Από το πρώτο ματς στη Λεωφόρο είχε φανεί προς τα πού έγερνε η πλάστιγγα. Το 0-1 ήταν μικρό σε σχέση με την εικόνα και τις ευκαιρίες, αλλά ήταν αρκετό για να δώσει στον ΠΑΟΚ το προβάδισμα που χρειαζόταν.
Παρ’ όλα αυτά, κανείς στην Τούμπα δεν αντιμετώπισε τη ρεβάνς με χαλαρότητα. Ο αντίπαλος και η σημασία του αγώνα δεν άφηναν περιθώρια για τέτοια σκέψη. Και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στον τρόπο που μπήκε ο ΠΑΟΚ στο δεύτερο παιχνίδι: με πειθαρχία, συγκέντρωση και απόλυτη επίγνωση του τι έπρεπε να κάνει.
Οι πολλές και σημαντικές απουσίες ανάγκασαν τον Λουτσέσκου να προσαρμόσει το πλάνο του. Όχι όμως να το αλλοιώσει. Ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε το συνηθισμένο, πιο δημιουργικό και γρήγορο ποδόσφαιρό του, αλλά κράτησε αναλλοίωτες τις βασικές του αρχές.
Έλεγχος ρυθμού, σωστές αποστάσεις, καθαρό μυαλό στις αποφάσεις. Θα περίμενε κανείς ότι μια ομάδα χωρίς τον Κωνσταντέλια, χωρίς τους Ντεσπόντοφ και Ιβανούσετς και με νέα απώλεια μέσα στο ματς, θα λύγιζε. Δεν συνέβη. Γιατί αυτός ο ΠΑΟΚ έχει μάθει να λειτουργεί ως σύνολο.
Στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο ΠΑΟΚ δείχνει την πιο ολοκληρωμένη εικόνα από κάθε άλλη ελληνική ομάδα. Ακόμη κι αν τα προβλήματα τραυματισμών έχουν περιορίσει τις επιλογές του, διατηρεί σταθερότητα, συνέπεια και καθαρό αγωνιστικό προσανατολισμό. Αυτά τα στοιχεία τον έφεραν στον τελικό και αυτά του δίνουν το δικαίωμα να μιλά για τίτλους.
Ο τελικός του Κυπέλλου μοιάζει ακόμη μακρινός, ειδικά με το πρόγραμμα που έχει μπροστά του ο ΠΑΟΚ. Η προσοχή στρέφεται πλέον στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, με το ιατρικό δελτίο να παραμένει το μεγάλο ερωτηματικό.
Οι πιθανότητες επιστροφών είναι περιορισμένες και ο Λουτσέσκου καλείται ξανά να λύσει έναν δύσκολο γρίφο στη μεσοεπιθετική γραμμή, έχοντας ελάχιστες διαθέσιμες επιλογές.
Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, ο ΠΑΟΚ μπορεί ήδη να νιώθει δικαιωμένος. Ο πρώτος μεγάλος στόχος της σεζόν απέχει ενενήντα λεπτό από την πραγματοποίησή του.
