Ο κ. Μαρινάκης υπογραμμίζει ότι η ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας όχι μόνο δεν πλήττεται, αλλά ενισχύεται μέσα από συγκεκριμένες θεσμικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών. Αναφέρονται, μεταξύ άλλων, η δημιουργία Μητρώων Τύπου για διαφάνεια στη χρηματοδότηση, η καθιέρωση αξιοκρατικών διαδικασιών επιλογής διοικήσεων στα δημόσια ΜΜΕ, η υποχρεωτική δημοσιοποίηση της κρατικής διαφήμισης και η στήριξη των περιφερειακών μέσων. Παράλληλα, επισημαίνονται νομοθετικές πρωτοβουλίες για την προστασία των δημοσιογράφων, όπως η κατάργηση της απλής δυσφήμισης και η αντιμετώπιση των καταχρηστικών αγωγών (SLAPPs), καθώς και η προσαρμογή στο ευρωπαϊκό πλαίσιο για την ελευθερία των ΜΜΕ. «Αυτές οι παρεμβάσεις δεν είναι αποσπασματικές και δεν είναι οι μόνες. Είναι ακριβώς αυτές που έχουν συμβάλει ουσιαστικά στο να αναγνωριστεί, για πρώτη φορά στα χρονικά, ‘εξαιρετικά θετική' πρόοδος από την Κομισιόν στην ετήσια έκθεσή της στο κομμάτι της ελευθερίας του Τύπου, η οποία είναι ο επίσημος ‘δείκτης' συνολικά για το κράτος δικαίου σε κάθε κράτος μέλος της Ένωσης», τονίζει ο κ. Μαρινάκης.
Επισημαίνει ακόμη ότι «όλες αυτές οι παρεμβάσεις δεν έγιναν για χρόνια από καμιά από τις δήθεν ‘ευαίσθητες' κυβερνήσεις που σήμερα ‘κόπτονται' για την ελευθερία του Τύπου και όταν ήταν στην εξουσία έκαναν μηνύσεις, απειλούσαν, έκαναν προγραφές σε βάρος δημοσιογράφων, ενώ κάποιοι τους οδηγούσαν στο αυτόφωρο».
Υπογραμμίζει ότι «το παραμύθι περί αμφισβήτησης της ελευθερίας του Τύπου, δυστυχώς για τους συγγραφείς, δεν έχει ‘δράκο'. Και τα όσα ισχυρίζονται κάποιοι αποτελούν απλά μια ακόμη επιχείρηση παραπληροφόρησης από όλους όσοι έχουν επενδύσει την πολιτική τους επιβίωση στον λαϊκισμό και την τοξικότητα».
Προσθέτει, ωστόσο, ότι «είναι αυτονόητο ότι η ελευθερία του Τύπου αποτελεί θεμέλιο σε κάθε Δημοκρατία. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κανείς είναι υπεράνω του νόμου, καθώς η ελευθερία του Τύπου είναι ταυτόχρονα άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευθύνη. Είναι το όριο που χωρίζει την ελευθερία από την ασυδοσία. Την ασυδοσία που ποτέ δεν ευνόησε τους πιο αδύναμους. Την ασυδοσία που πάντα ευνοεί όσους υπερασπίζονται στα λόγια την ισότητα, αλλά την υπονομεύουν στην πράξη» και καταλήγει λέγοντας ότι «οφείλουμε να συμφωνήσουμε ότι σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, ο δρόμος που οδηγεί με μεγαλύτερη ταχύτητα και βεβαιότητα σε ανεπιθύμητες καταστάσεις είναι η στασιμότητα».
