Πρώτα ήρθε η άνοδος στο ποδόσφαιρο. Ο μεγάλος στόχος, ο αυτοσκοπός των τελευταίων ετών. Η επιστροφή στη Super League μετά από εννιά χρόνια απουσίας δεν ήταν απλώς μια αγωνιστική επιτυχία. Ήταν μια δικαίωση για έναν σύλλογο που πέρασε από χίλια κύματα, για έναν κόσμο που άντεξε διοικητικά προβλήματα, αγωνιστικές απογοητεύσεις και μια παρατεταμένη περίοδο μακριά από εκεί που θεωρεί ότι ανήκει.
Για τους Κυανόλευκους, η επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια άνοδος. Ήταν η απόδειξη ότι ο σύλλογος μπορεί να ξανασταθεί στα πόδια του.
Και πριν καλά καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί, ήρθε και το… κερασάκι στην τούρτα. Μια νίκη που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί μόνο με μπασκετικούς όρους. Η απίστευτη ανατροπή απέναντι στον Παναθηναϊκό AKTOR, με τον Ηρακλή να επιστρέφει από το -21 και να παίρνει το παιχνίδι με το νικητήριο καλάθι του Έλντερ Ντέιβις.
Φυσικά, μια άνοδος δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ζύγι με μια νίκη. Οι διαστάσεις είναι διαφορετικές. Όμως η αλήθεια είναι πως ο οργανισμός του Ηρακλή είχε ανάγκη και τα δύο.
Και την επιστροφή του ποδοσφαίρου στη μεγάλη κατηγορία και μια τόσο μεγάλη στιγμή στο μπάσκετ. Ήταν σαν να λύγισε για λίγο το βάρος μιας δεκαετίας που είχε αφήσει βαθιά σημάδια.
Γιατί ο κόσμος του Ηρακλή υπέφερε όλα αυτά τα χρόνια. Είδε την ομάδα του να περνά περιόδους αβεβαιότητας, να παλεύει με προβλήματα που συχνά ξεπερνούσαν το αγωνιστικό κομμάτι. Κι όμως, ποτέ δεν εγκατέλειψε. Ποτέ δεν έπαψε να γεμίζει το γήπεδο, να τραγουδά, να πιστεύει ότι κάποια στιγμή οι καλύτερες μέρες θα επιστρέψουν.
Η φετινή σεζόν άλλωστε είναι από μόνη της μοναδική. Το γήπεδο γεμίζει σε κάθε παιχνίδι, τα sold out είναι σχεδόν κανόνας και την ίδια στιγμή η εικόνα στις εξέδρες αποτελεί παράδειγμα.
Ένα γεμάτο γήπεδο που ζει με ένταση κάθε παιχνίδι, χωρίς να συμβαίνει το παραμικρό που να αλλοιώνει την ουσία της αθλητικής γιορτής. Και αυτό λέει πολλά για τη σχέση αυτής της ομάδας με τον κόσμο της.
Ίσως γι’ αυτό και η στιγμή του νικητήριου καλαθιού να ήταν τόσο έντονη. Όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του Ντέιβις κατέληξε στο καλάθι, το Ιβανώφειο εξερράγη. Δεν ήταν απλώς ένας πανηγυρισμός για μια νίκη. Ήταν ένα ξέσπασμα. Σαν να έφευγε μονομιάς από μέσα του κόσμου όλη η πίεση, όλη η συσσωρευμένη απογοήτευση, όλα όσα είχαν «κολλήσει» μέσα του τα τελευταία χρόνια.
Και ίσως το πιο σημαντικό είναι αυτό που ακολουθεί. Ο Ηρακλής μπορεί πλέον να κοιτάζει μπροστά με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Ο Ηρακλειδέας μπορεί να υπερηφανεύεται ότι τα δύο πιο προβεβλημένα τμήματα του βρίσκονται ξανά εκεί όπου ανήκουν: στη μεγάλη κατηγορία. Να περιμένει μεγάλα παιχνίδια, δυνατούς αντιπάλους, μεγάλες νίκες. Φυσικά θα υπάρξουν και απογοητεύσεις.
Αυτή είναι η φύση του αθλητισμού άλλωστε. Όμως το πιο σημαντικό είναι άλλο.
Ο Ηρακλής επέστρεψε. Και η αλήθεια είναι πως ο ελληνικός αθλητισμός τον έχει ανάγκη. Όπως ανάγκη έχει και ο ίδιος ο Ηρακλής να βρίσκεται ξανά εκεί όπου η ιστορία του τον τοποθετεί διαχρονικά, ανάμεσα στους σημαντικούς και ιστορικούς συλλόγους της χώρας.
Γιατί όταν ένας τέτοιος σύλλογος βρίσκει ξανά τον δρόμο του, τότε κερδισμένος βγαίνει συνολικά ολόκληρος ο αθλητισμός.
