Αντί αυτού, είδαμε ένα πραγματικό… χαρακίρι. Μετά το 0-1, οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου εξαφανίστηκαν από το γήπεδο. Δεν έψαξαν ποτέ το δεύτερο γκολ, δεν έβγαλαν ένταση, δεν είχαν καθαρό μυαλό ούτε διάθεση να «κλειδώσουν» τη νίκη.
Παρά τα σοβαρά λάθη στην άμυνα από το πρώτο ημίχρονο, ο Βόλος δεν κατάφερε τότε να σκοράρει. Όμως όποιος αφήνει αντίπαλο να αναπνέει, αργά ή γρήγορα το πληρώνει. Και το πλήρωσε.
Στο δεύτερο μέρος, η ομάδα του Κώστα Μπράτσοη όχι μόνο ισορρόπησε, αλλά πέτυχε δύο γκολ, κάνοντας μία πλήρως δίκαιη ανατροπή. Έτσι, ο Δικέφαλος έφυγε ηττημένος με 2-1, σε ένα ματς που έμοιαζε δώρο και τελικά έγινε εφιάλτης.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα; Δεν είναι η ήττα καθαυτή. Είναι το ότι για ακόμη μία φορά χάνονται βαθμοί απέναντι σε ομάδες κάτω από την εξάδα. Με τις απουσίες να συσσωρεύονται — Ζίβκοβιτς, Μιχαηλίδης, Γιακουμάκης, Μεϊτέ — η ομάδα δεν βρίσκει ρυθμό, δεν έχει ροή, δεν πατάει με αυτοπεποίθηση. Και τώρα μπαίνει στα play offs στο -3 από την ΑΕΚ, έχοντας ουσιαστικά βγάλει μόνη της τα… μάτια της.
Δεν υπάρχει χρόνος για γκρίνια, ούτε για αναζήτηση ενόχων. Όμως υπάρχει ξεκάθαρη ανάγκη για σοβαρότητα. Με μπροστά τους έξι τελικούς, άπαντες πρέπει να δώσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, ώστε να σβήσουν τις φετινές γκέλες με ΑΕΛ, Παναιτωλικό, Ατρόμητο, Αστέρα Τρίπολης και σήμερα τον Βόλο.
Τέλος, το ματς ήταν κάκιστο και για τον Λουτσέσκου. Οι αλλαγές του δεν βοήθησαν, ενώ παίκτες που μπαίνουν από τον πάγκο — όπως ο Ντεσπόντοφ και ο Καμαρά — προσφέρουν λιγότερα ακόμη κι από αυτούς που αντικαθιστούν.
Δεν γίνεται ένα ρόστερ τέτοιου επιπέδου και τέτοιας αξίας να εξαρτάται ουσιαστικά από 5-6 ποδοσφαιριστές. Κάπου εκεί βρίσκεται και η ρίζα του προβλήματος: η ομάδα δεν έχει μάθει να κερδίζει τα “εύκολα” ματς, και αυτό όσο κι αν πονάει κοστίζει τίτλους.
Τώρα όμως, τα ντέρμπι θα είναι μία διαφορετική ιστορία.
