δευτέρου μέρους, ο ρυθμός του Δικεφάλου ανέβηκε αισθητά. Η είσοδος του Μιχαηλίδη έδωσε καλύτερη ανάπτυξη από τα μετόπισθεν, με περισσότερη ταχύτητα και καθαρότητα στην πρώτη πάσα.
Η ανταμοιβή ήρθε με ένα υπέροχο γκολ: ο Αλεξάντερ Γερεμέγεφ εκτέλεσε εκπληκτικά μετά την εξαιρετική μπαλιά του Αντρίγια Ζίβκοβιτς, μειώνοντας σε 1-2 και βάζοντας ξανά τον ΠΑΟΚ στο παιχνίδι της πρόκρισης. Ένα γκολ που έδειξε σφυγμό, χαρακτήρα και ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει.
Ο Δικέφαλος θα ταξιδέψει στο Βίγκο (χωρίς τον Ζίβκοβιτς λόγω καρτών) με πίστη και αποφασιστικότητα, γνωρίζοντας ότι οι συνθήκες δεν είναι υπέρ του, αλλά και ότι με πάθος, συγκέντρωση και υπερβατικό χαρακτήρα να διεκδικήσει ό,τι του αναλογεί. Η μάχη συνεχίζεται, και ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει πως δεν φοβάται κανέναν.
