Το πρώτο σενάριο στηρίζεται στην εσωτερική μετατόπιση του Τάισον, ο οποίος καλείται να αναλάβει ρόλο οργανωτή πιο κεντρικά, λειτουργώντας ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη μεσαία γραμμή και την επίθεση. Πρόκειται για λύση που προσφέρει μεγαλύτερη τεχνική ποιότητα στον άξονα, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί σωστές καλύψεις στα άκρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Δημήτρης Χατσίδης προβάλλει ως επιλογή για το δεξί φτερό, με τον Αντρίγια Ζίβκοβιτς να διατηρεί τον ρόλο του στην απέναντι πλευρά.
Η εναλλακτική προσέγγιση πηγαίνει σε πιο «βαριά» μεσαία γραμμή, με τον Χρήστο Ζαφείρη να προστίθεται ως τρίτος χαφ μπροστά από τους Σουαλιό Μεϊτέ και Μαγκομέντ Οζντόεφ. Σε αυτή την εκδοχή, ο ΠΑΟΚ θωρακίζει περισσότερο τον άξονα, περιορίζει τα ρίσκα στο κέντρο και ποντάρει στην ένταση και τις μεταβάσεις από τα άκρα, όπου Τάισον και Ζίβκοβιτς παραμένουν σε πιο φυσικές για εκείνους θέσεις. Μπροστά, η παρουσία του Γιώργο Γιακουμάκη δίνει σημείο αναφοράς στην επίθεση, αλλά η δημιουργία περνά περισσότερο από συλλογικές συνεργασίες και λιγότερο από έναν κλασικό δημιουργό.
Και τα δύο πλάνα έχουν τα υπέρ και τα κατά τους, με την τελική επιλογή να εξαρτάται από τη συνολική προσέγγιση που θα θελήσει να δώσει ο Λουτσέσκου στο παιχνίδι: περισσότερη φαντασία με αυξημένο ρίσκο ή μεγαλύτερη ασφάλεια με έμφαση στον έλεγχο του ρυθμού. Σε κάθε περίπτωση, η διαχείριση των απουσιών μετατρέπεται ξανά σε κεντρικό ζητούμενο για τον ΠΑΟΚ.
