Ο Δικέφαλος παρουσιάστηκε ξανά κουρασμένος —πνευματικά και σωματικά— από το συνεχόμενο σερί απαιτητικών αγώνων, ενώ οι σημαντικές απουσίες περιόρισαν ακόμη περισσότερο τις λύσεις του. Το αποτέλεσμα; Απώλεια δύο πολύτιμων βαθμών σε ένα ματς που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είχε κερδηθεί.
Το γρήγορο γκολ πριν το πρώτο εικοσάλεπτο έδινε θεωρητικά την τέλεια βάση για να «χτίσει» ο ΠΑΟΚ ένα παιχνίδι ελέγχου, υπομονής και διαχείρισης.
Αντίθετα, μετά το 1-0 η ομάδα δεν κατάφερε να επιβάλει τον ρυθμό της. Η Λάρισα πίεσε, οι γραμμές του Δικεφάλου άρχισαν να ανοίγουν και το γκολ της ισοφάρισης—αναμενόμενο με βάση την εικόνα του αγώνα—ήρθε ως φυσική συνέπεια της έλλειψης καθαρού μυαλού και ενέργειας.
Το μεγαλύτερο ζήτημα δεν είναι η απώλεια των δύο βαθμών από μόνη της, αλλά το μοτίβο που επαναλαμβάνεται: ο ΠΑΟΚ φέτος κερδίζει μόνο όταν είναι σαφώς ανώτερος. Σε όλα τα φετινά νικηφόρα παιχνίδια του έχει παίξει εξαιρετικό ποδόσφαιρο, έχει κυριαρχήσει και έχει επιβάλει απόλυτα το πλάνο του.
Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό—ίσα ίσα δείχνει το υψηλό ταβάνι της ομάδας. Όμως ο πρωταθλητισμός δεν γίνεται μόνο με τις «τέλειες» εμφανίσεις. Χρειάζονται νίκες και στις μέτριες μέρες. Χρειάζεται βαθμοθηρία. Χρειάζεται να παίρνεις αποτέλεσμα ακόμη και όταν δεν είσαι ο καλύτερος στο γήπεδο.
Στο άμεσο διάστημα, ο ΠΑΟΚ περιμένει επιστροφές βασικών παικτών, κάτι που θα βοηθήσει στην πνευματική και αγωνιστική ανασύνταξη.
Το ζητούμενο μέχρι τότε είναι ξεκάθαρο: η μικρότερη δυνατή βαθμολογική ζημιά. Να μπει στα πλέι οφ όσο πιο κοντά γίνεται στην κορυφή, ώστε με γεμάτο ρόστερ και καθαρό μυαλό να διεκδικήσει το πρωτάθλημα μέχρι τέλους.
Η ισοπαλία στη Λάρισα είναι μια προειδοποίηση. Το στοίχημα τώρα είναι να μην γίνει… συνήθεια.
