Κάθε επαφή του με την μπάλα κουβαλάει πρόθεση, φαντασία και ουσία, δεν παίζει για να συμπληρώνει κινήσεις αλλά για να αλλάζει καταστάσεις, να σπάει γραμμές, να δημιουργεί ρήγματα και να βάζει την ομάδα σε θέση υπεροχής, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα και απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν σου αφήνει εύκολα χώρους. Κι όμως, μέσα σε αυτή την εικόνα, παραμένει ένα εύλογο και όλο και πιο έντονο ερώτημα, γιατί αυτός ο ποδοσφαιριστής δεν αποτελεί βασική και αδιαπραγμάτευτη επιλογή.
Η επιμονή στη χρήση του Τάσου Μπακασέτα σε ρόλο βασικού δημιουργού ακόμα και σε φιλικό ματς δεν είναι αδικαιολόγητη με βάση την εμπειρία και την προσωπικότητά του, όμως ποδοσφαιρικά η εικόνα δείχνει ότι η Εθνική χρειάζεται κάτι διαφορετικό, χρειάζεται ρυθμό, απρόβλεπτο και κάθετο παιχνίδι, στοιχεία που ο Κωνσταντέλιας προσφέρει με συνέπεια και σε υψηλό επίπεδο. Δεν πρόκειται για σύγκριση αξίας ή προσφοράς, αλλά για καθαρά αγωνιστική ανάγκη.
Η ομάδα του Γιοβάνοβιτς δείχνει να ζωντανεύει όταν ο Κωνσταντέλιας είναι στο γήπεδο, να αποκτά άλλη ταχύτητα σκέψης και εκτέλεσης, να γίνεται λιγότερο προβλέψιμη και πιο επικίνδυνη ανάμεσα στις γραμμές. Σε μια περίοδο που η Εθνική αναζητά τρόπους να παράγει περισσότερες καθαρές ευκαιρίες, η επιλογή να μην ξεκινά ένας τέτοιος παίκτης δημιουργεί εύλογες απορίες και ανοίγει συζήτηση, γιατί πλέον δεν μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που πρέπει να μπει σιγά σιγά, αλλά για έναν παίκτη που δείχνει έτοιμος να πάρει την ευθύνη και να σηκώσει το δημιουργικό βάρος.
Στον ΠΑΟΚ αυτό έχει ήδη συμβεί, με τον Κωνσταντέλια να αποτελεί σημείο αναφοράς και βασικό άξονα ανάπτυξης, και ίσως έχει έρθει η στιγμή το ίδιο να γίνει και στην Εθνική, όχι ως επένδυση για το μέλλον αλλά ως αναγκαία προσαρμογή στο παρόν, εκεί όπου ο ίδιος ήδη ανήκει και κάνει τη διαφορά.
