Όπως αναφέρει το 416 π.Χ., η Αθήνα, ήδη σε μακροχρόνια σύγκρουση με τη Σπάρτη, θεωρούσε τη Μήλο στρατηγικά σημαντική λόγω της θέσης της στις θαλάσσιες οδούς της Μεσογείου. Παρά την ουδετερότητα που διακήρυττε το νησί, οι Αθηναίοι απαίτησαν υποταγή, επικαλούμενοι την ισχύ τους. Οι Μήλιοι αντιτάχθηκαν, στηρίζοντας την απόφασή τους στη λογική και τη δικαιοσύνη. Η απάντηση των Αθηναίων, ότι «οι ισχυροί κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι υποφέρουν ό,τι πρέπει», αποτύπωσε την ωμή πολιτική ισχύος.
Η κατάληψη της Μήλου από την Αθήνα, όμως, αντιστράτευσε τις μακροχρόνιες συμμαχίες της, που στηρίζονταν στη συναίνεση, οδηγώντας τελικά στην κατάρρευση της αθηναϊκής αυτοκρατορίας μέσα σε μια δεκαετία. Ο Θουκυδίδης στον «Διάλογο των Μηλίων» αναδεικνύει έτσι τον κίνδυνο του καταναγκασμού εις βάρος των συμμαχιών.
Η ιστορία αυτή βρίσκει σύγχρονες αναλογίες. Σε συνέντευξή του στον Τζέικ Τάπερ, ο σύμβουλος του Προέδρου Τραμπ, Στίβεν Μίλερ, επικαλέστηκε την ίδια λογική ισχύος για την απόκτηση της Γροιλανδίας, σημειώνοντας ότι «ο κόσμος κυβερνάται από δύναμη και εξουσία».
Οι ΗΠΑ παραμένουν η ισχυρότερη δύναμη παγκοσμίως, αλλά όπως η Αθήνα αντιμετώπιζε τη Σπάρτη, έτσι και οι ΗΠΑ πρέπει να λαμβάνουν υπόψη άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ρωσία. Το βασικό μάθημα του Θουκυδίδη – ότι η διατήρηση της ισχύος απαιτεί αμοιβαία επωφελείς συμμαχίες και όχι ωμή βία – παραμένει επίκαιρο.
Η Γροιλανδία έχει στρατηγική σημασία από τον 19ο αιώνα: ο Σιούαρντ είχε διαπραγματευτεί την αγορά της, ενώ ο Τρούμαν προσέφερε 100 εκατ. δολάρια στη Δανία το 1946. Αν και η Δανία απέρριψε την πώληση, συμφώνησε σε στρατιωτική συνεργασία που έδωσε στις ΗΠΑ πλήρη πρόσβαση, όπως επικυρώθηκε με τη Συμφωνία Άμυνας της Γροιλανδίας το 1951. Οι ΗΠΑ κατόρθωσαν έτσι να διατηρήσουν στρατηγική παρουσία στην Αρκτική, χωρίς χρήση καταναγκασμού.
Σήμερα, η αξία της Γροιλανδίας αυξάνεται λόγω της κλιματικής αλλαγής και της νέας σημασίας των αρκτικών θαλάσσιων οδών, που συντομεύουν τις εμπορικές διαδρομές. Η Ρωσία επενδύει σε παγοθραυστικά, ενώ η Κίνα επιδιώκει να εισέλθει στην περιοχή μέσω του «Πολικού Δρόμου του Μεταξιού».
Παρά την αμερικανική ισχύ, η μόνη βιώσιμη στρατηγική για τις ΗΠΑ είναι η διατήρηση των συμμαχιών τους στο ΝΑΤΟ, που παρέχουν πρόσβαση σε εκτεταμένες αρκτικές ακτογραμμές και στόλο παγοθραυστικών, εξισορροπώντας τη ρωσική παρουσία.
Η ιστορία της Μήλου και η σύγχρονη στρατηγική για τη Γροιλανδία δείχνουν ότι η πραγματική ισχύς δεν προέρχεται από μονομερή κατάκτηση, αλλά από τη συναίνεση και τις ισχυρές, αμοιβαία επωφελείς συμμαχίες, που εξασφαλίζουν μακροχρόνια κυριαρχία και σταθερότητα.
