Όλα τα παραπάνω είναι συνέπειες μιας βαθύτατης παθογένειας που χαρακτηρίζει την Χαριλάου Τρικούπη και δεν είναι άλλη από την απουσία πολιτικής συνέπειας που με τη σειρά της θα «χτίσει» την αξιοπιστία. Με λίγα λόγια, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια. Πρέπει και να φαίνεται…
Όπως αποδείχθηκε και με την υπόθεση του ΟΠΕΚΑ, όπου η πρώην γραμματέας Οργανωτικού του ΠΑΣΟΚ ελέγχεται από τη δικαιοσύνη για εκατοντάδες περιπτώσεις που επιδόματα Κοινωνικής Πρόνοιας κατέληξαν στις τσέπες ανθρώπων που δεν τα δικαιούνταν, οι «ανοιχτές πληγές» του Νίκου Ανδρουλάκη είναι πολλές. Τόσες πολλές με αποτέλεσμα η απόσταση ανάμεσα στη ρητορική της «ηθικής υπεροχής» που χρησιμοποιεί και στην πραγματικότητα των γεγονότων να μεγαλώνει όλο και περισσότερο ημέρα με την ημέρα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν δικαιούται να κουνάει το δάκτυλο ούτε να παριστάνει τον φτωχό και μόνο καουμπόι της πολιτικής που τα βάζει με όλους και με όλα στο όνομα της δικαιοσύνης και της κάθαρσης. Πρώτα πρέπει να φροντίσει να καθαρίσει τα του οίκου του, γιατί τελευταία είναι πολλά τα περιστατικά που καταγράφονται στην… αυλή του.Πολλά και μαζεμένα…
Στο ΠΑΣΟΚ ξεχνούν την ηθική ευθύνη
Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την υπόθεση του ΟΠΕΚΑ, το επιχείρημα «δεν ήξερα» και η γραμμή άμυνας ότι «οι ευθύνες βαραίνουν την κυβέρνηση» δεν αντέχει σοβαρής κριτικής. Προφανώς το τεκμήριο της αθωότητας δεν αμφισβητείται ούτε μπορεί να υπάρξει πολιτική καταδίκη πριν από τη δικαστική κρίση. Όμως στην πολιτική η ευθύνη δεν είναι μόνο ποινική, πρωτίστως είναι ηθική. Και αυτή δεν εξαντλείται σε μια αναμενόμενη και εν πολλοίς τυπική αναστολή της κομματικής ιδιότητας ή σε μια βιαστική αποπομπή όταν η υπόθεση πάρει δημοσιότητα.
Οι περιπτώσεις που θολώνουν το «πράσινο» αφήγημα
Το χειρότερο για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι ότι η περίπτωση της Τασούλας Χατζηδάκη δεν είναι η μοναδική. Είναι μια από τις πολλές που είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίος χρονικό διάστημα. Προ ολίγων ημερών έγινε γνωστή η εμπλοκή του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου σε υπόθεση που αφορά την κατασπατάληση ευρωπαϊκών και εθνικών κονδυλίων. Τον Δεκέμβριο συνελήφθη ο Γιώργος Λαμπράκης, σημαίνον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο Κρήτης και κουμπάρος του Νίκου Ανδρουλάκη. Ήταν ένας από τους δεκαπέντε που συνελήφθησαν από το ελληνικό FBI στο πλαίσιο των ερευνών για τις παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον Οκτώβριο προηγήθηκε η δημόσια ομολογία του Νίκου Μπουνάκη, πρώην υποψήφιου βουλευτή Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ και τότε αναπληρωτή του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, στενού φίλου και συνεργάτη του Νίκου Ανδρουλάκη, ότι Κέντρο Υποδοχής Δηλώσεων που συνδέεται με τον ίδιο δήλωνε δημόσιες εκτάσεις στη λίμνη Κάρλα πάλι για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έναn μήνα νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο, αποκαλύφθηκε ότι η Terra Cert του Λάμπρου Φώτου, στελέχους της γραμματείας του Τομέας Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων του ΠΑΣΟΚ, εξέδιδε ψεύτικα πιστοποιητικά βιολογικής καλλιέργειας σε προϊόντα, με αποτέλεσμα να επιβληθεί πρόστιμο στην εταιρεία του. Σε αυτούς προστίθεται και η υπόθεση του Λάμπρου Αντωνόπουλου, ο οποίος ενώ αρνήθηκε την εμπλοκή του στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ εν τούτοις έσπευσε να επιστρέψει περίπου 15.000 ευρώ που εισέπραξε από επιδοτήσεις. Ο συγκεκριμένος ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο και εν ολίγοις «άνθρωπος του προέδρου».
Τόσες πολλές εμπλοκές «πράσινων» στελεχών σε υποθέσεις με οσμή «σκανδάλου» σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν μπορούν να θεωρηθούν «μεμονωμένα περιστατικά». Παρόλα αυτά ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει να υποστηρίζει μονότονα ότι για όλα φταίει η… κυβέρνηση.
Η πολιτική αντίφαση της Χαριλάου Τρικούπη
Εδώ ακριβώς έγκειται το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα το ΠΑΣΟΚ που περιέχει μια πολιτική αντίφαση. Ενώ διατείνεται ότι έχει το... ηθικό πλεονέκτημα να κρίνει τους άλλους, εν τούτοις αυτό εξελίσσεται στο μεγαλύτερο… μειονέκτημα της Χαριλάου Τρικούπη καταρρίπτοντας το αφήγημα της «καθαρής», «άσπιλης» και «αμόλυντης» εναλλακτικής πρότασης απέναντι στην διεφθαρμένη πολιτική πραγματικότητα. Η ουσία, όμως, δεν βρίσκεται στο τι διακηρύσσει ένα κόμμα, αλλά στο κατά πόσο μπορεί να το υποστηρίξει με τη στάση του. Και όταν η δημόσια εικόνα τουθολώνει από διαδοχικές υποθέσεις που αφορούν στελέχη, συνεργάτες ή πρόσωπα του στενού κομματικού περιβάλλοντος, τότε η ηθική υπεροχή πηγαίνει περίπατο.
