Με δύο γκολ στο πρώτο τέταρτο, από τον Μύθου και τον Οζντόεφ, ο Δικέφαλος “καθάρισε” τη δουλειά πριν καλά-καλά προλάβει ο αντίπαλος να καταλάβει τι συμβαίνει. Ο Λουτσέσκου διάβασε ξανά το παιχνίδι με χειρουργική ακρίβεια. Η ενδεκάδα του ήταν κομμένη και ραμμένη για αυτό που απαιτούσε το ματς: ένταση, πειθαρχία, άψογη τακτική τοποθέτηση και μια δόση από το ασπρόμαυρο πάθος που δεν καταγράφεται σε στατιστικές, αλλά φαίνεται σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε πίεση, σε κάθε σωστή απόφαση.
Ο νεαρός Μύθου τον δικαίωσε ξανά με τον πιο δυνατό τρόπο, ανοίγοντας τον δρόμο με ένα γκολ-χρυσάφι που έδωσε αέρα και αυτοπεποίθηση σε όλη την ομάδα. Ο Οζντόεφ έκανε απλά… Οζντόεφ πράγματα: παρών παντού, αδιάκοπο τρέξιμο, καθαρό μυαλό, δεύτερο γκολ, και γενικά μια εμφάνιση ηγετική, από αυτές που γράφουν ιστορίες τέτοιων προκρίσεων. Γύρω τους, εννιά παίκτες πλήρως προσηλωμένοι στο πλάνο: άμυνα υποδειγματική, κέντρο που κυριάρχησε, επιθετική μετάβαση με στόχο και ακρίβεια.
Το σημαντικότερο; Από το 15’ μέχρι το φινάλε, ο ΠΑΟΚ έκανε αυτό που κανείς δεν περίμενε μέσα στον Πειραιά: διαχείριση χωρίς άγχος. Περίπου 80 λεπτά “σβηστά”, με τον τρόπο που μόνο μια πραγματική μεγάλη ομάδα μπορεί να επιβάλει. Χωρίς πανικό, χωρίς να δώσει δικαιώματα, χωρίς να ιδρώσει. Αυτό είναι που πονάει περισσότερο τον αντίπαλο: ότι ο ΠΑΟΚ δεν χρειάστηκε υπέρβαση — απλώς έπαιξε το ποδόσφαιρο που ξέρει.
Και εδώ βρίσκεται όλο το νόημα της πρόκρισης. Όταν ο ΠΑΟΚ είναι καλά, όταν πατάει στιβαρά, όταν έχει καθαρό πλάνο και οι παίκτες του το υπηρετούν με τέτοια συνέπεια, τότε δεν έχει να φοβηθεί κανέναν. Η ομάδα του Λουτσέσκου βρίσκεται πια στην τετράδα και παραμένει ολοζώντανη σε έναν ακόμη φετινό στόχο.
Μπορεί να ήταν “σβηστή” πρόκριση, αλλά ήταν τεράστια. Και ίσως, στο τέλος της χρονιάς, να αποδειχθεί μία από αυτές που καθορίζουν μομέντουμ, νοοτροπία και πορεία προς ακόμη μεγαλύτερα πράγματα. Ο Δικέφαλος δεν δήλωσε απλώς παρών — φώναξε ότι είναι εδώ για όλα.
