Η γιορτή που στήθηκε δεν είχε να κάνει μόνο με το «τώρα», αλλά κυρίως με το «ξανά». Ο Ηρακλής δεν πανηγύρισε απλώς μια άνοδο, αλλά την επιστροφή του στη φυσική του θέση. Και αυτή τη φορά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο να βρεθεί εκεί, αλλά να παραμείνει. Να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα του επιτρέψουν να μην ξανακοιτάξει προς τα κάτω.
Αν κάτι ξεχώρισε πραγματικά από την εικόνα του αγώνα και της απονομής, αυτό ήταν η παρουσία των εκατοντάδων παιδιών στις εξέδρες. Μικρά πρόσωπα γεμάτα ενθουσιασμό, παιδιά που ίσως για πρώτη φορά είδαν τον Ηρακλή νικητή, πρωταθλητή, ζωντανό.
Αυτές οι εικόνες είναι το μεγαλύτερο κέρδος για τον σύλλογο. Γιατί εκεί βρίσκεται το αύριο. Σε μια νέα γενιά που μπορεί να μεγαλώσει με διαφορετικά βιώματα, χωρίς τις πίκρες και τις διαψεύσεις που σημάδεψαν την προηγούμενη δεκαετία.
Ο χρόνος πλέον υπάρχει, αλλά δεν περισσεύει. Η επόμενη μέρα απαιτεί σχέδιο, οργάνωση και αποφάσεις που δεν θα αφήνουν περιθώρια για πισωγυρίσματα. Τα εννέα χρόνια απουσίας από τη μεγάλη κατηγορία δεν καλύπτονται από τη μία στιγμή στην άλλη. Και το ζήτημα δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι διοικητικό, οργανωτικό.
Η επιστροφή του Ηρακλή δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Είναι μια εξέλιξη που κάνει καλό συνολικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ομάδες με ιστορία, κόσμο και ταυτότητα ανεβάζουν το επίπεδο του ανταγωνισμού και δίνουν άλλο ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα.
Και αν οι κυανόλευκοι καταφέρουν να μετουσιώσουν σε πράξη τη φιλοδοξία που εκφράστηκε για περισσότερα ντέρμπι, για μια δυναμική παρουσία που θα επαναφέρει το όνομά τους στο επίκεντρο, τότε το όφελος θα είναι πολλαπλό. Για τους ίδιους, για τον κόσμο τους, αλλά και για ένα πρωτάθλημα που έχει ανάγκη από δυνατές επιστροφές και πραγματικές ιστορίες αναγέννησης.
