Ακόμη κι αν δεν ίσχυε τίποτα από τα δύο, ακόμη κι αν ο Άρης δεν ήταν καλός ή έδειχνε το ίδιο ή και χειρότερο πρόσωπο από αυτό που παρουσιάζει συνολικά φέτος, κανείς δεν μπορεί να του στερήσει όσα δικαιούνταν χθες αγωνιστικά.
Η αναφορά, προφανώς, αφορά τις διαιτητικές αποφάσεις που είδε όλη η Ελλάδα στη Λεωφόρο. Η φάση στο γκολ του Τεττέη είναι κραυγαλέα, με επιθετικό φάουλ πάνω στον Γιώργος Αθανασιάδη, τον οποίο ο αντίπαλος επιθετικός γκρεμίζει ξεκάθαρα.
Λίγα λεπτά αργότερα, έρχεται και η ακόμη πιο εξόφθαλμη φάση με το πέναλτι που δεν δίνεται στον Αλφαρέλα, σε ανατροπή από τον Λαφόν. Δύο φάσεις που δεν επιδέχονται ιδιαίτερης ανάλυσης, δύο φάσεις στις οποίες τόσο ο διαιτητής, όσο και το VAR επέλεξαν να κλείσουν τα μάτια.
Την ίδια στιγμή, στο γκολ που πέτυχε ο Άρης, διαιτητής και VAR εξέταζαν για αρκετή ώρα το χτύπημα του Γκαρέ στο Κοντούρη, αναζητώντας τρόπο να ακυρώσουν το τέρμα. Εκεί, ωστόσο, ο διαιτητής πήρε πάνω του την απόφαση και μέτρησε σωστά το γκολ.
Το τι θα μπορούσε να συμβεί αν αυτές οι αποφάσεις είχαν παρθεί σωστά, αν ο Άρης θα μπορούσε να πάρει κάτι παραπάνω από το παιχνίδι, είναι μια κουβέντα υποθετική και χωρίς απάντηση και ενδεχομένως χωρίς καμία σημασία.
Αυτό που μένει, όμως, είναι η πραγματικότητα. Ο Άρης οφείλει να συνεχίσει, αφήνοντας πίσω του μια βραδιά που τον αδικεί ξεκάθαρα.
Μπροστά του υπάρχουν τρία κομβικά παιχνίδια, τα οποία θα κρίνουν αν θα παραμείνει αρχικά στο γκρουπ 5-8 και στη συνέχεια αν θα μπορέσει να διεκδικήσει κάτι περισσότερο στο υπόλοιπο του πρωταθλήματος.
Με τέτοιες εμφανίσεις, μπορεί. Με τέτοιες διαιτησίες, θα χρειαστεί να είναι έτοιμος και για κάτι παραπάνω από απλό ποδόσφαιρο.
