Για τον ΠΑΟΚ, το ματς άφησε πίσω του την πικρία του χαμένου πέναλτι του Γιώργου Γιακουμάκη. Αν ο διεθνής φορ είχε καταφέρει να νικήσει από τα έντεκα βήματα τον Θωμά Στρακόσα, οι ισορροπίες του αγώνα και κυρίως η ψυχολογία θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει δραστικά. Παρ’ όλα αυτά, ο Δικέφαλος έδειξε αντοχές, παλεύοντας ένα εξ αρχής απαιτητικό παιχνίδι, δεδομένων των πολλών και σημαντικών απουσιών που κλήθηκε να διαχειριστεί ο Ραζβάν Λουτσέσκου.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στο ξεκίνημα του δεύτερου μέρους ήρθε και ο τραυματισμός του Σουαλιό Μεϊτέ, που περιόρισε ακόμη περισσότερο τις επιλογές του Ρουμάνου τεχνικού.
Ακόμη κι έτσι, ο ΠΑΟΚ δεν κατέρρευσε. Αντιθέτως, έμεινε όρθιος και μάλιστα στο φινάλε θα μπορούσε να φύγει με κάτι παραπάνω, αν η ευκαιρία του Καμαρά είχε διαφορετική κατάληξη. Μιλάμε για μία ομάδα που μέσα στον ίδιο μήνα είχε επιβαρυνθεί με περισσότερα παιχνίδια σε σχέση με την ΑΕΚ, ενώ παρατάχθηκε χωρίς τέσσερις ποδοσφαιριστές που υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες ενός τέτοιου αγώνα. Η έλλειψη λύσεων από τον πάγκο ήταν εμφανής και ενδεχομένως, αν τα δεδομένα ήταν διαφορετικά, να μιλούσαμε για άλλη εξέλιξη.
Το βασικό ερωτηματικό πριν από τη σέντρα αφορούσε τη διαχείριση της θέσης πίσω από τον φορ. Η επιλογή του Τάισον σε ρόλο «δεκαριού» δεν απέδωσε στον βαθμό που θα ήθελε το τεχνικό επιτελείο, καθώς ο Βραζιλιάνος έδειξε να περιορίζεται, χάνοντας μέρος από τα στοιχεία που τον κάνουν επιδραστικό.
Η παρουσία του Χατσίδη στο αρχικό σχήμα, ωστόσο, μετακίνησε τον Αντρίγια Ζίβκοβιτς στα αριστερά, πλευρά στην οποία ο Σέρβος δεν νιώθει άνετα και δεν μπορεί να αξιοποιήσει πλήρως τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Το πλάνο του Λουτσέσκου στο ημίχρονο προέβλεπε την είσοδο του Μάγκομεντ Οζντόεφ αντί του Χατσίδη, ώστε Τάισον και Ζίβκοβιτς να περάσουν στα άκρα. Ο τραυματισμός του Μεϊτέ, όμως, ανέτρεψε κάθε σκέψη.
Η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Καμαρά και του Οζντόεφ, με τον Ζαφείρη να μετατοπίζεται σε ρόλο τρίτου χαφ πίσω από τον Γιακουμάκη, επηρέασε τη συνοχή και τη σαφήνεια των ρόλων. Παρ’ όλα αυτά, με τους Τάισον και Ζίβκοβιτς στα πλάγια, ο ΠΑΟΚ έδειξε πιο ελεύθερος στο επιθετικό κομμάτι και προσπάθησε πιο συστηματικά να πιέσει την άμυνα τηςΑΕΚ, δημιουργώντας τις περισσότερες απειλές από την αριστερή του πλευρά.
Το παιχνίδι συνολικά κύλησε στη δύναμη και στις προσωπικές μονομαχίες. Η ΑΕΚ είχε τις μεγάλες της στιγμές με τα δοκάρια των Κοϊτά και Γιόβιτς και το σουτ του Σέρβου φορ στο δεύτερο μέρος, ενώ ο ΠΑΟΚ απάντησε με το χαμένο πέναλτι και τις φάσεις των Οζντόεφ και Καμαρά. Με βάση την εικόνα και τις συνθήκες, η ισοπαλία δεν δυσαρεστεί ουσιαστικά καμία από τις δύο ομάδες, με τη βαθμολογική διαφορά να παραμένει και τον ΠΑΟΚ να έχει και αγώνα λιγότερο.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν υπήρχε νικητής στην Τούμπα, τίποτα δεν θα είχε κριθεί οριστικά. Είναι πλέον σαφές ότι οι λογαριασμοί μεταξύ ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Ολυμπιακού θα ανοίξουν για τα καλά στα πλέι οφ, εκεί όπου όλα δείχνουν πως ο Δικέφαλος δύσκολα θα παρουσιαστεί ξανά με τόσο πολλές και καθοριστικές απουσίες.
