Αυτό που μετρά είναι το βάρος της παρουσίας του. Και αυτό παραμένει τεράστιο. Ο Λουτσέσκου είναι ένας προπονητής που δεν λειτουργεί ως διαχειριστής επιτυχιών, αλλά ως άνθρωπος που νιώθει την ομάδα σαν προέκταση του εαυτού του.
Κάθε παιχνίδι είναι προσωπική υπόθεση, κάθε ήττα πληγή, κάθε νίκη ανακούφιση. Στον πάγκο του ΠΑΟΚ δεν στέκεται ένας απλός τεχνικός, αλλά ένας χαρακτήρας που έχει μάθει να συγκρούεται, να αντέχει και να επιμένει. Γι’ αυτό και άντεξε. Γι’ αυτό και ξεχώρισε. Και έγινε ο κορυφαίος.
Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν την εποχή του, όμως δεν την εξηγούν πλήρως. Αυτό που τον καθιστά ξεχωριστό είναι η σύνδεση. Με τα αποδυτήρια, με την εξέδρα, με μια πόλη που δεν ζητά ισορροπία αλλά πάθος. Στα 57 του, ο Λουτσέσκου δεν κοιτά πίσω. Συνεχίζει να ζει στο σήμερα, εκεί όπου ο ΠΑΟΚ παραμένει κομμάτι της ζωής του και όχι απλώς η δουλειά του.
Χρόνια πολλά Ραζβάν!
