Συγκεκριμένα, ο καθηγητής φιλοσοφίας που το είχε εντάξει σε μάθημα για τη φυλή και το φύλο, κλήθηκε από τη διοίκηση να «αποφορτίσει» τη διδακτέα ύλη και να αφαιρέσει τα σχετικά χωρία.
Η ειρωνεία είναι προφανής: λογοκρίθηκε ένα από τα αρχαιότερα κείμενα που θεμελιώνουν, μυθολογικά, την ίδια τη διάκριση των δύο φύλων. Μπορεί πράγματι να λογοκρίνει κανείς ένα διανοητικό κειμήλιο που ανήκει στην προϊστορία των ίδιων του των αντιλήψεων; θέτει το ερώτημα το γερμανικό μέσο ενημέρωσης.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με έναν από τους πιο παράξενους και γοητευτικούς μύθους της αρχαιότητας, κάποτε δεν υπήρχαν μόνο δύο φύλα, το άρρεν και το θήλυ, αλλά και ένα τρίτο: το ανδρόγυνο. Οι άνθρωποι δεν περπατούσαν όρθιοι όπως σήμερα, αλλά ήταν ενωμένοι ανά δύο, κολλημένοι μεταξύ τους σαν σφαίρες. Υπήρχαν αρσενικοί διπλοί άνθρωποι, θηλυκοί διπλοί άνθρωποι, αλλά και ανδρόγυνοι.
Με τόσα άκρα ήταν ασυναγώνιστοι δρομείς και απολάμβαναν την κίνηση. Όμως η δύναμη και η ευχέρειά τους τούς αποθράσυναν. Άρχισαν να σκαρφαλώνουν στον ουρανό και να προκαλούν τους θεούς. Οι πιο σκληροπυρηνικοί πρότειναν τον αφανισμό τους. Ο Δίας, πιο πραγματιστής, απέρριψε την εξόντωση: χωρίς ανθρώπους, δεν θα υπήρχαν θυσίες, θυμιάματα, ούτε λατρεία. Έτσι αποφάσισε να τους αποδυναμώσει. Τους έκοψε στα δύο.
Από αυτή την τομή γεννήθηκε ο έρωτας. Τα μισά πια όντα άρχισαν να αναζητούν απελπισμένα το χαμένο τους μέρος. Όσοι προέρχονταν από αρσενικούς διπλούς ανθρώπους αναζητούσαν άντρες· όσες προέρχονταν από θηλυκούς αναζητούσαν γυναίκες. Όσοι προέρχονταν από ανδρόγυνα όντα στρέφονταν προς το αντίθετο φύλο. Με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα συνέχισε να υπάρχει κυρίως χάρη στο τρίτο φύλο, αφού από εκεί προέκυψε η πλειονότητα των δεσμών που οδηγούσαν σε αναπαραγωγή. Η ευταξία και η συνέχεια διασφαλίστηκαν μέσω του ανδρόγυνου.
Ποιος διατύπωσε αυτόν τον μύθο; Όχι κάποιο σύγχρονο θεωρητικό του φύλου, αλλά ο Αριστοφάνης στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Ο Πλάτων μέσα από την ιστορία των «κυλιόμενων μπουλούκων», ο φιλόσοφος επιχειρεί, μεταξύ άλλων, να δείξει τα όρια της ποιητικής και καλλιτεχνικής ερμηνείας του κόσμου σε σχέση με τη φιλοσοφία.
