Υπενθυμίζεται πως η Τεχεράνη τις τελευταίες εβδομάδες έχει ουσιαστικά «νεκρώσει» τις ενεργειακές ροές από την περιοχή, εκτός ορισμένων εξαιρέεων.
Σύμφωνα με τον Economist, οι αποστολές ενεργειακών ροών από το Ιράν συνεχίζονται σε μεγάλο βαθμό χωρίς διακοπή, επιτρέποντας στην κυβέρνηση της Τεχεράνης να ωφελείται από τα ενεργειακά έσοδα.
Το το Ιράν εξάγει σήμερα 2,4 έως 2,8 εκατ. βαρέλια πετρελαίου και προϊόντων ημερησίως, εκ των οποίων 1,5 έως 1,8 εκατ. βαρέλια αφορούν αργό πετρέλαιο. Πρόκειται για ποσότητα αντίστοιχη ή ακόμη και μεγαλύτερη από τον μέσο όρο της περασμένης χρονιάς, με σημαντικά υψηλότερες τιμές πώλησης, ανέφερε ο Economist.
H δομή
Η ιρανική πετρελαϊκή δραστηριότητα βασίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: το δίκτυο πωλήσεων, τις μεταφορές και ένα σύστημα παράλληλων χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Αν και επισήμως οι εξαγωγές πραγματοποιούνται μέσω της κρατικής National Iranian Oil Company (NIOC), στην πράξη διαφορετικές κρατικές και παρακρατικές δομές λαμβάνουν ποσότητες πετρελαίου για να τις διαθέσουν στην αγορά. Υπουργεία, αστυνομικές υπηρεσίες και θρησκευτικά ιδρύματα συμμετέχουν στο σύστημα, με περίπου 20 ισχυρούς επιχειρηματίες να διαχειρίζονται τα δίκτυα μετατροπής πετρελαίου σε μετρητά.
Πολλοί από αυτούς διατηρούν στενές σχέσεις με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας παρακολούθησης πλοίων Vortexa, η στρατιωτική οργάνωση βρίσκεται πίσω από σημαντικό μέρος της πρόσφατης αύξησης των εξαγωγών. Η διεθνής μονάδα Quds Force ελέγχει περίπου το 25% της παραγωγής αργού πετρελαίου της χώρας, ενώ η αποκεντρωμένη δομή του δικτύου καθιστά δύσκολη την αποδυνάμωσή του μέσω στρατιωτικών επιθέσεων.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Φρουροί της Επανάστασης ενίσχυσαν τον έλεγχό τους και στον τομέα των μεταφορών. Εταιρείες που συνδέονται με το στρατιωτικό συγκρότημα Khatam al-Anbiya συντονίζουν μεγάλο μέρος των θαλάσσιων logistics σε συνεργασία με την NIOC. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται εταιρείες όπως η Sahand, η Sahara Thunder, η Pasargad, η Admiral και η Persian Gulf Petrochemical Company, οι οποίες βρίσκονται υπό αμερικανικές κυρώσεις λόγω της λειτουργίας τους ως εταιρείες-βιτρίνες.
Οι ιρανικές αρχές λαμβάνουν αυξημένα μέτρα ασφαλείας για την προστασία των δεξαμενόπλοιων, των οποίων το φορτίο μπορεί να φτάνει σε αξία τα 150 έως 200 εκατ. δολάρια. Στο νησί Χαργκ, από όπου αναχωρεί περίπου το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου, έχουν εφαρμοστεί διαδικασίες έκτακτης διαφυγής για τα πλοία σε περίπτωση επίθεσης. Παράλληλα, μικρότερα τερματικά όπως τα Γιασκ, Λαβάν και Σίρι αυξάνουν τα αποθέματα και μπορούν να αναλάβουν μέρος των εξαγωγών εάν χρειαστεί.
